Ultima Frontiera – Soldato Ignoto

Γαλλική άνοιξη

 

Στη Ρώμη, στην Αθήνα, στη Βιέννη, στο Παρίσι, σπάμε τις αλυσίδες και φωνάζουμε: Ελευθερία! Αμερικάνοι σπίτια σας, «σύντροφοι» στη στέπα σας, η Ευρώπη των Εθνών θα ανατείλει ξανά!

 Ήταν κάτι το απροσδόκητο. Κάτι το αναπάντεχο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η Γαλλία αποτελεί την επιτομή της πολυφυλετικής κοινωνίας. Με μια ριζοσπαστική δεξιά διασπασμένη σε εκατό κομμάτια και με ένα εθνικιστικό κίνημα να ιχνηλατεί στη δεκαετία του ’50. Αυτή ήταν η εικόνα που είχαμε για την κατάσταση που επικρατούσε στη Γαλλία. Μετά τις εξεγέρσεις μεταναστών το Νοέμβριο του 2005 και την πτώση του άλλοτε κραταιού Εθνικού Μετώπου του Ζαν Μαρίν Λεπέν, η κατάσταση έμοιαζε μη αναστρέψιμη. Το τελευταίο πεντάμηνο όμως, η καρδιά της ευρωπαϊκής ψυχής χτυπάει στο Παρίσι και σε όλη τη γαλλική επικράτεια.
Η ανασύσταση δυνατών εθνικιστικών οργανώσεων και η ένωσή τους μπροστά σε ζωτικά ζητήματα της κοινωνίας, που τους έφεραν ξανά μαζί στα γαλλικά πεζοδρόμια και στις οδομαχίες, είναι το αποτέλεσμα της «εξέγερσης του Παρισιού». Μετά τον Μάη του ’68, αυτές τις μέρες πραγματοποιείται μια νέα, διαφορετική, εξέγερση. Αυτή κατά της κυβέρνησης Ολλάντ, με αφορμή το νομοσχέδιο Τομπιρά. Το σύνθημα «Ολλάντ Παραιτήσου» είναι το βασικό σλόγκαν που αντηχεί στη Γαλλική πρωτεύουσα, από τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, που αντιτίθενται στο γάμο των ομοφυλοφίλων. Ανάμεσά τους, πολλές εκατοντάδες Γάλλοι πατριώτες και εθνικιστές διαδήλωσαν και συνελήφθησαν, προ ολίγων ημερών, στους δρόμους του Παρισιού.
Η καθολική εκκλησία έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στις κινητοποιήσεις, οι οποίες φυσικά βρήκαν πρόσφορο έδαφος στον καταπιεσμένο και χαντακωμένο γαλλικό λαό, του οποίου η εθνική συνείδηση και ταυτότητα είχαν σχεδόν χαθεί. Νεολαίοι από κάθε εθνικιστική οργάνωση, αλλά και απλοί πολίτες, δίνουν εδώ και πέντε μήνες το στίγμα τους στους δρόμους, προασπίζοντας τον θεσμό της οικογένειας και την κανονικότητα. Στις 26 Μαΐου, το κίνημα της Γαλλικής Άνοιξης ξαναβρέθηκε στο δρόμο. Τί και αν πέρασε το νομοσχέδιο και ετοιμάζονται στο Μονπελιέ να πραγματοποιήσουν τον πρώτο γάμο ομοφυλοφίλων; Η σπίθα έγινε φλόγα και η φλόγα γίνεται πυρκαγιά που εξαπλώνεται σε όλη τη γαλλική κοινωνία. Οι σημαίες της Βανδέας, μαζί με Γαλλικές και Κέλτικους ανεμίζουν στους δρόμους.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε η μέγιστη πράξη αντίστασης και αυτοθυσίας, από έναν σύγχρονο Σαμουράι της Δύσης: Τον Ντομινίκ Βεννέρ. Σ’ ένα άκρως συμβολικό μέρος, στην Παναγία των Παρισίων, έδωσε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας ένα πολιτικό μήνυμα, που αγγίζει και τον τελευταίο αναίσθητο. Αυτή η πράξη αυτοθυσίας δεν πέρασε απαρατήρητη και ο συμβολισμός της αντήχησε σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμα και η ίδια η Μαρίν Λεπέν επικρότησε, στήριξε και διέδωσε τους λόγους που οδήγησαν τον εθνικιστή διανοητή στην αυτοχειρία. Κάτι, που σίγουρα κλόνισε τη ναρκωμένη ψυχή των Ευρωπαίων και έδωσε ώθηση σε πολλούς από εμάς να ξαναπιστέψουμε στον αγώνα, να αγωνιστούμε για τα ιδανικά που προσπαθούν να μας αποβάλλουν, να βγούμε από τον λήθαργο που μας έχουν επιβάλλει. Όπως το Παρίσι, πρέπει σιγά σιγά και η Αθήνα και ολόκληρη η Ελλάδα να ξεσηκωθεί. Αρκεί να αφουγκραστούμε τη γαλλική άνοιξη.

 

Δ.Μ.
http://www.ideapolis.info/2013/05/blog-post_8785.html

Ακτιβιστές της Génération Identitaire κατέλαβαν τα γραφεία του σοσιαλ(η)στικού κόμματος στην Γαλλία.

Κατέλαβαν τη στέγη στα κεντρικά γραφεία του σοσιαλ(η)στικού κόμματος και ανέρτησαν πανό το οποίο έγραφε «Ολάν παραιτήσου».  Ο Ολάν εκλέγεται μόνο από το 33% των Γάλλων ενώ το 80% των Γάλλων πολιτών έχουν αρνητική γνώμη για αυτόν και την πολιτική του. Ο Φρανσουά Ολάν είναι πλέον Πρόεδρος μιας μικρής μειοψηφίας. Η κίνηση των νέων της Génération Identitaire ήταν μια αυστηρά ειρηνική κατάληψη στην οποία μέλη του σοσιαλ(η)στικού κόμματος απάντησαν με βία.

Η απαίτηση της πλειοψηφίας της νεολαίας της Γαλλίας είναι μία, «Ολάν παραιτήσου».

 

http://www.generation-identitaire.com/

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ

Στον κόσμο του μπασταρδέματος των ιδεολογιών και της διαβολής των γνήσιων εκφραστών τους, σ’ έναν κόσμο όπου οι παραδοσιακές ιδεολογίες και οι άνθρωποι γίνονται βορά της κουλτούρας της ελεύθερης αγοράς, το συστηματικό κοπάνημα όλων αυτών στο παγκοσμιοποιητικό γουδί αφήνει ιδεολογικά καθιζήματα που προκαλούν σκοπίμως σύγχυση και τίποτα άλλο. Το πρόβλημα είναι κοινό καθότι ταλανίζει και επηρεάζει όλους τους ιδεολογικούς χώρους στον ίδιο βαθμό. Παρά ταύτα συντελούνται πρωτοφανείς ζυμώσεις σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους και τρόπον τινά ορισμένες σημαντικές μεταλλάξεις με απρόβλεπτα αποτελέσματα, οι οποίες αξίζουν της προσοχής μας.

Εδώ και αρκετά χρόνια (κατά τη γνώμη κάποιων παλιότερων στο κουρμπέτι αυτό συμβαίνει από την δεκαετία του ’80) παρατηρείται μια συστηματική προσπάθεια στροφής τμήματος τόσο του αναρχικού / αντι-εξουσιαστικού χώρου όσο και του ακροδεξιού / εθνικοσοσιαλιστικού στοιχείου στην ελλαδική επικράτεια προς τα αριστερά. Έχει καταγραφεί και ομολογηθεί από πλείστους κινηματίες και των δύο παρατάξεων ότι η αριστερά είναι εκείνη που αναπαράγει αυτή τη συμπεριφορά και πραγματοποιεί συστηματικό εισοδισμό στις οργανώσεις και τους ιδεολογικούς χώρους. Μάλιστα, ο άθλιος αυτός εισοδισμός προέρχεται κυρίως από το “φιλολαϊκό”, ωστόσο πάντα προδοτικό κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδος. Το κόμμα αυτό ελέγχει υπογείως ένα σύμπλεγμα αριστερών νήσων, μέσα από τις οποίες αριστερές νήσους κοινωνεί την θεία αριστερή κοινωνία στους πολιτικά εξαρτημένους πιστούς. Το φύσει παράνομο Κ.Κ.Ε δρα κάτω από ένα παράλογο πέπλο νομιμότητας, ακριβώς χάρη σ’ αυτές τις υπόγειες σχέσεις νοσταλγίας του προδοτικού και εγκληματικού παρελθόντος, το οποίο ουδέποτε πραγματικά αποκήρυξε. Γιατί άλλωστε να το αποκηρύξει, εφόσον αυτή είναι η ιστορική διαδρομή του, η παρακαταθήκη των ιδεολογικών πατέρων του και η πολιτική σκοπιμότητά του;
Στον αναρχικό / αντι-εξουσιαστικό χώρο ο εισοδισμός αυτός εκφράζεται πιστά μέσα από την στροφή του γνήσιου αναρχικού λόγου και την γνήσια αναρχική πρακτική προς τον αριστερίζοντα αντιφασισμό και τις τελεολογίες της εργατικής τάξης. Το μαύρο της αναρχίας εξέπεσε στο πιο χαλαρό αναρχοκομμουνιστικό μαύρο-κόκκινο, το οποίο αποτελεί τον προθάλαμο μιας εξουσιαστικής παρεκτροπής, απέχουσα παρασάγγας από την θεωρητικά ελευθεριακή αντίληψη της αναρχίας. Όταν οι εκφραστές αυτού του χώρου μετονομάζουν την “αναρχία” σε “αναρχισμό”, αυτό σημαίνει ότι το εξουσιαστικό μαρξιστογενές μικρόβιο έχει διεισδύσει ήδη στον κορμό του οργανισμού.
Στο σήμερα, το βασικό τους όχημα είναι ο κοινωνιστικός αντιφασισμός, ενώ αυτός εισάγεται και αναπαράγεται στον καθημερινό πολιτικό λόγο, στην κινηματική συνθηματολογία αλλά και κατ’ επέκταση στις πρακτικές τους η ιδέα μιας επαναστατικής συνέχειας ανάμεσα στη δράση των κομμουνιστών ανταρτών του ’40 και αυτήν των καθωσπρέπει αναρχικών του σήμερα. Η πιο καταφανής εκδήλωση αυτής της στροφής δεν είναι άλλη από το γνωστό σύνθημα “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς”, που δονεί πλέον τα μπλοκ των ακροαριστερών / αντιρατσιστών / αναρχικών / αντιεξουσιαστών. Έτσι, ούτε λίγο ούτε πολύ οι κλασσικοί αναρχικοί και ο αναρχικός χώρος, όπως τον γνωρίζαμε, αμφότεροι έχουν διαβρωθεί σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν κινδυνεύουν με πολιτική εξαφάνιση. Αντικαταστάθηκαν από το ερμαφρόδιτο πλήθος των αντιφασιστών Μα, είναι ιδεολογία ο αντιφασισμός; Φυσικά και όχι. Είναι ιδεολόγημα, ολότελα ξένο προς την ιδέα της αναρχίας.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον ριζοσπαστικό εθνικισμό! Θα εξηγήσουμε αμέσως. Η ομοιότητα όσων βασανίζουν τον αναρχικό / αντι-εξουσιαστικό χώρο με όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στον ακροδεξιό / εθνικοσοσιαλιστικό χώρο μονάχα συμπτωματικά μπορεί να ιδωθούν. Τα όσα κωμικά διαδραματίζονται στον χώρο της ακροδεξιάς και του λεγόμενου υπαρκτού εθνικοσοσιαλισμού, μονάχα ως τέτοια μπορεί να ιδωθούν. Εμείς παραμένουμε ριζοσπάστες εθνικιστές. Α-Ν-Ε-Ν-Τ-Α-Χ-Τ-Ο-Ι Μ-Α-Ι-Α-Ν-Δ-Ρ-Ι-Ο-Ι Ε-Θ-Ν-Ι-Κ-Ι-Σ-Τ-Ε-Σ…
Στις 19.5.13 και συγκεκριμένα στον Άγιο Κωνσταντίνο Αγρινίου, όπου ο αριστερός συρφετός επιχείρησε να παρεμποδίσει τον βουλευτή Μπαρμπαρούση να καταθέσει στέφανο μετά το πέρας της επισήμου εκδηλώσεως και ανήμερα της Γενοκτονίας των Ποντίων, ακούστηκε μαζικά το σύνθημα “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς” από τα γίδια του Κ.Κ.Ε. Ο εγχώριος, ωστόσο πάντοτε έξωθεν εισαγόμενος αντιφασισμός εκπορεύεται από τα κομμουνιστικά ανδρείκελα του Περισσού. Για πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολίτευσης και διά στόματος του νέου Γ.Γ του Κ.Κ.Ε ακούστηκαν απειλές περί αναλήψεως “ακραίας δράσης εναντίον των φασιστών”. Με λίγα λόγια “S.O.S Πεντάγωνο, καλεί Μόσχα” ή “Σφυρί καλεί Δρεπάνι”… Σιγά τα αίματα κομμουνιστές. Τα κονσερβοκούτια σας θα τα γυρίσουμε αντίστροφα και θα τα κάνουμε σιδερένια θηλιά στο λαιμό σας…
Η υποκριτική κοινωνιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι φορείς των επαναστατικών ιδεολογιών πρέπει να απευθυνθούν στο λαό και να μετατρέψουν την οικονομική κρίση και τα υπόλοιπα κοινωνικά συνεπακόλουθα σε μία επαναστατική ευκαιρία δημιουργίας (αντι) εξουσίας, οπότε και θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα αυθεντικά ιδεολογικά στεγανά τους και να αλληλοζυμωθούν με τη βίαια προλεταριοποιούμενη πρώην μικρομεσαία και μεσαία τάξη και τους αγελαίους νεοέλληνες ψηφοφόρους, σήμανε εν μέρει και τον αφοπλισμό (ιδεολογικό ευνουχισμό) της γνήσια επαναστατικής κριτικής στα πράγματα. Τη ζήσαμε στο πετσί μας και τούτη την θεαματική πλαστικότητα της γνώμης, η οποία τάχθηκε ενάντια στην ιδέα της ανεξέλεγκτης εξέγερσης που τόσο φόβισε τ’ αφεντικά και τα δουλικά τους, τόσο με την τέλεια βαλβίδα εκτόνωσης, αυτή των αγανακτισμένων, όσο και με την αποδοχή προς τις εργατικές εκδηλώσεις των γελοίων αριστερών “εθνικομπολσεβίκων” του Ε.ΠΑ.Μ του γλοιώδη οικονομολόγου (γ) Καζάκη. Το Ε.ΠΑ.Μ έχει υιοθετήσει το σύνθημα “ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Μελιγαλάς”, καθώς το κάνει και η νεολαία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α κατά περιπτώσεις, όποτε αυτό αποφέρει πολιτικά προπαγανδιστικά κέρδη. Και επειδή, όπως λέει και ο λαός, “δεν κάνουν τα ράσα τον παπά”, θα έπρεπε τουλάχιστον να αρχίσει να αναρωτιέται η ίδια μαύρη αναρχία και οι πιστοί της γιατί άραγε να ταυτίζεται στο πολιτικό με τους κοκκινόμαυρους σοσιαλδημοκράτες και τους καραγκιόζηδες εθνικομπολσεβίκους. Να μην ξεχάσουμε και τον αριστερό κατάπτυστο “υπερπατριώτη” Καραμπελιά της πατσαβούρας Άρδην-Ρήξη. Η έννοια του αντιγερμανικού και αντικατοχικού πατριωτισμού του αρχίζει και σταματάει στο σημείο που πολιτικά ανδρώνεται ο αντιφασισμός που δεν θίγει τους Εβραίους. Μέχρι εκεί. Οι καταλήψεις της κοινοβιακής ζωής και του μητροπολιτικού ριζώματος γίνονται σικάτες και συμπυκνώνονται στις ιλουστρασιόν λαϊκές συνελεύσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Οι αναρχικοί / αντιεξουσιαστές πρόδωσαν μόνοι τους όλα όσα δήθεν υπερασπίστηκαν τόσα χρόνια μέσω των καταλήψεων στέγης. Εξ ου και οι υψωμένες γροθιές εν είδη παράδοσης άνευ μάχης με τις κατασταλτικές αρχές στην δεύτερη προσπάθεια επανακατάληψης της Villa Amalias.
Η αέναη ιδέα της πατρίδας έγινε κεντρικής σημασίας στην ατζέντα των διαφόρων πατριδοκάπηλων εκμεταλλευτών όλων των αποχρώσεων που βιάστηκαν να προλάβουν να την συνδέσουν με τα λαϊκά δικαστήρια που επιφύλασσε τις πρώτες ημέρες της κρίσιμης οργής ο ελληνικός λαός στους πολιτικούς προδότες. Ξάφνου οι προδότες έγιναν άνθρωποι που κρίνονται με επιείκεια. Όσο κι ότι ο ελέφαντας πετάει. Η ιδέα της πατρίδας στολίστηκε με πολιτικά ροδοπέταλα και αφρόκρεμες πολιτικού πουρισμού εν είδη σωτηρίας των μελλοθάνατων. Δεν γνωρίζουν όμως το βασικό: δεν υπάρχει καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Αντ’ αυτού συνέβη και το εξής: χάσαμε μέσα από τα χέρια μας τον εχθρό την ώρα που όλοι μαζί ως ασύντακτο κοπάδι κινούμασταν προς άγνωστη κατεύθυνση. Απ’ ό,τι φάνηκε ο εχθρός έτρεχε ανάμεσά μας και κάπου στη μέση της διαδρομής, έκανε στάση δήθεν για να ξεκουραστεί από τους αγώνες και βρήκε την ευκαιρία να εξαφανιστεί. Εμείς συνεχίσαμε να τρέχουμε. Διότι δεν τιμωρήσαμε τους ενόχους, όταν αυτό χρονικά έπρεπε να γίνει. Τώρα η καταστολή και η οικονομική τυραννία έχουν ισχυροποιηθεί και όλα πρέπει να γίνουν από το μηδέν. Ας είναι…
Από τότε που έσκασε μύτη η περίφημη οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η αριστερά επέλεξε συνειδητά να ποντάρει τα λεφτά της στο λαϊκίστικο αντιγερμανισμό. Εκεί πάτησε ο νέος πατριωτισμός του νεοέλληνα Δελαπατρίδη των τελευταίων τριών χρόνων, στην αποτίναξη του νεοαποικιοκρατικού ζυγού και στην αντίσταση του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. “Όλοι μαζί να φύγουν οι ναζί” το νέο κορδελάκι, πλάι σε απολιτίκ καρικατούρες της Frau Merkel, μούντζες, στοχοποιήσεις με χρήση laser και αρματοδρομίες με στολές και σβάστικες εν είδη θεάτρου του νεοελληνικού παραλόγου και πακιστανούς που κράδαιναν ελληνικά σημαιάκια.
Ωστόσο, αυτό που διακρίνουμε με έκπληξη είναι μια μυστικιστική έλξη που ασκεί ο τεχνητός αντιγερμανισμός στους εχέφρονες, σώφρονες αλλά και υποκριτικά νομιμόφρονες ανθρωπιστές αντιφασίστες. Μια έλξη που μεταλλάσσεται βαθμιαία σε μια ασυνείδητη προσήλωση στις πιο φιλογερμανικές απόψεις. Αρχικώς, εκφράστηκε ο κίνδυνος ότι μέσω του τεχνητού αντιγερμανισμού, το πλήθος οδηγείται στον κραταιό φιλογερμανισμό. Εξ ου και η έκφραση “εκφασισμός της κοινωνίας”. Μήπως όμως, (αν δούμε τα γεγονότα με μια πιο διεισδυτική ματιά) διαμέσου της ιδεολογικής πόλωσης, το αποτέλεσμα είναι τα υποκείμενα ν’ αναζητήσουν την στράτευσή τους σε κάποιον γνήσια ριζοσπαστικό πόλο (μη θεσμικό) του πολιτικού παιγνίου; Ή μήπως ν’ αποζητήσουν έναν ολότελα νέο τρόπο ζωής, ο οποίος θα εκφραστεί μέσα από την στρατευμένη πολιτική προσέγγιση και πρακτική; Μήπως τελικώς οι λεγόμενες ακραίες ιδεολογίες ριζώνουν ή κερδίζουν έδαφος στη συνείδηση των υποκειμένων;
Για να βρεθεί λοιπόν χώρος σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι, η επαναστατική θεωρία και πρακτική έπρεπε να συμβαδίσουν, έστω και συνθηματικά, με κάτι οικείο και γνωστό. Κάτι που θα πόλωνε αλλά και θα ενσωμάτωνε ταυτόχρονα, για να βρεθεί το μερτικό κοινωνικής επιρροής που αναλογεί σε κάθε περίσταση. Ούτως η άλλως, ο απογαλακτισμός από την αριστερά αλλά και τη δεξιά, κατά έναν παράδοξο τρόπο δεν έλαβε ποτέ χώρα στην πατρίδα μας. Χάριν της προσαρμοστικότητας λοιπόν, οι σταλινικοί κυρίως του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ γίνανε συγκαιρινοί πολιτικοί προπάτορες, κι οι αναρχικοί οι κληρονόμοι μιας τυποποιημένης αγωνιστικής αντιναζιστικής / αντιφασιστικής παράδοσης. Ο πατριωτισμός και η εθνικοφροσύνη των εαμιτών όπως και ο συγκεντρωτισμός και ο μιλιταρισμός γίνανε ζητήματα δευτερευούσης σημασίας, για τα οποία η μαύρη αναρχία τούς έδωσε συγχωροχάρτι. Οι τωρινοί εκφραστές αυτού λένε ότι ήταν άλλο το πλαίσιο τότε, και όσοι μάλιστα τολμούν να μιλήσουν εναντίον του, είναι ή φαντασμένοι κοσμοπολίτες ή αφελείς ανιστόρητοι.
Επανερχόμενοι στα ημέτερα, σε ό,τι αφορά τον εγχώριο γαλανόλευκο πατριωτισμό και τον tricolore εθνικοσοσιαλισμό, οι νεόκοποι υπερπατριώτες του παρόντος αποτελούν κράμα της ιδεολογικά απαράδεκτης και ερμαφρόδιτης δεξιάς της μασονικής καλτσοδέτας, της κρατικοδίαιτης και παθητικής ακροδεξιάς και ενός γραφικού γερμανόπληκτου φετιχιστικού εθνικοσοσιαλισμού των προηγούμενων δεκαετιών. Όταν οι δεξιοί υπερπατριώτες των ημερών μας σιωπούν όταν πρόκειται για επαναστατική δράση και θεώρηση του πολέμου, διότι αρνούνται τον πόλεμο αλλά και την ριζοσπαστική θεωρία. Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταλήγουμε σ’ έναν χώρο της ακροδεξιάς / εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος σιγοντάρει εμμέσως τις κρατικές επιλογές στον τομέα της καταστολής, στρέφεται στον κοινοβουλευτισμό που αρνιόταν επί δεκαετίες και γίνεται ελαφρολαϊκός στα ήθη και τις συνήθειές του. Τι σκληρό ρόκ, τι ελαφρολαϊκό μπαρόκ!
Εμείς από την άλλη, σε πείσμα των καιρών των χλιαρών μέσων έκφρασης και της λογικής δύο μέτρα και δύο σταθμά και ενάντια στην δελαπατρίδικη κατρακύλα στον ρόλο των καλοκάγαθων ταπεινωμένων πατριωτών, κόντρα στον ιδεολογικό ευνουχισμό του γνήσιου επαναστατικού λόγου και συνεπείς στον αγώνα της ολικής ανατροπής του ανθελληνικού κράτους της σαπίλας, δεν συγχωρούμε, δεν παραιτούμαστε ποτέ και φωνάζουμε με οργή: ούτε φερέλπιδες πολιτικάντηδες, ούτε όψιμοι πολιτευτές, μονάχα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ!
                   ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ!
                                       ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΜΑΙΑΝΔΡΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ
http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_26.html

Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές στο πλευρό του Σύριου προέδρου Bashar al-Assad.

Η μάχη στην Συρία δεν είναι άλλη μια περιφερειακή σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές εκφράσεις του Ισλαμικού κόσμου όπως κάποιοι νομίζουν, αλλά ακόμη μια κήρυξη πολέμου εκ μέρους των παγκόσμιων καταπιεστών ενάντια σε μια υπερήφανη και ανεξάρτητη Πατρίδα.
Οι δολοφόνοι της Wall Street  τα γεράκια των Αμερικανοσιωνιστών πιστοί στις επιταγές των Ισραηλινών  των παγκόσμιων αγορών και των εμπόρων όπλων, συνεχίζουν να καταστρέφουν άλλη μια χώρα μετά το Ιράκ το Αφγανιστάν και την Λιβύη.
Τηρούν στο ακέραιο τα σχέδια που επεξεργάστηκαν – αμέσως μετά το στημένο χτύπημα στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου –  και μάλιστα είχαν το θράσος να δηλώσουν επίσημα ότι συγκεκριμένες χώρες θα αποτελέσουν τους μελλοντικούς στόχους για την πλήρη κυριαρχία της Σιωνιστικής Κατοχικής Κυβέρνησης.
 
Έτσι λοιπόν τα λόγια τους έγιναν πράξη και προχώρησαν σε μια εκστρατεία τρόμου όπου οι απειλές συνοδεύονται πάντα από βόμβες και πυραύλους. Επειδή όμως όπου υπάρχει δυνατή η εθνική αλληλεγγύη και δεδομένη η αντισιωνιστική σκέψη οι δολοφόνοι της ιστορίας μετρούν απώλειες σήμερα η Εθνικιστική Συρία είναι η «πύρινη ρομφαία» που συντρίβει τα σχέδια των ΗΠΑ και των μοναρχιών του Κόλπου.
Οι Εθνικιστικές Πολιτοφυλακές σφυροκοπούν εδώ και 2 χρόνια ανηλεώς τους αρουραίους του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» και ετοιμάζονται για το τελικά χτύπημα απέναντι στο κτήνος  του Σαλαφισμού που έθρεψε με χρήμα και όπλα η «δημοκρατία» και οι καπιταλιστικές δυνάμεις.
 
Σε αυτή την σύγκρουση δεν ξεχνάμε ότι συμμετέχουν και Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου και στο πλευρό των επίλεκτων δυνάμεων του Baath.  Δίνουν όλοι μαζί τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο!
 
http://mavroskrinos.blogspot.gr/2013/05/bashar-al-assad.html

Η γάγγραινα του ωφελιμισμού

Σε όλη την Ελληνική κοινωνία, αλλά και γενικότερα στον Δυτικό Κόσμο, υπάρχει μία διάχυτη ατομικιστική, οπορτουνιστική, ωφελιμιστική νοοτροπία, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια της οικονομίας και φτάνει ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις ή στις σχέσεις ενός ατόμου με την Κοινωνία. Ιστορικά πριν ακόμα την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε διαφανεί η ανάγκη για μία Νέα Ευρώπη μακριά από τα φέουδα και τους Βασιλείς. Όπως είναι απόλυτα λογικό το όραμα για μια Νέα Ευρώπη δεν θα μπορούσε να έχει μόνο έναν υποψήφιο μνηστήρα και συνεπώς δύο τουλάχιστον πιθανά σενάρια για το Μέλλον περίμεναν την ολοκλήρωση τους. Το ένα σενάριο ήταν αυτό των Εθνικιστών και των Ρομαντικών που βρήκε σαφή αντιπρόσωπο στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ το άλλο ήταν το ρεύμα του ορθολογισμού που βρήκε αντιπρόσωπο στις δυνάμεις του υλισμού, δηλαδή στην συμμαχία των καπιταλιστικών Κρατών και της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Όλοι γνωρίζουμε την έκβαση του πολέμου. Ίσως πολλοί να μην γνωρίζουν λεπτομέρειες σημαντικές σχετικά με τον πόλεμο, αλλά όλοι γνωρίζουν την έκβαση. Έστω και άμα υπάρχει έστω και ένας που δεν γνωρίζει τον νικητή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι ζούμε σε μια υλιστική, άθεη κοινωνία της Οικονομίας. Οι Θεοί πεθάναν και στην θέση τους μπήκε μόνο του το Χρήμα, οι αγορές στρογγυλοκαθίσανε στον θρόνο που κάποτε κοσμούσε με την παρουσία του ο Δίας, ο Χριστός ή ότι άλλο θέλετε να βάλετε εκεί, δεν έχω πρόβλημα. Ο θεός λοιπόν αυτός, το Χρήμα, έχει μόνο μία εντολή για τους πιστούς του και αυτή είναι ότι «το επικερδές εστί αγαθόν». Είναι όμως μόνο ένας οικονομικός θεός το Χρήμα; Οι επιπτώσεις της «λατρείας» του είναι μόνο εμφανείς στον οικονομικό τομέα; Ουσιαστικά αυτή η ερώτηση έχει τις εξής επεκτάσεις: Η σοσιαλδημοκρατία, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός είναι απλά συστήματα διαχείρισης της οικονομίας; Πολύ ορθά ο μεγάλος διανοητής Julius Evola έγραφε εν έτει 1953 στο βιβλίο του «Άνθρωποι μέσα στα Ερείπια» για την δαιμονική φύση της Οικονομίας λέγοντας:

«Στην εποχή μας είναι λογικό να μιλάμε για μία δαιμονική φύση της οικονομίας, γιατί και στην ατομική και συλλογική ζωή ο οικονομικός παράγοντας είναι ο πλέον σημαντικός, πραγματικός και καθοριστικός . Επιπλέον, η τάση να κατευθύνεται κάθε αξία και ενδιαφέρον στο οικονομικό και παραγωγικό πεδίο, δεν γίνεται αντιληπτή από τον Δυτικό άνθρωπο σαν μία πρωτοφανής παρεκτροπή αλλά σαν κάτι φυσιολογικό και κανονικό, όχι σαν μία αναπότρεπτη ανάγκη αλλά σαν κάτι το οποίο πρέπει να γίνεται αποδεκτό, επιθυμητό, κάτι που πρέπει να αναπτύσσεται και να δοξάζεται.»
Όλα αυτά τα έγραφε ο Evola πολύ πριν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την αποκάλυψη ότι στην ουσία ο κομμουνισμός ήταν ουσιαστικά προκαπιταλισμός κατασκευασμένος για την Ανατολική Ευρώπη, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στην πραγματικότητα. Όμως ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις του τέρατος που λέγεται οικονομία; Μέχρι ποιο σημείο και σε πόσα επίπεδα μας εκφυλίζει;

Τι είναι ωφελιμισμός;

Ο ωφελιμισμός είναι ουσιαστικά ένα σύστημα ηθικής, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντιπαραβολή με την δεοντολογική ηθική (π.χ. Κάντ) και με την ηθική των Αρετών (π.χ. Αριστοτέλης). Η όλη ουσία του ωφελιμισμού είναι ότι η κάθε πράξη ή μη πράξη κρίνεται από τα οφέλη ή τις ηδονές που αυτή αποδίδει. Η διαφορά του ωφελιμισμού με τον ηδονισμό του Αρίστιππου έγκειται στο ότι ο ωφελιμισμός δεν είναι αποκλειστικό ατομικιστικός, αλλά μπορεί να είναι και συλλογικός. Με αυτή ακριβώς την έννοια και με δεδομένο την αλληλεγγύη μεταξύ των σύγχρονων εξουσιαστών του Ελληνικού Λαού βλέπουμε ότι ο ωφελιμισμός είναι κατά τι πιο επικίνδυνος. Ως φιλοσοφικό ρεύμα ξεκινά λίγες μόνο δεκαετίες πριν την επικράτηση του αδερφού του οικονομικού συστήματος, του φιλελευθερισμού, σε Αμερική και Ευρώπη. Ξεκινά από την ερμηνεία του Τόμας Χόμπς πάνω στα γραπτά του Επίκουρου. Βασικά σημεία στην σκέψη του Χόμπς είναι η υλιστική μεταφυσική*, η αισθησιοκρατική ψυχολογία και πάνω από όλα το όφελος. Το σύνολο της ηθικής ενός ατόμου βάσει του Χόμπς αποτελείται από τις εμπειρίες του συνδυασμένες με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και την προαγωγή της ατομικής ύπαρξης. Ο άνθρωπος, λοιπόν, θεωρείται ένα ζώο που ατομικιστικά προσπαθεί να ικανοποιήσει τις βιολογικές του ανάγκες και από κει και πέρα να ηδονιστεί και να κερδίσει. Στην μετέπειτα εξέλιξη του ωφελιμισμού η φιλανθρωπία και ο αλτρουισμός εντάχθηκαν στις «ηδονές» με συνέπεια μια πιο «κοινωνική» πλευρά του ωφελιμισμού που θυμίζει τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας που από την μία ζουν από τον πόνο και το αίμα του Λαού, αλλά από την άλλη διοργανώνουν φιλανθρωπικά τραπέζια και ημερίδες. Σε πολιτικό επίπεδο ενσάρκωση του ωφελιμισμού είναι ο φιλελευθερισμός σε οποιαδήποτε παραλλαγή του, ενώ στο οικονομικό επίπεδο είναι ο καπιταλισμός. Δεν είναι όμως μόνο το πολιτικό ή το οικονομικό επίπεδο που θα μας απασχολήσει, αλλά η νοοτροπία που διαχέει ολόκληρη την Κοινωνία.

Οικογένεια

Η Οικογένεια είναι το βλαστοκύτταρο της Φυλής, ο αναμεταδότης Ηθών, Ιδανικών και Παραδόσεων. Τρεις σημαντικοί παράγοντες συντελούν στην παρεμπόδιση της λειτουργίας της Οικογένειας, ως προς την επιτέλεση του έργου της. Ο πρώτος είναι το παραπαίδι της βιομηχανικής επανάστασης, η αστυφιλία. Φυσικά στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ βιομηχανική επανάσταση, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε δικαιολογία για το Ελληνικό Κράτος που πραγμάτωσε τον συγκεντρωτισμό του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα νεκρώνοντας την περιφέρεια. Δεν θα μπορούσε βέβαια να είναι αλλιώς τα πράγματα, αφού ακόμα και σήμερα εν έτει 2010 υπάρχουν νησιά και χωριά που δεν έχουν ούτε νοσοκομεία, ούτε τρόπο μεταφοράς στα νοσοκομεία. Πως όμως η αστυφιλία πλήττει την Οικογένεια και το έργο της; Ο γρήγορος ρυθμός ζωής, το ίδιο το περιβάλλον της πόλης και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών μέσα σε μια γειτονιά, αφήνει πολύ λίγα περιθώρια για Έθιμα και Παραδόσεις. Η μετατροπή των γονέων, σταδιακά, σε μανιωδώς εργαζόμενα και ανίκανα, ηθικά και χρονικά, για την ανάληψη ευθύνης σχετικά με τα παιδιά τους έφερε τις Παραδόσεις και την μεταλαμπάδευση Ηθών και Ιδανικών σε άσχημη μοίρα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με δεδομένη την αισχρή και συνεχή προπαγάνδα, από «διανοούμενους», καναλάρχες, δημόσια πρόσωπα κλπ είναι λογική να επακολουθήσει η έκπτωση των ηθών που όλοι παρακολουθούμε σήμερα. Δεύτερον λοιπόν, η απομάκρυνση των γονέων από την οικογενειακή εστία και η προβολή καταναλωτικών, ηδονιστικών, ωφελιμιστικών προτύπων. Στα πλαίσια αυτού του δεύτερου παράγοντα υπάγεται και η απομάκρυνση από την Δημόσια Παιδεία, των μαθημάτων παραδοσιακών χορών, λαογραφίας και εν τέλει η παραχάραξη της ίδιας της Ιστορίας, όλα αυτά με γνώμονα το συμφέρον μιας κοινωνίας της παραγωγής, όπου η Λαογραφία, η Εθνική Ταυτότητα και το Ήθος φαντάζουν ως τροχιοδεικτικά βλήματα προς την αποτυχία. Τρίτος παράγοντας είναι η επιβολή ενός προτύπου ζωής χιμαιρικού, δηλαδή ανέφικτου, το κυνήγι του οποίου κάνει την οικογένεια να φαντάζει περιττή πολυτέλεια για την πλειονότητα των νέων Ελλήνων και φροντίζει ακόμα και αν αποτύχει στον σκοπό της και η οικογένεια δημιουργηθεί να αναπαράγει τα ίδια επιβλαβή πρότυπα και στην επόμενη γενιά.

Κοινωνία

Το πρώτο και σημαντικότερο, ίσως, κοινωνικό φαινόμενο που απορρέει από τον ωφελιμισμό και την απαίτηση της οικονομικοπολιτικής του ενσάρκωσης, του φιλελευθερισμού-καπιταλισμού, τις ελεύθερες αγορές είναι η λαθρομετανάστευση. Η ανάγκη για ολοένα και φτηνότερα εργατικά χέρια δημιουργεί την ζύμη για την δημιουργία του δευτέρου και του τρίτου αιτίου, χρονικά, της λαθρομετανάστευσης, δηλαδή τους συνεργάτες των παράνομων κυκλωμάτων δουλεμπορίου που φέρνουν τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και την αποδοχή τους στα χωράφια και τις οικοδομές που θα συντηρήσουν και αυτούς και το πρόβλημα. Το πρώτο αίτιο της λαθρομετανάστευσης είναι και αυτό καπιταλιστικό τερατούργημα, αλλά όχι ενδοκοινωνικό, αλλά διεθνές. Είναι η διεθνής αμερικανοσιωνιστική συμμαχία και η προσπάθεια τους για φιλελευθεροποίηση των Εθνών της Ανατολής και άνοιγμα των εκεί αγορών. Στην ελεύθερη αγορά ότι αποφέρει μπορεί να αποφέρει κέρδος γίνεται αυτομάτως και αντικείμενο εμπορίου. Δεν θα μπορούσε να συμβεί λοιπόν τίποτα διαφορετικό από την εμπορευματοποίηση της απελπισίας και της βαρεμάρας που δημιουργεί η κονσερβοποίηση-μαζοποίηση του Λαού και η οικονομική ανέχεια. Το εμπόριο ναρκωτικών ουσιών και η ανοχή της Ελληνικής Αστυνομίας απέναντι σε αυτό συνηγορούν ακριβώς σε αυτό, δηλαδή ενός ημί-νόμιμου εμπορίου θανάτου στο κέντρο των μεγαλουπόλεων, το οποίο η Αριστερά θέλει να κάνει πλήρως νόμιμο. Έχουμε ήδη την εικόνα του άρρωστου ναρκομανή και του αλλόφυλου, είτε πρεζέμπορα, είτε μικροεγκληματία στο κέντρο των Αθηνών, όμως αυτό που δεν πρέπει με τίποτα να παραβλέψουμε είναι ό Έλληνας που διέρχεται τον ίδιο δρόμο και τα βλέπει όλα αυτά με εμφανή αδιαφορία και απάθεια. Η κονσερβοποιημένη μάζα της μεγαλούπολης, πάσχουσα από έλλειψη κοινωνικών δεσμών τείνει προς τον απομονωτισμό, τον ατομικισμό και εν τέλει θα καταλήξουν στην απελπισία, όταν φυσικά η επίπλαστη φούσκα της καπιταλιστικής ευημερίας σκάσει, που από ότι δείχνουν τα γεγονότα μάλλον έσκασε. Ακόμα και η υποβάθμιση των Αθηναϊκών συνοικιών έχει την πηγή της στον ωφελιμισμό και τον σύγχρονο καπιταλισμό, αφού δεδομένα βάσει σχεδίου κάποιες περιοχές των Αθηνών υποβαθμίζονται προς τέρψιν και κέρδος ενός κυκλώματος μεγαλοεργολάβων που αγοράζουν τα κτίρια των υποβαθμισμένων περιοχών.

Θρησκευτικά-Μεταφυσικά

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει ότι απουσία Θεού, όλα επιτρέπονται. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος θωρεί το Θείο, είναι ο τρόπος με τον οποίο θωρεί την σχέση του με τον Κόσμο, με την Φύση, με το Είναι του. Ο ωφελιμισμός προστάζει την απαγκίστρωση των ανθρώπων από την Θρησκεία, αφού αυτό είναι κάτι χωρίς «κέρδος», ενώ ταυτοχρόνως προστάζει την αφαίρεση των Παραδόσεων από τις Θρησκείες, για όσους δεν «καταφέρουν» να γίνουν άθεοι. Αυτό είναι ακριβώς που εννοεί ο Χόμπς όταν μιλά για υλιστική μεταφυσική, αυτός είναι ο ωφελιμισμός, ο φιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός και οποιαδήποτε άλλη υλιστική θεώρηση του Είναι, της Ιστορίας, του Παντός ή Σύμπαντος. Ουσιαστικά πρόκειται για πλήρη άρνηση του Αίματος, όλο αυτό, της Καταγωγής αν θέλετε, αφού Θρησκεία είναι η κωδικοποίηση της Κοσμοθεάσεως ενός Λαού. Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα πως είναι δυνατόν να ισχύει αυτό από την στιγμή που πολλοί Λαοί έχουν την ίδια Θρησκεία, είτε μιλάμε για τον Χριστιανισμό, είτε για το Ισλάμ. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες θρησκείες επικράτησαν επί των τοπικών θρησκειών, όμως όχι χωρίς κόστος για αυτές, αφού ουσιαστικά ο κάθε Λαός μπόλιασε με τις παραδόσεις του την εκάστοτε Θρησκεία που δεχόταν. Επιπλέον αξίζει παρατήρησης ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε κυρίως στις περιοχές όπου ζουν Λευκοί πληθυσμοί, ενώ το Ισλάμ επικράτησε στους Άραβες και τους ιθαγενείς της Αφρικής. Ένα αξιοσημείωτο γεγονός κοιτώντας τα φιλελεύθερα ρεύματα σε κάθε θρησκεία είναι ότι ενώ στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ αυτά τα ρεύματα κατευθύνουν το ξερίζωμα των Παραδόσεων αντιθέτως στον Ιουδαϊσμό προσπαθούν να εκμοντερνίσουν αυτές τις παραδόσεις, χωρίς όμως να τις πειράξουν. Σε προηγούμενο άρθρο είχα αναλύσει περισσότερα τα των Θρησκειών, οπότε σας παραπέμπω εκεί μιας και ήδη έχουμε ξεπεράσει τα όποια «στεγανά» μεγέθους για αυτό το άρθρο. Για το τέλος θα σας καλέσω να σκεφτείτε τις επιπτώσεις αυτής της ευδαιμονικής απομόνωσης του Ατόμου από την Κοινωνία και θα παραθέσω μια ρήση του Πλάτωνα σχετικά με την ανάγκη του Θείου σε μια Κοινωνία: «Η αρετή της φρόνησης έχει περισσότερο θεϊκή προέλευση απ’ όλα τ’ άλλα πράγματα».
*Ως Μεταφυσική δεν ορίζεται κάτι με φαντάσματα ή βρικόλακες. Μεταφυσική είναι ο κλάδος αυτός της φιλοσοφίας που ξεκινά από τον Αριστοτέλη και ασχολείται με την Φύση του Ανθρώπου και την σχέση αυτού με την Φύση και το Σύμπαν.
http://ideatons.blogspot.gr/2010/12/blog-post.html

Weisse Wölfe – Time for Vengeance

Ομολογία Μπάιντεν: Οι Εβραίοι είναι πίσω από τον αγώνα για τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων, τα ‘ανοικτά σύνορα’, τον φεμινισμό, και άλλα. Αυτοί άλλαξαν την κουλτούρα της Αμερικής

 

Ο Joe Biden, ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εξήρε τους Αμερικανο-Εβραίους για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχαν στον αγώνα για τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων, για τα «ανοικτά σύνορα», το φεμινισμό, την «κοινωνική δικαιοσύνη», και πολλά άλλα. Ο Μπάιντεν δήλωσε ότι οι Εβραίοι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες, αν όχι ο μεγαλύτερος, στο να έρθουν «κοινωνικές αλλαγές» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Μιλώντας σε εκδήλωση για τον ‘Μήνα Εβραϊκής Κληρονομιάς’ (Jewish American Heritage Month) της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής, ο Τζο Μπάιντεν απέδωσε την αλλαγή της κουλτούρας της Αμερικής στην συμμετοχή των Εβραίων του Χόλιγουντ. Είπε ότι οι Εβραίοι ευθύνονται για το 85% της αλλαγής στάσης της Αμερικής σχετικά με τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων. «Σκεφτείτε ότι όλα αυτά, στοιχηματίζω το 85 τοις εκατό αυτών των αλλαγών, είτε πρόκειται στο Χόλιγουντ ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι συνέπεια των Εβραίων ηγετών στη βιομηχανία του θεάματος.»
«Η εβραϊκή κληρονομιά έχει διαμορφώσει αυτό που είμαστε – σε όλους μας, σε μας, σε μένα – όσο ή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παράγοντα τα τελευταία 223 χρόνια. Και αυτό είναι ένα γεγονός», δήλωσε ο Μπάιντεν.
Ο Τζο Μπάιντεν επίσης αναγνωρίζει τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν οι Εβραίοι στο φεμινιστικό κίνημα και στην αλλαγή των πολιτικών για τη μετανάστευση που επέτρεψε την μαζική μετανάστευση από χώρες του τρίτου κόσμου. Ο Μπάιντεν επαίνεσε επίσης τους Εβραίους που διαδραμάτισαν έναν ηγετικό ρόλο στο να περάσουν οι Νόμοι για τα Πολιτικά Δικαιώματα που έφερε τις πολιτικές της «θετικής δράσης» (affirmative action) και τα ειδικά προνόμια για τις μειονότητες.

 

Μιλώντας στην εβραϊκή πολιτική εξουσία, ο Μπάιντεν δήλωσε ότι «οι Εβραίοι έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην Αμερική. Καμία άλλη ομάδα δεν έχει μια τέτοια υπερμεγέθη επιρροή κατά κεφαλήν όπως όλοι εσείς που στέκεστε εδώ και όλοι αυτοί που ήταν πριν από μένα και για όλοι εκείνοι που ήταν πριν από σας.»

 

Ο Μπάιντεν επαίνεσε επίσης τους τρεις Εβραίους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου με το όνομά τους. Ο Μπάιντεν τέλειωσε την διάρκειας είκοσι λεπτών ομιλία του στους Εβραίους ηγέτες λέγοντας «σας χρωστάμε πολλά, χρωστάμε σε γενιές που ήρθαν πριν από εσάς».

 

* ΚΟ:  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα τα παραπάνω, εάν τα έλεγε κάποιος άλλος Αμερικάνος – χωρίς όμως να ευχαριστήσει τους Εβραίους και να τους πει «σας χρωστάμε» – θα χαρακτηριζόταν «αντισημίτης» και «συνομωσιολόγος». Απίστευτο;

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή
http://redskywarning.blogspot.gr/2013/05/blog-post_24.html