Γαλλική άνοιξη

 

Στη Ρώμη, στην Αθήνα, στη Βιέννη, στο Παρίσι, σπάμε τις αλυσίδες και φωνάζουμε: Ελευθερία! Αμερικάνοι σπίτια σας, «σύντροφοι» στη στέπα σας, η Ευρώπη των Εθνών θα ανατείλει ξανά!

 Ήταν κάτι το απροσδόκητο. Κάτι το αναπάντεχο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η Γαλλία αποτελεί την επιτομή της πολυφυλετικής κοινωνίας. Με μια ριζοσπαστική δεξιά διασπασμένη σε εκατό κομμάτια και με ένα εθνικιστικό κίνημα να ιχνηλατεί στη δεκαετία του ’50. Αυτή ήταν η εικόνα που είχαμε για την κατάσταση που επικρατούσε στη Γαλλία. Μετά τις εξεγέρσεις μεταναστών το Νοέμβριο του 2005 και την πτώση του άλλοτε κραταιού Εθνικού Μετώπου του Ζαν Μαρίν Λεπέν, η κατάσταση έμοιαζε μη αναστρέψιμη. Το τελευταίο πεντάμηνο όμως, η καρδιά της ευρωπαϊκής ψυχής χτυπάει στο Παρίσι και σε όλη τη γαλλική επικράτεια.
Η ανασύσταση δυνατών εθνικιστικών οργανώσεων και η ένωσή τους μπροστά σε ζωτικά ζητήματα της κοινωνίας, που τους έφεραν ξανά μαζί στα γαλλικά πεζοδρόμια και στις οδομαχίες, είναι το αποτέλεσμα της «εξέγερσης του Παρισιού». Μετά τον Μάη του ’68, αυτές τις μέρες πραγματοποιείται μια νέα, διαφορετική, εξέγερση. Αυτή κατά της κυβέρνησης Ολλάντ, με αφορμή το νομοσχέδιο Τομπιρά. Το σύνθημα «Ολλάντ Παραιτήσου» είναι το βασικό σλόγκαν που αντηχεί στη Γαλλική πρωτεύουσα, από τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, που αντιτίθενται στο γάμο των ομοφυλοφίλων. Ανάμεσά τους, πολλές εκατοντάδες Γάλλοι πατριώτες και εθνικιστές διαδήλωσαν και συνελήφθησαν, προ ολίγων ημερών, στους δρόμους του Παρισιού.
Η καθολική εκκλησία έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στις κινητοποιήσεις, οι οποίες φυσικά βρήκαν πρόσφορο έδαφος στον καταπιεσμένο και χαντακωμένο γαλλικό λαό, του οποίου η εθνική συνείδηση και ταυτότητα είχαν σχεδόν χαθεί. Νεολαίοι από κάθε εθνικιστική οργάνωση, αλλά και απλοί πολίτες, δίνουν εδώ και πέντε μήνες το στίγμα τους στους δρόμους, προασπίζοντας τον θεσμό της οικογένειας και την κανονικότητα. Στις 26 Μαΐου, το κίνημα της Γαλλικής Άνοιξης ξαναβρέθηκε στο δρόμο. Τί και αν πέρασε το νομοσχέδιο και ετοιμάζονται στο Μονπελιέ να πραγματοποιήσουν τον πρώτο γάμο ομοφυλοφίλων; Η σπίθα έγινε φλόγα και η φλόγα γίνεται πυρκαγιά που εξαπλώνεται σε όλη τη γαλλική κοινωνία. Οι σημαίες της Βανδέας, μαζί με Γαλλικές και Κέλτικους ανεμίζουν στους δρόμους.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε η μέγιστη πράξη αντίστασης και αυτοθυσίας, από έναν σύγχρονο Σαμουράι της Δύσης: Τον Ντομινίκ Βεννέρ. Σ’ ένα άκρως συμβολικό μέρος, στην Παναγία των Παρισίων, έδωσε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας ένα πολιτικό μήνυμα, που αγγίζει και τον τελευταίο αναίσθητο. Αυτή η πράξη αυτοθυσίας δεν πέρασε απαρατήρητη και ο συμβολισμός της αντήχησε σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμα και η ίδια η Μαρίν Λεπέν επικρότησε, στήριξε και διέδωσε τους λόγους που οδήγησαν τον εθνικιστή διανοητή στην αυτοχειρία. Κάτι, που σίγουρα κλόνισε τη ναρκωμένη ψυχή των Ευρωπαίων και έδωσε ώθηση σε πολλούς από εμάς να ξαναπιστέψουμε στον αγώνα, να αγωνιστούμε για τα ιδανικά που προσπαθούν να μας αποβάλλουν, να βγούμε από τον λήθαργο που μας έχουν επιβάλλει. Όπως το Παρίσι, πρέπει σιγά σιγά και η Αθήνα και ολόκληρη η Ελλάδα να ξεσηκωθεί. Αρκεί να αφουγκραστούμε τη γαλλική άνοιξη.

 

Δ.Μ.
http://www.ideapolis.info/2013/05/blog-post_8785.html

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s