30 Ιουνίου 1864: Ο στρατός των Νοτίων ξεκινάει να καταλάβει την Ουάσιγκτον!

Το καλοκαίρι του 1864 ο στρατός της Συνομοσπονδίας ξεκίνησε την τελευταία μεγάλη επίθεση. Σε μια προσπάθεια να ανακουφίσει την πίεση στο Ρίτσμοντ, την πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας, που ήταν τότε υπό πολιορκία από τις ομόσπονδες δυνάμεις του στρατηγού Ulysses S. Grant, ο στρατηγός Robert E. Lee έστειλε τον αντιστράτηγο Jubal Early με μια δύναμη περίπου 20.000 ανδρών να επιτεθεί και να καταλάβει την πρωτεύουσα της Ένωσης την Washington DC.
Ο Jubal Anderson Early (1816 – 1894) που, στην προ του πολέμου ζωή του ήταν δικηγόρος, εκπροσωπούσε την αντίθεση του Νότιου τζέντλεμαν. Απεχθανόταν την εξουσία και ήταν ένας χαρακτήρας ανεξάρτητος από τη φύση του. Ήταν όμως σκληρός, αψύς και άτεγκτος, ένας αντιπροσωπευτικός τύπος του Νότιου στρατιωτικού.
Τα γεγονότα εξιστορεί ο Benjamin Franklin Cooling στο “Jubal Early’s Raid on Washington, 1864”. Εκεί αναφέρεται σε  προσωπικότητες που συμμετείχαν στην εκστρατεία, μεταξύ των οποίων ήταν και ο πρόεδρος της Ένωσης Αβραάμ Λίνκολν ο οποίος είδε προσωπικά τις μάχες. Η εργασία του Cooling είναι σε μεγάλο βαθμό μια αφηγηματική ιστορία της εκστρατείας, και αναφέρει ότι αν η Ουάσιγκτον είχε πέσει στα χέρια των Νοτίων τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να ήταν καταστροφικά για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 1864.

Στέλνοντας τον Early βόρεια στην κοιλάδα Shenandoah προς την Ουάσιγκτον, ο Λι έλπιζε να επαναλάβει τα αποτελέσματα της εκστρατείας του 1862 του «Stonewall» Jackson, η οποία προκάλεσε μαζική σύγχυση στην στρατιωτική διοίκηση της Ένωσης όταν υπήρχε φόβος ο Jackson να επιτεθεί στην Ουάσιγκτον. Η εκστρατεία που ξεκίνησε δύο χρόνια αργότερα αποδείχθηκε πολύ λιγότερο επιτυχής για τις συνομόσπονδες δυνάμεις όμως. Αν και ο Early γρήγορα παρέκαμψε τις δυνάμεις που επιχείρησαν να τον μπλοκάρουν μπροστά του και πέρασε με επιτυχία το ποταμό Potomac και εισέβαλε στο Maryland, οι δυνάμεις των Βορείων κάτω από την εντολή του Lew Wallace κατάφεραν να επιβραδύνουν την περιστροφική κίνηση του Early επαρκώς ώστε να επιτρέψουν να έρθουν ενισχύσεις από το στρατό του Grant. Μόλις τα στρατεύματα των Βορείων του Horatio Wright και του George Cook έφθασαν στην Ουάσιγκτον γέμισαν γρήγορα τα περίτεχνα έργα της τάφρου που περικύκλωναν την πρωτεύουσα της Ένωσης. Η κρίσιμη μάχη έλαβε χώρα στις 11 και 12 Ιουλίου, όταν οι ομόσπονδες δυνάμεις ξεκίνησαν επίθεση στο Fort Stevens στη βόρεια πλευρά της Ουάσιγκτον DC. Ο ίδιος ο Lincoln ήρθε για να παρατηρήσει την μάχη και βρέθηκε κάτω από τα πυρά των Νότιων σκοπευτών. Οι δυνάμεις των Βορείων απώθησαν γρήγορα όλες τις επιθέσεις των Νοτίων και ανάγκασαν τον Early να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για την κατάκτηση της πρωτεύουσας της Ένωσης.

Ο Early διέσχισε τον Potomac στις 13 Ιουλίου και στη συνέχεια αποσύρθηκε στην κοιλάδα. Νίκησε το στρατό της Ένωσης υπό τον στρατηγό George Crook στο Kernstown στις 24 Ιουλίου του 1864. Έξι ημέρες αργότερα, διέταξε το ιππικό του να κάψει την πόλη της Chambersburg στην Pennsylvania, σε αντίποινα για την καύση πολλών σπιτιών στην κομητεία Jefferson της Δυτικής Βιρτζίνια, που υποστήριζαν τους Νότιους, από τον βόρειο στρατηγό David Hunter νωρίτερα εκείνο τον μήνα.
Ο Early ισχυρίστηκε μετά τον πόλεμο, ότι οι στρατιώτες του ήταν πεινασμένοι και εξαντλημένοι και διέλυσαν τις γραμμές τους για να λεηλατήσουν το στρατόπεδο της Ένωσης και να βρουν κάτι να φάνε. Αυτό επέτρεψε στον Sheridan την κρίσιμη στιγμή να ενισχύσει το ηθικό του στρατού του και να μετατρέψει την ήττα τους το πρωί σε νίκη εκείνο το απόγευμα.
Από όλα τα γεγονότα που έγιναν κοντά στο τέλος του «εμφυλίου» πολέμου, μόνο η κατάλληψη της Ουάσιγκτον θα μπορούσε να φέρει σε αμηχανία τους βόρειους υποστηρικτές του πολέμου ώστε να γυρίσει το κλίμα στις εκλογές του 1864 και φέρει την Ένωση σε ένα σημείο όπου θα ήταν πρόθυμη να προβεί σε διαπραγματεύσεις για την ειρήνη.
Την εποχή εκείνη ο κόσμος στον Βορρά δεν έβλεπε τη νίκη να έρχεται, αλλά έβλεπε τους «αντάρτες» του «γέρο Λη» να αντέχουν και έβλεπε επίσης, κάθε μέρα τις πομπές με τους τραυματίες να φτάνουν στα νοσοκομεία της Ουάσιγκτον, της Βαλτιμόρης και της Φιλαδέλφειας. «Γιατί τόσες σφαγές;» ήταν το ερώτημα. Η αποθάρρυνση είχε οικονομικές επιπτώσεις. Το χαρτονόμισμα του δολαρίου είχε την αξία του ενός τρίτου της αξίας του σε Χρυσό. Το κόμμα της ειρήνης, μέχρι τότε περιορισμένο στους δημοκρατικούς, επεκτάθηκε πολιτικά. Στις 9 Αυγούστου 1864, ο μεγάλος αρθρογράφος του New York Tribune Χόρας Γκρίλυ γράφει στον Λίνκολν: Σας παρακαλώ, σας ικετεύω, να πάρετε την πρωτοβουλία για την ειρήνη ή να προωθήσετε άμεσα κάποιες προτάσεις».
Η τολμηρή επίθεση του Early στην Ουάσιγκτον ήταν η ύστατη «πνοή» του Νότου που ζητούσε την ανεξαρτησία του.

Υπόθεση Πατσίφικο και τα Παρκερικά

Οι παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας μας ξεκίνησαν αμέσως σχεδόν με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, εξαιτίας και του τρόπου που επετεύχθη η απελευθέρωση του Γένους. Ένα τέτοιο γεγονός ήταν η υπόθεση Πατσίφικο και τα επακολουθήσαντα «Παρκερικά».
Τον Απρίλιο του 1849, κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, απαγορεύθηκε από τις αρχές το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Εξαγριωμένοι Αθηναίοι επέδραμαν επί της οικίας ενός εβραίου τυχοδιώκτη, ονόματι Δαβίδ Πατσίφικο, στην οδό Καραϊσκάκη στου Ψυρρή, προξενώντας ασήμαντες ζημίες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το περιστατικό έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Φιλίππου, όταν ο Πατσίφικο προκάλεσε τους πιστούς.
Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών. Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα. Η πονηρή «Αλβιών», που ανταγωνίζετο Γαλλία και Ρωσία στην περιοχή, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.
Η κυβέρνηση Κριεζή αρνήθηκε και η Αγγλία διέταξε στις 3 Ιανουαρίου του 1850 τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ να επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και τα κυριότερα ελληνικά λιμάνια.
Η Ελλάδα υπέστη ανυπολόγιστες ζημίες, ιδίως οι έμποροι και οι ναυτιλλόμενοι, ενώ σημαντικά ήταν και τα προβλήματα επισιτισμού στην πρωτεύουσα.
Η σθεναρή στάση του βασιλιά Όθωνα συσπείρωσε το λαό, που με ψυχραιμία και καρτερικότητα αντιμετώπισε την αγγλική πρόκληση. Ο αποκλεισμός ήρθη τελικά στις 15 Απριλίου του 1850, μετά και από την αντίδραση Γαλλίας και Ρωσίας, τα συμφέροντα των οποίων είχαν πληγεί από τον αποκλεισμό. Το θέμα Πατσίφικο παραπέμφθηκε τελικά σε διαιτησία και η αποζημίωση που του επιδικάσθηκε ήταν μόλις 3.750 δραχμές, ποσό, όμως, σημαντικό για το φτωχό ελληνικό κράτος εκείνη την εποχή.

 

http://brigadehellas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_29.html

Brainwash – One Familly (2013)

 

Lyrics:
One Family
Family has the highest value
Always stands by you
Gives you strength and backs you up
Will support you in your fight
And will never disappoint you
Chorus:
One Family – United we stand proud
One Family – In the fight against the evil of this world
One Family – Together we are strong
One Family – Today, tomorrow, forever
Around us everything falls apart
Envy, greed and lies
dictate the everyday lives
But we stay true
Brotherhood for life
One for all, and all for one
United we fight against the enemy
No force can defeat us
Everyone gives their blood for the family
Proud to be a part of the solidarity
Loyal until death
One Family
Today Tomorrow Forever
http://combathellas.blogspot.gr/2013/06/brainwash-one-familly-2013.html

Παλαιότερη δράση συναγωνιστών – νέων μελών της HSSP στη Νομική Αθηνών

Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές σημαίνει Ριζοσπαστικός Εθνικισμός

Κεντρική Διοίκηση

Το εθνικιστικό .ΑΠ δεν είναι ένα ακραίο μέσο αγώνα, αλλά η ίδια η πρώτη φωτιά του αγώνα που παίρνει σάρκα και οστά απο την υπαρξιακή εξέγερση. Ό,τι δεν προωθεί τη διαρκή εθνικιστική αντισυναινετική δράση είναι ιδεολογικοποιημένη δειλία και τίποτα άλλο. Σκοπός μας είναι άμεση ριζοσπαστική δράση, απ’ άκρη σ’άκρη της Ελλάδας και το οποίο θα χτυπάει εκεί που δεν το περιμένει ο πολυπρόσωπος εχθρός.
Μονάχα μέσα από την διαρκή επίθεση στις δομές του εχθρού υπάρχει ελπίδα για ζωή. Εμείς είμαστε εθνικιστές της πράξης, νεκροπούλια που σκυλεύουν παραδομένα κορμιά.

Να μας περιμένετε παντού, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Πίσω Νενέκοι, εμπρός λυσσασμένοι σύντροφοι εθνικιστές!

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/06/blog-post_27.html

Nicolas: Πολιτικός κρατούμενος της δικτατορίας του Ολάντ

 

 

Gallia Watch / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει τον Nicolas, το νεαρό διαδηλωτή κατά του «γάμου» των ομοφυλοφίλων – ο οποίος καταδικάσθηκε σε τετράμηνη φυλάκιση – με χειροπέδες στο αστυνομικό τμήμα κατά τη στιγμή της σύλληψής του. Οι πατριώτες της Γαλλίας, από διάφορα στρατόπεδα, καταγγέλλουν σθεναρά την καταδίκη του, και το Le Point, ένα σημαντικό ειδησεογραφικό ​​περιοδικό έχει δημοσιεύσει μια επιστολή από έναν δικαστή, ο οποίος παραμένει ανώνυμος, ο οποίος καλεί τους συναδέλφους του δικαστές να «ξυπνήσουν» για τις αδικίες που διαπράττονται από το γαλλικό κράτος και να αρνηθούν να καταδικάσουν άτομα που συνελήφθησαν παράνομα.
 
Μετά την εξέταση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης του Nicolas, το Le Point συνεχίζει:
Η σκληρή καταδίκη του έχει κλονίσει τους δικαστές, καθώς και την ιεραρχία της αστυνομίας. Όχι ότι όλοι οι δικαστές και οι αστυνομικοί υποστηρίζουν τυφλά το κίνημα κατά των γκέι «γάμων», αλλά ανησυχούν βλέποντας ένα ολισθηρό δρόμο και μια ορισμένη μονομέρεια από το γαλλικό σύστημα δικαιοσύνης που φοβούνται ότι γίνεται άδικο και μια αστυνομία που θα λειτουργεί υπό συγκεκριμένες διαταγές. Αυτοί οι υψηλά ιστάμενοι λειτουργοί δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στις συλλήψεις και στις καταδίκες των διαδηλωτών ενάντια στο «γάμο για όλους». Και μερικοί δηλώνουν, με κάπως στόμφο, ότι έχουν εισέλθει σε μια αντίσταση κατά της δικτατορίας. Τέτοια περιφρόνηση δεν μπορεί να είναι ένα καλό σημάδι σε μια τεταμένη, εύθραυστη κοινωνία. Το Le Point έχει γίνει αποδέκτης πολλών καταγγελιών για έλλειψη κατανόησης και εξέγερση σε σχέση με αυτό που ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι βιώνουν ως μια υποτιθέμενη καταπίεση.
Σημείωση: Η παραπάνω φράση δεν είναι απολύτως σαφής. Φαίνεται να σημαίνει ότι πολλοί αναγνώστες του Le Point είναι δύσπιστοι για αυτό  που οι αρχές κάνουν με τους διαδηλωτές, και ότι ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι πιστεύουν ότι υπάρχει κρατική καταστολή. Το Le Point αποκαλεί «υποτιθέμενη» την καταστολή, υποδεικνύοντας έτσι ότι η λέξη «καταστολή» μπορεί να είναι υπερβολή.
Σήμερα, ακούμε έναν από αυτούς. Ένας ανώνυμος δικαστής, αγανακτισμένος και επαναστατικός. Σίγουρα είναι υπερβολικό, αλλά η κραυγή του, είναι το σύμπτωμα μιας Γαλλίας που έχει κοπεί στα δύο.
Σημείωση: Η επιστολή του δικαστή είναι μεγάλη. Χρησιμοποιεί ως ψευδώνυμο το Chrétien Guillaume de Malesherbes, το όνομα του δικηγόρου που υπερασπίστηκε τον Λουδοβίκο XVI στη Συνέλευση που έφερε την καταδίκη του βασιλιά στη λαιμητόμο. Μερικά αποσπάσματα:
(…) Στις 19 Ιούνη 2013, ένα δικαστήριο (στο Παρίσι) καταδίκασε ένα διαδηλωτή του κινήματος

Manif Pour Tous’ σε ποινή φυλάκισης χωρίς αναστολή. Ποιο ήταν το έγκλημα που διέπραξε για να δικαιολογείται αυτή η ασυνήθιστη αυστηρότητα, όταν πριν από δύο εβδομάδες στα άτομα που επιτέθηκαν σε ένα περιφερειακό τρένο επιβλήθηκαν απλές ποινές με αναστολή, όταν οι κακοποιοί του Τροκαντερό το Μάιο (επεισόδια κυρίως από αλλοδαπούς μετά τη κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Paris-Saint-Germain) δεν έχουν ακόμη δικαστεί ή καταδικαστεί;

Σημείωση: για τα παραπάνω γεγονότα έχει γίνει αναφορά εδώ και εδώ.
 
Οι κατηγορίες ήταν: εξέγερση και άρνηση υποβολής σε εξέταση DNA. Στους καλλιεργητές GMO (γενετικά τροποποιημένου) σιταριού που αρνήθηκαν να κάνουν τεστ DNA επιβλήθηκαν … πρόστιμα. Αλλά δεν έγινε το ίδιο για τον Nicolas, έναν ειρηνικό διαδηλωτή που διαδήλωνε μπροστά σε ένα τηλεοπτικό στούντιο, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση χωρίς λόγο. Ήταν, επίσης, για λόγους «εξέγερσης» που διατάχθηκε ο εγκλεισμός του στη φυλακή από τους δικαστές. Και φυλακίστηκε αμέσως επειδή αρνήθηκε να υποταχθεί στη δικτατορία!
Σημείωση: εδώ ο ανώνυμος δικαστής λέει ότι είναι καθήκον των ελεύθερων ανθρώπων να εξεγείρονται κατά των παράνομων ενεργειών της αστυνομίας (όπως το να παραγγείλουν σε ένα πλήθος που διαμαρτύρεται να διαλυθεί), σύμφωνα με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παροτρύνει τους δικαστές της Γαλλίας να μην γίνουν συνεργοί στην καταπίεση και να απελευθερώσουν όσους έχουν αδίκως τεθεί υπό κράτηση.
 
Ας μην φοβόμαστε από τα τεράστια μέσα που χρησιμοποιούνται από μια εξουσία που βρίσκεται στο τέλος της. Τι αξιοπιστία έχει η Αστυνομία όταν καταγράφει διαδηλωτές και επιτρέπει σε εγκληματίες να κυκλοφορούν ελεύθεροι; Ποια είναι η αξιοπιστία των αστυνομικών και των ΜΑΤ που είναι πάντα έτοιμοι να διατηρήσουν την τάξη και να παρακολουθήσουν την κυκλοφορία στους αυτοκινητόδρομους, αλλά δεν είναι ποτέ εκεί όταν χρειάζονται έρευνες και συλλήψεις για σκληρούς εγκληματίες;
Και εσείς, Γάλλοι αστυνομικοί, τι περιμένετε για να καταθέσετε τα όπλα σας όταν λαμβάνετε παράνομες εντολές; Μερικοί από εσάς εκφράσατε προφανώς την αηδία σας όταν αναγκαστήκατε να συλλάβετε τους ειρηνικούς Veilleurs (που κρατούν αγρυπνία όλη τη νύχτα). Ντροπή σας! Αν νιώθετε αηδία, να αρνηθείτε! Όμως, ενεργώντας, γίνεστε συνειδητοί συνεργοί της δικτατορίας. Η έκφραση της αμηχανίας σας είναι θλιβερή. Είναι η ίδια αμηχανία που έπνιξε τον Πόντιου Πιλάτο, όταν έστειλε τον Χριστό στον Γολγοθά.
 
Οι γονείς του καταδικασθέντος Nicolas είναι πολύ λιγότερο θυμωμένοι για την ποινή του γιου τους από τον δικαστή που έγραψε την επιστολή. Έκαναν έκκληση για «ηρεμία» και ζήτησαν να μην γίνει ο Νικολά ένας ήρωας ή ένας μάρτυρας. Τα λόγια τους ήρθαν λίγες ώρες πριν από μια συγκέντρωση στο Πάνθεον στο Παρίσι υπέρ του Νικολά. Το άρθρο και πάλι από το Le Point :
Ζήτησαν επειγόντως από τους διαδηλωτές οι οποίοι επιθυμούσαν να υποστηρίξουν τον Nicolas και από τις δυνάμεις της αστυνομίας, «να μην ενδώσουν στη βία», την Παρασκευή. Με μια ανοικτή επιστολή που δημοσιεύτηκε σήμερα το βράδυ στο La Croix, οι γονείς του Nicolas Bernard-Busse, του 23χρονου φοιτητή από το Παρίσι, που καταδικάστηκε την Τετάρτη σε δύο μήνες κάθειρξη χωρίς δικαίωμα έφεσης, προσπαθούν να κατευνάσουν την ένταση.
Παρ’ όλα αυτά, το βράδυ της Παρασκευής της 21ης Ιουνίου, περίπου πεντακόσιοι οπαδοί του Manif Pour Tous, σύμφωνα με την αστυνομία, διαδήλωσαν μπροστά από το Πάνθεον στο Παρίσι, απαιτώντας την απελευθέρωση του ακτιβιστή. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς επεισόδια και το πλήθος διαλύθηκε περίπου στις 20:00 Μερικοί ακτιβιστές δήλωσαν ότι ο νεαρός είναι ένας «πολιτικός κρατούμενος». Η απόφαση του δικαστηρίου προκάλεσε την αντίδραση μεταξύ των μελών του δεξιού κόμματος UMP που κατήγγειλαν για «δύο μέτρα και σταθμά» το δικαστικό σύστημα.
http://redskywarning.blogspot.gr/2013/06/nicolas.html

Το χρήμα

Φυσικά, ο καθένας προτιμά να έχει λίγο περισσότερα (χρήματα) απ’ ό,τι λίγο λιγότερα. “Τα χρήματα δεν αγοράζουν την ευτυχία αλλά συμβάλλουν στην ευτυχία”, όπως λέει και η παροιμία. Πρέπει να μάθουμε, όμως, τι σημαίνει ευτυχία. Ο Max Weber έγραψε το 1905: “Ο άνθρωπος από τη φύση του δεν θέλει να κερδίζει περισσότερα χρήματα, θέλει μόνο να ζει όπως έχει συνηθίσει να ζει και να κερδίζει όσα είναι αναγκαία για τον ίδιο”.

Πολυάριθμες έρευνες έχουν επισημάνει μια σχετική αντίθεση μεταξύ της ανόδου του βιοτικού επιπέδου και του επιπέδου της ικανοποίησης των ατόμων. Πέρα από ένα ορισμένο όριο, το να έχεις περισσότερα χρήματα δεν σημαίνει περισσότερη ευτυχία. Το 1974, ο Richard Easterlin διαπίστωσε ότι το μέσο επίπεδο της ικανοποίησης του πληθυσμού έχει παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητο από το 1945, παρά τη θεαματική αύξηση του πλούτου στις αναπτυγμένες χώρες. (Αυτό το “παράδοξο του Easterlin” έχει πρόσφατα επιβεβαιωθεί). Η αδυναμία των δεικτών για τη μέτρηση της υλικής ανάπτυξης, όπως το ΑΕΠ, στο να αξιολογήσουν το επίπεδο της πραγματικής ευημερίας σε μια δεδομένη κοινότητα είναι εμφανής. Δεν υπάρχει κάποια υπηρεσία για μη αμφισβητούμενες επιλογές που θα είναι σε θέση να υπολογίσει τις ατομικές προτιμήσεις σε σχέση με τις κοινωνικές προτιμήσεις.
Είναι δελεαστικό να δούμε το χρήμα ως ένα εργαλείο ισχύος. Δυστυχώς, το παλιό σχέδιο του ριζοσπαστικού διαχωρισμού μεταξύ δύναμης και πλούτου θα συνεχίσει να αποτελεί ένα όνειρο. Μια φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος ήταν πλούσιος, επειδή ήταν ισχυρός, Σήμερα είναι ισχυρός, διότι είναι πλούσιος. Η συσσώρευση του χρήματος δεν είναι το μέσο για την επέκταση της αγοράς (όπως μερικοί πιστεύουν), αλλά ο στόχος για την παραγωγή των προϊόντων. Ο καπιταλισμός δεν έχει κανένα άλλο στόχο, εκτός από το απέραντο κέρδος και την ατελείωτη συσσώρευση του χρήματος. Η ικανότητα της συσσώρευσης του χρήματος δίνει προφανώς διακριτική εξουσία σε εκείνους που την έχουν. Η κερδοσκοπία του κεφαλαίου κυριαρχεί στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Η κερδοσκοπική ληστεία παραμένει η προτιμώμενη μέθοδος της καπιταλιστικής αποθησαύρισης του πλούτου.
Το χρήμα δεν πρέπει να συγχέεται με το νόμισμα. Η γέννηση του νομίσματος μπορεί να εξηγηθεί από την ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών. Μέσω των εμπορικών συναλλαγών τα αντικείμενα αποκτούν την οικονομική τους διάσταση. Επίσης, μέσω της συναλλαγής, η οικονομική αξία λαμβάνεται με πλήρη αντικειμενικότητα, με δεδομένο το γεγονός ότι τα αγαθά που ανταλλάσσονται πρέπει να παρακάμπτουν την υποκειμενική πλευρά του ενός φορέα, ώστε να μπορούν να μετρηθούν, από την άποψη της σχέσης μεταξύ των διαφόρων φορέων.
Κατά γενική ομολογία, το νόμισμα είναι εγγενώς ένας παράγοντας ενοποίησης. Η αναφορά όλων των αγαθών σε έναν κοινό παρονομαστή κάνει αυτόματα όλες τις ανταλλαγές ομοιογενείς. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε ότι “όλα τα πράγματα που διαπραγματεύονται πρέπει να είναι κατά κάποιο τρόπο συγκρίσιμα. Γι’ αυτόν το σκοπό εφευρέθηκε το νόμισμα, το οποίο έγινε αργότερα, κατά κάποιον τρόπο, ένας μεσολαβητής. Είναι ένα μέτρο όλων των πραγμάτων”. Με τη δημιουργία μιας προοπτικής με την οποία τα πιο διαφορετικά πράγματα μπορούν να αξιολογηθούν μέσω απλών αριθμών, το νόμισμα κάνει όλα τα πράγματα “ίσα”. Ως εκ τούτου, αναφέρει όλα τα αμοιβαία διακριτικά χαρακτηριστικά σε μια απλή λογική «περισσότερα και λιγότερα”. Το χρήμα είναι το παγκόσμιο πρότυπο, το οποίο διασφαλίζει την αφηρημένη ισοδυναμία όλων των πρώτων υλών. Κατά γενικό κανόνα, αναφέρει όλα τα δεδομένα ποιότητας σε όρους ποσότητας. Η αξία της αγοράς είναι ικανή μόνο για μία ποσοτική διαφοροποίηση.
Αλλά, την ίδια στιγμή, η συναλλαγή εξισώνει επίσης και τις προσωπικότητες αυτών που βρίσκονται στην »επιχείρηση» του εμπορίου. Με την επίδειξη της συμβατότητας της προσφοράς και της ζήτησης, καθορίζει την εναλλαξιμότητα των επιθυμιών των φορέων. Τελικά, κάθε συναλλαγή οδηγεί στην εναλλαξιμότητα όλων των ανθρώπων, οι οποίοι έτσι γίνονται αντικείμενα των επιθυμιών τους.

 

Ο Μονοθεϊσμός της Αγοράς 

 

“Ο κανόνας του χρήματος”, γράφει ο Jean-Joseph Goux, “είναι η βασιλεία του μοναδικού μέτρου, από το οποίο όλα τα πράγματα και όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες μπορούν να αξιολογηθούν… Αυτό που παρατηρούμε εδώ είναι η «μονοθεϊστική νοοτροπία» σχετικά με την έννοια της τιμής, ως το γενικό ισοδύναμο για όλα τα πράγματα. Αυτός ο ορθολογισμός του χρήματος, με βάση ένα ενιαίο πρότυπο τιμής , είναι απόλυτα συνεπής με το «θεολογικό μονοδύναμο»”. Αυτό αποτελεί τον κανόνα του “μονοθεϊσμού της αγοράς”. Ο Marx γράφει ότι “το χρήμα είναι σαν ένα εμπόρευμα, το οποίο οδηγεί στην πλήρη αποξένωση, επειδή παράγει παγκόσμια αποξένωση όλων των άλλων εμπορευμάτων”.
Το χρήμα είναι πολύ περισσότερο από απλώς χρήμα και θα ήταν μεγάλο λάθος να πιστέψουμε πως είναι “ουδέτερο”. Το χρήμα δεν είναι ουδέτερο, ούτε είναι λιγότερο ουδέτερο από την επιστήμη, από την τεχνολογία ή από τη γλώσσα. Είκοσι τρεις αιώνες πριν, ο Αριστοτέλης παρατήρησε ότι “η ανθρώπινη ανάγκη είναι ακόρεστη”. Λοιπόν, το «ακόρεστη» είναι η σωστή λέξη εδώ. Ποτέ δεν υπάρχει αρκετό χρήμα. Και επειδή δεν υπάρχει ποτέ αρκετό από αυτό, δεν μπορεί να υπάρχει πλεόνασμα. Η επιθυμία για χρήμα είναι μια επιθυμία που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, διότι αυτοτροφοδοτείται. Κάθε ποσότητα πρέπει να αυξηθεί σε σημείο που το “καλύτερα” να σημαίνει πάντα “περισσότερα”.
Ένας που έχει πάντα περισσότερα, δεν θα έχει ποτέ αρκετά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίες ευρωπαϊκές θρησκείες συνεχώς προειδοποιούσαν για το πάθος για το χρήμα: Ο μύθος της Gullweig στη μυθολογία Νορβηγών, ο μύθος του Μίδα, το δαχτυλίδι του Πολυκράτη, το λυκόφως των θεών, όλα αυτά προέκυψαν από τις επιπτώσεις του πάθους για το χρήμα (η κατάρα του χρυσού του Ρήνου).
Ο Michael Winock έγραψε πριν από λίγα χρόνια ότι “διατρέχουμε τον κίνδυνο να δούμε το χρήμα και την οικονομική επιτυχία ως το μόνο πρότυπο κοινωνικού γοήτρου, το μοναδικό σκοπό της ζωής”. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Η δεξιά ήταν για πολύ καιρό ο πιο αφοσιωμένος υπηρέτης του χρήματος. Η θεσμική αριστερά, με το πρόσχημα του »ρεαλισμού», ενστερνίστηκε τις αρχές της οικονομίας της αγοράς – δηλαδή, τη φιλελεύθερη διαχείριση του κεφαλαίου. Η γλώσσα της οικονομίας έχει γίνει πανταχού παρούσα. Το χρήμα έχει γίνει υποχρεωτική ιεροτελεστία για όλες τις μορφές της επιθυμίας, που ικανοποιούνται περνώντας από την ταμειακή μηχανή.
Αυτό το σύστημα των χρημάτων δεν θα διαρκέσει πολύ. Το χρήμα θα καταστραφεί από το χρήμα, με τον υπερπληθωρισμό, την πτώχευση και το υπερ-χρέος. Πιθανόν να αντιληφθούμε τότε ότι κάποιος είναι πλούσιος ανάλογα με αυτά που δίνει στους άλλους.

 

Του Alain De Benoist, περιοδικό Elements, Ιανουάριος – Μάρτιος 2011, 
από την αγγλική μετάφραση για το Ιδεάπολις, Ν.Κ.

 

 

http://www.ideapolis.info/2013/06/blog-post_23.html

Saga – Red Flags Are Burning