Η πολιτική υστερία και το στημένο παιχνίδι του “αντιφασισμού”

 

Στις 5 Ιουνίου στο Παρίσι και ειδικότερα στην περιοχή Saint Lazare, έλαβε χώρα ένα επεισόδιο μεταξύ νέων εθνικιστών (ανάμεσά τους και μια γυναίκα που δεν έχει ταυτοποιηθεί) και αριστερών – αναρχικών ακτιβιστών, αυτοαποκαλούμενων antifa. Αυτό συνέβη στο χώρο ενός ετήσιου ιδιωτικού παζαριού πώλησης ρούχων, όπου και τον περασμένο χρόνο ακτιβιστές της άκρας αριστεράς είχαν ξαναστήσει ενέδρα και επιτεθεί σε Γάλλους πατριώτες.
Μετά από συμπλοκή ένας νεαρός antifa έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του σε κολωνάκι του πεζοδρομίου. Αυτό το ατύχημα αποδείχθηκε καθοριστικό και στοίχισε τη ζωή στον 19χρονο Clement Meric. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες από το συμβάν, ξεκίνησε η φρενίτιδα των μέσων μαζικής χειραγώγησης, τα οποία έσπευσαν να χαρακτηρίσουν το ατύχημα ως φόνο εκ προμελέτης, παρουσιάζοντας μονόπλευρα το επεισόδιο.
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια τα μέλη της antifa στη Γαλλία και ειδικότερα στο Παρίσι, έχουν προβεί σε δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις, που ως μοναδικό τους στόχο έχουν την φυσική εξόντωση εθνικιστών ακτιβιστών είτε σε συγκεντρώσεις είτε, κυρίως, όταν οι εθνικιστές είναι απομονωμένοι. Επίσης, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των επιθέσεων τυγχάνει ατιμωρησίας από τις αστυνομικές αρχές, παρ’ όλο που χρησιμοποιούνται δολοφονικά όπλα, ακόμα και εναντίον γυναικών. Είναι θαύμα που δεν είχαν υπάρξει, έως τώρα, περισσότεροι νεκροί.
Το κίνημα της antifa υπάρχει μόνο για τη βία κατά των εθνικιστών. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να απορεί κάποιος, όταν καμία φορά βγαίνουν οι ίδιοι χαμένοι από την τακτική τους. Η δράση φέρνει αντίδραση και η βία φέρνει βία.

Οι Γάλλοι εθνικιστές αναφέρουν πως εκφράζουν τη βαθύτατη λύπη τους που ένας νέος άνθρωπος είχε εμπλακεί σε ένα τέτοιο ηλίθιο παιχνίδι, με έναν τόσο άμυαλο σκοπό, στηριζόμενος στο μίσος και στη βία και κρίμα που οι γονείς του (αν δεν το υποστήριζαν) δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν από αυτές τις καταστάσεις.

Απ’ την άλλη μεριά, δεν αποτελεί έκπληξη που οι γύπες της άκρας αριστεράς, ενορχηστρωμένοι κυνικά γύρω από αυτό το τραγικό περιστατικό, ζητούν τη διάλυση πατριωτικών και εθνικιστικών ομάδων.

Μεταξύ αυτών, ο ομοφυλόφιλος δισεκατομμυριούχος Πιερ Μπερζέ, συνήγορος της υποτίθεται αντικαπιταλιστικής αριστεράς, εξαπολύει κατάρες, αναφέροντας πως ο θάνατος ήταν αυτό που επιζητούσαν οι νεαροί εθνικιστές. Ο ίδιος Μπερζέ, που πριν από μικρό χρονικό διάστημα καλούσε, ατιμώρητα, να τοποθετηθούν βόμβες στις οικογενειακές διαδηλώσεις εναντίον των γάμων των ομοφυλοφίλων.
Σε αντίθετη περίπτωση βέβαια, όταν ο Romain και ο Damien Vandaele, δυο νεαροί πατριώτες, δολοφονήθηκαν εδώ και μερικές εβδομάδες στη βόρεια Γαλλία από έναν Τούρκο (ο οποίος τους χτύπησε από πρόθεση με το αυτοκίνητό του), τα μεγάλα ΜΜΕ δεν έδειξαν να συγκλονίζονται και πάρα πολύ. Το ίδιο συνέβη και με την δολοφονία του νεαρού Γάλλου φοιτητή François Noguier, ο οποίος δολοφονήθηκε την περασμένη Τρίτη από ένα άτομο “βορειοαφρικανικής καταγωγής” για “ασήμαντη αφορμή”, κάτι που ο γαλλικός τύπος το πέρασε στα ψιλά. Φαίνεται πως η αξία της ζωής αλλάζει για τα ΜΜΕ, ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις και την καταγωγή θυτών και θυμάτων.
Δεν αποτελεί μυστικό πως, πανευρωπαϊκά, η αριστερά έχει αναγάγει τον “μαχητικό αντιφασισμό” ως τη νούμερο ένα προτεραιότητα στην πολιτική της ατζέντα, προσπαθώντας έτσι να αντιμετωπίσει σπασμωδικά την άνοδο πατριωτικών και εθνικιστικών σχηματισμών. Σ’ αυτό το σύγχρονο κυνήγι μαγισσών έχει την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, που ενορχηστρώνουν την πολιτική υστερία και ως σύγχρονοι ιεροεξεταστές βαφτίζουν την πολιτική βία σε “καλή” ή “κακή”. Έτσι λοιπόν, κάθε επιτυχημένη επίθεση ενάντια σε εθνικιστές βαφτίζεται “δικαιολογημένη αντιφασιστική λαϊκή οργή”, ενώ, αν κάτι πάει στραβά, πρόκειται για “δολοφονική επίθεση φασιστών”. Αυτό το στημένο παιχνίδι εξάλλου, βολεύει ιδιαίτερα αρκετούς, καθώς μπορεί εύκολα να αποπροσανατολίζει τις μάζες από τα πραγματικά προβλήματα και από τους πραγματικούς θύτες.
Κλείνοντας, επειδή και στην Ελλάδα οι εγχώριοι “αντιφασίστες” χρησιμοποιούν τις ίδιες άθλιες μεθόδους, είτε με δολοφονικές επιθέσεις, που καταλήγουν σε σοβαρούς τραυματισμούς, είτε με στοχοποιήσεις εθνικιστών σε χώρους εργασίας, πανεπιστήμια και σπίτια, είναι καιρός να αναθεωρηθεί ο τρόπος απάντησης σ’ αυτήν την τακτική. Αυτό βεβαίως προϋποθέτει ένα ελάχιστο αίσθημα ενότητας από τη μεριά του ευρύτερου εθνοκεντρικού “χώρου”, αλλά και αλλαγή της τακτικής εσωστρέφειας και μυστικοπάθειας, που χαρακτηρίζει κάθε ανάλογη περίπτωση. Η απάντηση στην πολιτική βία, εκτός από αποφασιστική, πρέπει να είναι και πολιτική.

 

Δ. Μ.
http://www.ideapolis.info/2013/06/blog-post_6.html

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s