Οι δυο σκοπιές της Ιστορίας

Η απόλυτη διαφορά ανάμεσα στους τρόπους σκέψης, που από την μία περιστρέφονται από την κεντρική ιδέα του Πεπρωμένου και από την άλλη, αυτή της Αιτιότητας, γίνεται ακόμα πιο βαθιά λόγω του γεγονότος ότι μόνο μία από αυτές ενσωματώνεται πλήρως στην αντίληψη μας για την Ιστορία. Η Ιστορία είναι η καταγραφή εκπληρωμένων Πεπρωμένων – Πολιτισμών, Εθνών, Θρησκειών, Φιλοσοφιών, Επιστημών, Τεχνών, μεγάλων προσωπικοτήτων. Μόνο η ικανότητα της ενσυναίσθησης, μπορεί να μας επιτρέψει να κατανοήσουμε, αυτούς τους κάποτε έμψυχους ζωντανούς οργανισμούς που τώρα πια, άπτονται στην σφαίρα της στεγνής καταγραφής. Η Αιτιότητα είναι ανεπαρκής σε αυτό το σημείο, μιας και κάθε δευτερόλεπτο που ένα νέο γεγονός γίνεται στον στίβο της Ζωής, εξαπολύει αλυσιδωτές αντιδράσεις αλλαγών. Τα “υπόγεια” γεγονότα ποτέ δεν καταγράφονται, αλλά κάθε ένα από αυτά προξενεί αλλαγές στην Ιστορία. Η πλήρης κατανόηση ενός ζώντος οργανισμού, είτε αυτό είναι ένας Πολιτισμός, είτε ένα Έθνος, είτε μια Προσωπικότητα, έγκειται στο να μπορεί να δει κάποιος πίσω και κάτω από τα γεγονότα αυτής της ύπαρξης, την ψυχή που εκφράζει τον εαυτό της μέσω, και μερικές φορές ενάντια, στα εξωτερικά γεγονότα. Μόνο τότε μπορεί να διαχωρίσει κανείς τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο.

Το σημαντικό σημαίνει: Να άπτεται του Πεπρωμένου. Το δε περιστατικό: καμία σχέση με το Πεπρωμένο. Ήταν ζήτημα του Πεπρωμένου για τον Ναπολέοντα, πως ο Καρνώ ήταν Υπουργός Πολέμου, μιας και αν ήταν κάποιος άλλος στην θέση του, δεν θα είχε δει το σχέδιο του Ναπολέοντα για την εισβολή στην Ιταλία, καθώς ήταν θαμμένο στα αρχεία του υπουργείου. Ήταν το Πεπρωμένο της Γαλλίας, που ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου ήταν ένας Άνθρωπος της Δράσης, καθώς και ένας θεωρητικός. Έτσι είναι εμφανές ότι, το τι αποτελεί Πεπρωμένο και τι Περιστατικό, είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό, αφού μια διεισδυτική ματιά μπορεί να εντοπίσει το Πεπρωμένο, εκεί που μια επιφανειακή θα έβλεπε απλώς ένα Περιστατικό.

Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι διαφοροποιούνται όσον αφορά την ικανότητα τους να αντιλαμβάνονται την Ιστορία. Υπάρχει μια Ιστορική αίσθηση, που μπορεί να δει κάτω από την επιφάνεια, μέσα στην Ψυχή που είναι καθοριστική για την Ιστορία. Η Ιστορία, ιδωμένη υπό το πρίσμα της ιστορικής αίσθησης του ανθρώπου, αποκτά μια υποκειμενική σκοπιά. Αυτή είναι πρώτη σκοπιά της Ιστορίας.

Η άλλη, η αντικειμενική σκοπιά της Ιστορίας, είναι εξίσου ανίκανη να τοποθετηθεί με αμερόληπτο τρόπο, άσχετα αν με την πρώτη ματιά δείχνει ικανή. Η συγγραφή μιας απόλυτα αντικειμενικής Ιστορίας είναι ο στόχος της λεγόμενης αναφορικής ή αφηγηματικής, μεθόδου της παρουσίασης της Ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, νομοτελειακά επιλέγει και κατατάσσει τα γεγονότα, και σε αυτήν την διαδικασία, το ποιητικό ένστικτο, η ιστορική αίσθηση και η κλίση του συγγραφέα προς αυτά έρχονται να παίξουν το ρόλο τους. Αν αυτά εξαιρεθούν, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι ένα βιβλίο Ιστορίας, παρά ένα βιβλίο με ημερομηνίες, και αυτό βέβαια χωρίς περιθώρια ελευθερίας από τις εκάστοτε επιλογές.

Ούτε αποτελεί Ιστορία. Η πρωτογενής μέθοδος καταγραφής τις ιστορίας, προσπαθεί να καταγράψει τις εξελίξεις με πλήρη αμεροληψία. Είναι η αφηγηματική μέθοδος που χρησιμοποιεί επάλληλα, κάποια στοιχεία αιτιοκρατικής, εξελικτικής ή οργανικής φιλοσοφίας σαν εργαλεία για να εντοπιστούν οι ρίζες του αποτελέσματος από την αιτία. Έτσι αποτυγχάνει η προσπάθεια για αντικειμενικότητα, μιας και τα γεγονότα που σώζονται σαν στοιχεία είτε είναι πολυάριθμα, είτε πάρα πολύ λίγα, όπου και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται μαεστρία, είτε για να καλυφτούν τα κενά, είτε για να γίνει μια  “σωστή” επιλογή, με αποτέλεσμα η αμεροληψία να καθίσταται αδύνατη.

Η ιστορική αίσθηση είναι αυτή που αποφασίζει ποια είναι η  ιστορική σημασία, παρελθόντων επιτευγμάτων, ιδεών ή προσωπικοτήτων. Για αιώνες, ο Βρούτος και ο Πομπηίος θεωρούνταν πιο σημαντικοί από τον Καίσαρα. Γύρω στα 1800, ο Βόλπιος θεωρούνταν μεγαλύτερος ποιητής από τον Γκαίτε. Ο Μενγκς, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην λήθη, θεωρούνταν στην εποχή του σαν ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλου του κόσμου. Ο Σαίξπηρ μέχρι και έναν αιώνα μετά τον θάνατο του, θεωρούνταν θεατρικός συγγραφέας μικρότερης αξίας από τους συγκαιρινούς του. Ο Ελ Γκρέκο ήταν απαρατήρητος 75 χρόνια πριν (σσ. το κείμενο είναι γραμμένο την δεκαετία του 50). Ο Κικέρωνας και ο Κάτων, θεωρούνταν μέχρι και το πέρας του Α’ ΠΠ, μεγάλες προσωπικότητες, παρά αδύναμοι πολιτισμικοί οπισθοδρομητές. Η Ιωάννα της Λωραίνης, δεν περιλαμβανόταν στις λίστες του Σαστελαίν, που γράφτηκε μετά τον θάνατο του Καρόλου του 7ου, με όλους του στρατιωτικούς διοικητές που πολέμησαν ενάντια στην Αγγλία. Τέλος, στον αναγνώστη του 2050, θα είναι εξίσου σαφές πως ο μεγάλος Ήρωας και ο μεγάλος Φιλόσοφος του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, πέρασαν “απαρατήρητοι” και ακατανόητοι από τους συγκαιρινούς τους, στην ιστορική τους διάσταση και σημασία.

Ο Κλασικός Πολιτισμός θεωρούσε με συγκεκριμένο τρόπο τα γεγονότα την εποχή του Βινκλμαν, αλλιώς την εποχή του Νίτσε, αλλιώς στον 20ο και τον 21ο αιώνα. Παρομοίως, η Ελισαβετιανή Αγγλία, ήταν πλήρως ικανοποιημένη με την δραματοποίηση του Καίσαρα όπως τον παρουσίαζε ο Πλούταρχος, από τον Σαίξπηρ, ενώ η Αγγλία της εποχής του fin de siècle (σσ. “τέλος του αιώνα” στα γαλλικά) απαίτησε από τον Σώ, την δραματοποίηση του Καίσαρα όπως τον παρουσίαζε ο Μόμσεν. Ο Γουλιέλμος Τέλος, η Μαρία Στιούαρτ, ο Γκέτζ φον Μπερλίχινγκεν και ο Φλόριαν Γκέιρ, θα έπρεπε να ξαναγραφούν σήμερα, μιας και θεωρούμε αυτές τις ιστορικές περιόδους κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Τι είναι τότε η Ιστορία; Η Ιστορία αποτελεί την σχέση του Παρελθόντος με το Παρόν. Επειδή το Παρόν συνεχώς αλλάζει, έτσι αλλάζει και η Ιστορία. Κάθε Εποχή έχει την δική της Ιστορία, που το Πνεύμα της Εποχής δημιουργεί για να ανταποκρίνεται στην ψυχή του. Όταν η Εποχή αυτή φεύγει ανεπιστρεπτί, το ίδιο γίνεται και με την συγκεκριμένη θέαση της Ιστορίας. Ιδωμένη υπό αυτό το πρίσμα, κάθε προσπάθεια για να γραφτεί η Ιστορία “όπως ακριβώς έγινε” αποτελεί ιστορική ανωριμότητα καθώς και η αντίληψη πως υφίστανται αντικειμενικά κριτήρια στην παρουσίαση της Ιστορίας, αποτελεί πλάνη, γιατί το μόνο που υπάρχει είναι το Πνεύμα της Εποχής. Η καθολική συμφωνία συγκαιρινών ανθρώπων, με συγκεκριμένη αντίληψη για την Ιστορία, δεν καθιστά αυτήν την αντίληψη αντικειμενική, παρά της δίδει απλά έναν βαθμό – τον υψηλότερο δυνατό βαθμό, ο οποίος αποτελεί τεκμήριο πως αυτή η αντίληψη εναρμονίζεται με το υπάρχων Πνεύμα της Εποχής, αληθινή μόνο για τον εκάστοτε χρόνο και την εκάστοτε ψυχική κατάσταση. Αυτός είναι ο ύστατος βαθμός αλήθειας που κάποιος θα μπορούσε να κατακτήσει. Ο οποιοσδήποτε που θεωρεί τον εαυτό του “μοντέρνο”, θα πρέπει να θυμηθεί πως θα αισθανόταν εξίσου μοντέρνος και στην εποχή του Καρόλου του 5ου και πως είναι καταδικασμένος να φαίνεται εξίσου “παλιομοδίτης” στους ανθρώπους του 2050, όσο είναι για αυτόν οι άνθρωποι του 1850. Μια “δημοσιογραφίστικη” αντίληψη της Ιστορίας, αποτελεί τεκμήριο πως ο κάτοχος της στερείται καθολοκληρίαν του ιστορικού αισθητηρίου. Για αυτό, καλό θα ήταν να απέχει από την οποιαδήποτε συζήτηση ιστορικού περιεχομένου, είτε παρελθόντων γεγονότων είτε γεγονότων που είναι στην φάση του γίγνεσθαι.

F.P. Yockey – Imperium

 

http://antepithesi.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=803:oi-dyo-skopies-tis-istorias&Itemid=303

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s