Pluton Svea – Rudolf Hess

ΑΝΤΙΦΑ, «ΚΑΤΟΙΚΟΙ» ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΑΣΠΟΝΔΥΛΑ

Έχει γίνει πολλάκις αναφορά στη μάστιγα της σημερινής Ελλάδος, την αναρχία. Όχι απλώς το αναρχικό κίνημα, η αναρχία, ως κατάσταση, στάση ζωής, συνεπικουρούμενος απ’ τον ανθελληνισμό, ήτοι το μίσος για τους ελληνόψυχους και τον ελληνισμό. Γράφουμε αυτό το κείμενο ως μια προσπάθεια αναζήτησης των αιτιών αυτού του κακού, του χειρότερου για ένα έθνος που θέλει να λέγεται ελληνικό και πολιτισμένο. Κάθε Έλληνας έχει τάσεις αναρχισμού. Ακόμα και ο γράφων. Όχι όμως συμβατικού, ούτε και «μη συμβατικού», αλλά καθαρά προσωπικού. Ό αναρχισμός απορρίπτει κάθε μορφή εξουσίας, συμβατικού πολιτισμού, διακρίσεων, καταπίεσης κλπ. Γιατί όμως αναπτύχθηκε τόσο έντονα στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών; Μήπως ευθύνεται η εκ φύσεως φιλελεύθερη τάση του ελληνικού λαού; Δεχόμενοι πως υπάρχει συνέχεια του ελληνισμού, βιολογικά, ανά τους αιώνες. Διότι και άλλα μέρη της Γής δοκιμάζονται από βαναυσότερα καθεστώτα, καθώς και πάσης φύσεως προβλήματα.

Η αριστερή προπαγάνδα συνέβαλε τα μέγιστα στην αποκαθήλωση της παραδοσιακής αντίληψης περί ελληνικότητας. Οι κομμουνισταί επικαλούντο τον Κολοκοτρώνη, χαρακτηρίζοντας τον «ΚΚΕ» του 1821. Σ’ αυτή ακριβώς τη φράση δύναται να δοθεί ικανοποιητική απάντηση. Ο Κολοκοτρώνης αγωνίζονταν για την ελευθερία από τον Τούρκο, την δημιουργία ενός ισχυρού εθνικού κράτους. Έτσι αντιλαμβάνονταν πάντα την ελευθερία ο Έλληνας. Συνυφασμένη με το Έθνος και τον πολιτισμό του, όχι την παγκοσμιοποίηση και τον αριστερογενή «κοινωνικό αγώνα» Η σοσιαλιστική προπαγάνδα και κατήχηση, εγκαθιστάμενη σε μεγάλο μέρος του λαού, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων, δημιούργησε έναν νέο πατριωτισμό. Τον αγώνα για τον τόπο, και την ατομική ευημερία, ανεξαρτήτως καταγωγής.

Οι αναρχικοί κατηγορούν το κράτος και το «σύστημα» (ποίο ακριβώς σύστημα; Τους Rothschild και Rockefeller ή τον αρχέγονο φασισμό;) για όλα τα δεινά και τον κακό ρατσισμό-εθνικισμό, όμως το κράτος ήταν αυτό που αποδόμησε το έθνος, βήμα βήμα. Οι περισσότεροι αναρχικοί, είτε κατάγονται από πρώην κομμουνιστοσυμμορίτες, είτε από λιγούρηδες υλιστές καπιταλιστές, μεγαλωμένοι κατά συνεπή τρόπο, που ουρλιάζουν υστερικά κατά του (ελληνικού) φασισμού «που δεν ήταν ποτέ λύση».  Κανένα κράτος λοιπόν δεν έθρεψε τον «φασισμό». Ο πατριωτισμός, ο εθνικισμός, δέχθηκαν ανηλεή πόλεμο, από τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου, έως και σήμερα. Η παιδεία δεν είναι γνήσια ελληνική. Η έννοια του Έθνους εξαφανίστηκε. Και πώς μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, εφόσον οι μασόνοι κυβερνώντες ακολουθούν το όραμα της παγκοσμιοποίησης. Η μασονία ευθύνεται σημαντικά για την εισχώρηση του αναρχισμού στις κοινωνίες, διότι εξυπηρετεί τους διεθνιστικούς σκοπούς της. Η αριστερή κυριαρχία, σε συνδυασμό με τον οικονομικό μαρασμό, έφεραν την αναρχία στο προσκήνιο. Ο μοντερνισμός και ο κοσμοπολιτισμός ήδη κάλπαζε στους κόλπους της νεολαίας, από το 1990. Η κρίση την έσπρωξε στις αγκάλες του αναρχισμού, εφόσον τα επαναστατικά τους κίνητρα είναι η επίτευξη της «ελευθερίας», της μάσας, της αναρχίας με πινελιές αμερικανιάς και του χαοτισμού.  Επιβάλλεται να είσαι αντιφασίστας, προοδευτικός, διεθνιστής, υλιστής, κλπ. κλπ. Το πρόβλημα με την αναρχία είναι πως αποδομει κάθε έννοια μέτρου, κάθε έννοια πατριωτισμού, τον οποίο στην καλύτερη περίπτωση βαπτίζει «κοινωνικό αγώνα». Της είναι αδιάφορο αν θα επικρατήσει το χάος, η ασχήμια, η καταστροφή του έθνους και του ελληνικού πολιτισμού. Μάλλον την επιδιώκουν, αφού κατ’ αυτούς, ευθύνεται για την «καταπίεσή τους. Αναρχικός και μπολσεβίκος, δεν είναι μόνο ο αριστερός και ο αντίφας.

Είναι μια αγελαία και άναρχη συμπεριφορά που χαρακτηρίζει ετερόκλητα μέρη της κοινωνίας. Γι’ αυτό και αυτά τα μέρη, ενώ φαινομενικά είναι εχθρικά μεταξύ τους, συνασπίζονται στον κοινό αντιφασιστικό αγώνα. Οι ανελλήνιστη νεολαία, έχοντας δεχθεί από μικρή την κομμουνιστική πλύση εγκεφάλου, αλλά και υποκύπτουσα στην ενδόμυχη τάση του Έλληνα για χάος και καταστροφή, εντάσσεται στις «απολιτικές» (sic) επιτροπές κατοίκων με στόχο την αυτοοργάνωση, τον αντιρατσισμό (ανθελληνισμό) και την κοινωνική απελευθέρωση (απ’ τον ναζιστικό ζυγό…).  Οι συγκεκριμένοι τύποι, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα αντιφασιστικά τους ένστικτα, δεν διστάζουν να συνεργαστούν με ορισμένα κόμματα, που δήθεν αποκηρύσσουν, και τα οποία είναι ανθελληνικά και ξεπουλημένα στο διεθνή παράγων. (σύριζα, ανταρσύα, κλπ.) Είναι οι ίδιοι που δεν εορτάζουν καμία εθνική εορτή, παρα μόνο τις ταξικές και τις προοδευτικές, της παγκοσμιοποίησης. Θαυμάσιοι αντισυστημικοί!

Τα συνθήματα υπέρ των τούρκικων σήριαλ, σε αντιφασιστικές συγκεντρώσεις, με υποτιθέμενο σκοπό την πλήξη του ελληνικού εθνικισμού, τους ξεμπροστιάζουν. (Άραγε ο Σουλεϊμάν, δεν ήταν «φασίστας»; Ή ήταν καλός, επειδή δεν ήταν Έλληνας;;;) Αυτό είναι και το δράμα των αντιφασιστών. Συγκρούονται με τα πιστεύω τους, υποστηρίζοντας άκριτα τους ξένους εθνικιστές, ναρκέμπορους κλπ. Κλείνουν τα μάτια, επειδή ξέρουν πως δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν υπάρχει λογική, πόσο μάλλον υψηλό φρόνημα, ανάμεσα σε αυτά τα ραδίκια…  Η αριστερή ιδεολογική κυριαρχία, η τάση του νέο (Έλληνα) για υπέρμετρη ελευθερία, για απόρριψη της ταυτότητας του, η προπαγάνδα της παγκοσμιοποίησης, του «παγκόσμιου χωρίου», της ταυτότητας του «κατοίκου» μιας περιοχής, (λαϊκές επιτροπές κλπ.) κι όχι ενός έθνους-κράτους, όλα οδήγησαν τον ελληνισμό σε αυτή την απεχθή κατάπτωση. Ή θα επικρατήσει μια παγκόσμια χούντα, με καπιταλιστική και ανθελληνική εξουσία και ακροαριστερή κυριαρχία στους δρόμους, ή οι αναρχικοί κα οι «κάτοικοι» θα πετύχουν την αφελληνισμένη, πολυφυλετική, χαοτική και σαρκική κοινωνία. Άλλωστε κατά βάθος, το έχουμε όλοι μέσα μας. Μας αρέσει η καλοπέραση, η απόλυτη ελευθερία, η ασυδοσία, η επικατάρατος μόδα, η ξενομανία… Γι’ αυτό θριαμβεύουν οι περιούσιοι. Δίνουν στους λαούς και ειδικά στους Έλληνες αυτό που θέλουν.

Ο Έλληνας έπαψε να είναι Έλληνας.   Διότι έχασε την επαφή με τους προγόνους του. Γνωρίζει τον κάθε «κάγκουρα» καλλιτέχνη της δεκάρας, ανθρωπιστή-επαναστάτη, τύπου Αγγελάκα, και δεν γνωρίζει τον Πλάτωνα, τον Κοραή, τον Δραγούμη! Φευ! Ζητείται σωτηρία. Η προσωπική αφύπνιση είναι καλοδεχούμενη, όμως η αφύπνιση της μάζας, αποτελεί αναρρίχηση στο Έβερεστ. Η φύση του ανθρώπου, ειδικά του νεοέλληνα, ασκεί τρομερή αντίρροπη δύναμη και αντίσταση… Ποιος είπε ότι είναι εύκολο να είσαι Έλληνας και εθνικιστής;

Μαχητικός πυρήνας Μακεδονίας

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_30.html

Τα ψέματα των ΜΜΕ για την Συρία

Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζονται μία σειρά από στοιχεία που αποδεικνύουν την παραποιήση της αλήθειας από τα δυτικά ΜΜΕ για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία. Δολοφονίες στο Μεξικό, πλάνα από συρράξεις σε άλλα μέρη του κόσμου, παιδιά που υποκρίνονται τους νεκρούς έχουν χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσουν μία εντύπωση του «κακού» Συριακού στρατού και των «καλών» επαναστατών του δήθεν «Ελεύθερου Συριακού στρατού».

 

antistasi.info

DER EWIGE JUDE [1940] The Eternal Jew (GER.ENG-SUB.)

RICARDO WALTHER OSCAR DARRE

Ο Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ (Ricardo Walther Oscar Darré), 14 Ιουλίου 1895 – 5 Σεπτεμβίου 1953 υπήρξε από τους σημαντικότερους εθνικοσοσιαλιστές θεωρητικούς και αγωνιστές το έργο του οποίου αναδεικνύει τον βιοπολιτικό παράγοντα σαν βοηθητικό κλάδο στην Πολιτική Επιστήμη.
Ως κεντρικός άξονας των φυλετικών θεωριών του τίθεται τη Φύση και οι Φυσικοί νόμοι που η τήρησή τους αποτελεί την προϋπόθεση προόδου της εθνικής κοινότητας.

Ο Νταρέ γεννήθηκε στη συνοικία Μπελγκράνο (Belgrano) του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής στις 14 Ιουλίου 1895. Ήταν γιός του Ρίχαρντ Όσκαρ Νταρέ (Βερολίνο 1854 – 1929) και της Εμίλια Λάγκεργκρεν (Emilia Berta Eleonore Lagergren), Γερμανοσουηδικής καταγωγής γεννημένης το 1872 στο Μπουένος Άιρες. Ο πατέρας Νταρέ εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή το 1888 ως εκπρόσωπος της γερμανικής εταιρείας εισαγωγών – εξαγωγών Engelbert Hardt und Sie. Οι πρόγονοι του πατέρα του κατάγονταν από τη βόρεια Γαλλία και εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία τον 17ο αιώνα (έτσι εξηγείται το γαλλικό όνομά του).
Η οικογένεια επέστρεψε στη Γερμανία το 1912. Ο νεαρός Βάλτερ, ωστόσο, επαναπατρίστηκε πολύ νωρίτερα (1904) και στάλθηκε σε σχολείο στη Χαϊδελβέργη. Σημαντικότερο, όμως, για την περαιτέρω εξέλιξή του στάθηκε το Γερμανικό Αποικιακό Σχολείο του Βιτσενχάουζεν (Witzenhausen), στο οποίο γράφτηκε το 1914, καθώς εκεί του κινήθηκε το ενδιαφέρον για τις αγροτικές δραστηριότητες. Δεν παρέμεινε εκεί περισσότερο από ένα εξάμηνο: Με το ξέσπασμα του Πολέμου κατατάχτηκε στο Γερμανικό στρατό σαν εθελοντής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του τραυματίστηκε αρκετές φορές και με τον τερματισμό του Πολέμου θέλησε να επιστρέψει στην Αργεντινή και να ασχοληθεί με τη γεωργία η οικονομική κατάσταση, όμως, στην οποία βρισκόταν η χώρα του, είχε αντίκτυπο στο οικογενειακό εισόδημα, το οποίο δεν του επέτρεπε κάτι τέτοιο. Επέστρεψε στο Βιτσενχάουζεν για να συνεχίσει τις σπουδές του και κατάφερε να τον στείλουν, ως άμισθο βοηθό, σε αγρόκτημα της Πομερανίας.
Το 1922 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάλλε (Halle) απ’ όπου αποφοίτησε με πτυχίο Γεωπόνου, εξειδικευμένου στην εκτροφή ζώων. Το ίδιο έτος νυμφέυτηκε την Άλμα Στάατ (Alma Staadt), φίλη της αδελφής του Ίλζε. Ο γάμος κράτησε μόνο πέντε χρόνια: Το ζευγάρι χώρισε το 1927, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες, και ο Βάλτερ νυμφεύτηκε, σχεδόν αμέσως, την Σαρλότε Φράιν φον Βίτινγχοφ – Σελ (Charlotte Freiin von Viettinghoff-Schell) Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή πολύ αργότερα (1929), καθώς εργαζόταν στην Ανατολική Πρωσσία και την Φινλανδία.

Ο νεαρός Βάλτερ γίνεται μέλος της «κίνησης των Αρταμάνων» (Bund Artam e.V.), ενός πατριωτικού λαϊκού κινήματος της νεολαίας, που δημιουργήθηκε το 1923 στο Μόναχο. Η συμμετοχή του σ’ αυτό το κίνημα είναι που αρχικά διαμόρφωσε την μετέπειτα ιδεολογία του. Το 1928 ο Νταρέ γράφει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Das Bauerntum als Lebensquell der nordischen Rasse (σε ελεύθερη απόδοση Οι χωρικοί ως η πηγή της ζωής της Βόρειας φυλής). Οι ιδέες που εξέφραζε στο βιβλίο του άσκησαν τεράστια επιρροή στον Χάινριχ Χίμλερ (μέλους, επίσης, των «Αρταμάνων»). Οι ιδεολογικές του τοποθετήσεις δεν άργησαν να τον φέρουν στους κόλπους του – ανερχόμενου ραγδαία – Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, του οποίου έγινε μέλος το 1930, αρχίζοντας εκστρατεία για την εθνική αφύπνιση των αγροτών.

Με την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, ο Νταρέ διορίζεται Υπουργός Επισιτισμού και Γεωργίας, ενώ, επιπλέον, αναλαμβάνει τη διεύθυνση της υπηρεσίας Rasse und Siedlungshauptamt (Υπηρεσία της Φυλής και της Εγκατάστασης), ενώ του αποδίδεται και ο τίτλος του Reichsbauernführer. Η θητεία του έληξε το 1942 για λόγους υγείας.

Ο Νταρέ συνελήφθη με τον τερματισμό του Πολέμου το 1945 και παραπέμφθηκε στην Δίκη των Διπλωματών (συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης). Στη δίκη αυτή απαλλάχτηκε για τις περισσότερες από τις απαγγελθείσες εναντίον του κατηγορίες (ιδιαίτερα αυτήν της γενοκτονίας), καταδικάστηκε, ωστόσο, σε επταετή φυλάκιση (1949). Αφέθηκε ελεύθερος το 1950 και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, όπου απεβίωσε το 1953 (5 Σεπτεμβρίου) από κίρρωση του ήπατος.

Κάποια από τα έργα του Darre:
Peasantry as Life-Source of the German Race (1928)
New Nobility from Blood and Soil (1929)
Pig as Criterion for Nordic Peoples and Semites (1933)

 

http://blog-arxeio.blogspot.gr/2009/07/116-ricardo-walther-oscar-darre.html

ΕΛΛΗΝΙΚΗ Ε/Σ ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ : ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ!

20 Απριλίου 1889 – 30 Απριλίου 1945

Ανήμερα της 124ης επετείου από την γέννηση του Θεανθρώπου Αδόλφου Χίτλερ, οπόταν γεννήθηκε εκ νέου η ελπίδα για το ανθρώπινο γένος, οι Εθνικοσοσιαλιστές σε ολόκληρο τον Λευκό κόσμο θυμούνται με συγκίνηση την θυσία του Ηγέτη των Ηγετών και ορκίζονται στην συνέχιση του μεγαλόπνοου σχεδίου του για την πνευματική ανάταση της ανθρωπότητας. Αντί των συνηθισμένων επετειακών λόγων και της χιλιοειπωμένης μεταφυσικής διάστασης του έργου του, αυτό τον χρόνο προτιμήσαμε να καλέσουμε σε πολεμική εγρήγορση όσους πιστεύουν βαθιά στην αξία του έργου του, ώστε να μετουσιώσουν τον Θείο Λόγο του σε λαμπρά έργα για το καλό ολάκερης της Λευκής ανθρωπότητας. Όπως Εκείνος πολέμησε με χαρά και θάρρος τον Εβραίο της ιστορίας, κατά τον ίδιο τρόπο κι εμείς σήμερα, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι εξαιτίας των ιστορικών ευθυνών μας στην χιλιετία που διανύουμε και διπλά θαρραλέοι στις επερχόμενες μάχες που θα κληθούμε να δώσουμε.

Πρέπει να κουβαλήσουμε το βάρος του Εθνικοσοσιαλισμού ακόμα κι αν αυτό πληρώνεται με το όποιο τίμημα. Φτάνει μόνο να λατρέψουμε το Θάνατο! Ο κόσμος που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές μπορεί να απέχει έτη φωτός από το θαύμα της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας του Ηγέτη των Ηγετών, ωστόσο τίποτα δεν τελείωσε και ποτέ δεν θα έχει τελειώσει καθόσον ο Λευκός άνθρωπος θα πολεμάει για την φυλή του.
Ο κόσμος που οραματιζόταν ο Αδόλφος Χίτλερ μέσα από τα εκστατικά λόγια του ιδίου…
“…Πρέπει να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού.”
“…Αν μας ρωτήσει κανείς για τους προγόνους μας πρέπει να τον παραπέμπουμε πάντοτε στους Έλληνες”.
“Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει να’ χει πλατειά αντικείμενα: ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό”.
Πολεμώντας με λύσσα και πνεύμα αυτοθυσίας θα καταφέρουμε να αναφωνήσουμε επάξια, τιμώντας τον Αδόλφο Χίτλερ: ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ!



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_19.html

RUDOLF HESS – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ

rh

http://www.mediafire.com/?dv27rj9jgrl54ig

(Εναλλακτικοί σύνδεσμοι εδώ)

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ/ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

 

O κομμουνισμός, δηλαδή η κοινοκτημοσύνη στα μέσα παραγωγής και κατανάλωσης, υπήρξε το πρωταρχικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα του ανθρώπου των σπηλαίων. Ο κομμουνισμός εστιάζει κυρίως στην κοινή απόλαυση των αγαθών, παραγόμενων ή λαμβανόμενων απευθείας από τη φύση.

Ο κομμουνισμός λοιπόν αποτελεί, ή μάλλον αποτελούσε, το μακροχρόνιο «αντίπαλο δέος» για την καπιταλιστική δημοκρατία. Για πολλούς ρομαντικούς, ο κομμουνισμός επιβιώνει, είτε σε μη δυτικές χώρες, είτε στα όνειρα τους, ως ο μακρινός «παράδεισος». Σε κάθε περίπτωση, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός, αποτελούν την συνηθέστερη εναλλακτική μορφή οικονομικής αντιπρότασης στον καπιταλισμό.  Ο σοσιαλισμός αποτελεί μια πολύ γενική και αόριστη έννοια. Σοσιαλισμός σημαίνει «κοινωνισμός», δηλαδή αντιστρατεύεται τον ατομικισμό/ απομονωτισμό, τον οποίο θεωρεί βλαβερό, όπως και κάθε μορφή μονοπωλίου. Ο κομμουνισμός είναι άμεση απόρροια του σοσιαλισμού, στενά συνδεδεμένος με τον μαρξισμό και την λεγόμενη «Παρισινή Κομμούνα», δηλαδή κοινότητα. Αν και ο όρος έχει λάβει υβριστική σημασία, εντούτοις περιγράφει αρκετά ικανοποιητικά το νόημα του σοσιαλισμού. Κοινοτισμός και κοινοκτημοσύνη. Ίχνη του σοσιαλισμού μπορούν να αναζητηθούν και στον ευρύτερο μεταγενέστερο αρχαίο κόσμο, σε κάθε εποχή.

Ο σοσιαλισμός υπήρχε ανέκαθεν ως ιδέα, απλώς  συγκεκριμενοποιήθηκε από τον Μαρξ, την Παρισινή Κομμούνα, την Σοσιαλιστική Διεθνή και διάφορα κινήματα καθώς και διανοητές.  Ο Μαρξ (μαζί με τον Ένγκελς) αμφισβήτησε την καθολική υπεροχή και βιωσιμότητα του καπιταλισμού καθώς και της καπιταλιστικά δομημένης κοινωνίας στο σύνολό της. Πρότεινε την μετάβαση από τις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες, στις διεθνοποιημένες κοινωνίες όπου θα επικρατεί ένα κρατικό μοντέλο διοίκησης, με τον «λαό στην εξουσία», και την προλεταριοποίηση των χερσαίων τμημάτων της εκάστοτε επικράτειας. Δηλαδή λαϊκό μοντέλο εξουσίας, κατάργηση της ατομικής περιουσίας, συγκεντρωτική διοίκηση και κοινοκτημοσύνη των αγαθών σε δημόσια βάση. Αυτές έμελλε να γίνουν οι βάσεις (στη θεωρία) κάθε μεταγενέστερου κινήματος και διανοητή του λεγόμενου «υλιστικού μαρξισμού».

Σημαντική συνιστώσα του σοσιαλισμού έγινε και η αντίληψη περί «παγκόσμιου χωρίου», υπό το σύνθημα «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε. Εκεί βρίσκονται και οι ρίζες του αριστερού διεθνισμού/αντιεθνικισμού. Αργότερα η σοβιετική κυβέρνηση προώθησε την μάχη κατά του φασισμού, ως βασική τομή της ιδεολογίας του σοσιαλισμού. Η πρώτη μεγάλη απήχηση και προσπάθεια καθολικής εφαρμογής του μαρξιστικού/κομμουνιστικού μοντέλου, ήταν η Οκτωβριανή επανάσταση και η εγκατάσταση της «δικτατορίας του προλεταριάτου» στην μετέπειτα Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών «Δημοκρατιών». Στην περίπτωση της Σοβιετικής ένωση, εφαρμόστηκε η βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές μπολσεβίκους. Όμως τελικώς δεν ακολουθήθηκε κατά γράμμα το μαρξιστικό μοντέλο, αλλά μάλλον το «Σταλινικό» μοντέλο. Κι αυτό συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι την περίφημη «περεστρόικα», όπου επιχειρήθηκε η απομάκρυνση από το σκληροτράχηλο και ολοκληρωτικό σταλινικό μοντέλο διακυβέρνησης. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι σύμφωνα με τους επικριτές του, ο σοσιαλισμός κομμουνιστικού τύπου απέτυχε.

Οι υποστηριχτές του απαντούν πως στην πραγματικότητα, η αντοχή του Σοβιετικού πειράματος για σχεδόν έναν αιώνα, παρά τις καταπιέσεις του λαού και τις βίαιες εκτοπίσεις των αντιφρονούντων, η δημιουργία μιας κομμουνιστικής «αυτοκρατορίας», (αν και αντίθετη με τις διεθνιστικές κομμουνιστικές αντιλήψεις), πιστοποιεί την επιτυχία της οκτωβριανής επανάστασης. Ένα δεύτερο και πιο προσγειωμένο επιχείρημα είναι ο ισχυρισμός πως το Σοβιετικό μοντέλο ήταν διαστρέβλωση του σοσιαλισμού. Το ιδεατό ήταν, μετά την βίαιη κατάληψη της εξουσίας, η επιβολή «δικτατορίας του προλεταριάτου» (η οποία εν πολλοίς, συνέβη), ώστε στη συνέχεια να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός. Ένα σοσιαλισμός που πιο εύκολα ορίζεται παρά σχηματίζει εξουσία. Ο κομμουνισμός γεννήθηκε ως απάντηση στις απολυταρχικές και καπιταλιστικές κοινωνίες της Δύσης, παρ’ όλα αυτά εφαρμόστηκε κυρίως σε Ασιατικές χώρες. Αυτό ίσως φανερώνει κάτι για την ψυχοσύνθεση των ατόμων που ασπάζονται τον, χωρίς αμφιβολία, γοητευτικό σοσιαλιστικό «παράδεισο». Στην Κίνα του Μάο τσε Τουνγκ, πιθανώς να μην υπήρξε η καταπίεση του Σταλινικού καθεστώτος, αλλά ίσως να αναπτύχθηκε ένα πιο πετυχημένο είδος απολυταρχικού σοσιαλισμού/κομμουνισμού.

Κοινό χαρακτηριστικό και τον δύο καθεστώτων ήταν η γενική απόρριψη ξένων, ιδιαίτερα δυτικών πολιτιστικών προτύπων, ο υλιστικός υπαρξισμός και η επιθυμία για τη δημιουργία ενός νέου, στενά κομμουνιστικού και ασιατικού «είδους» ανθρώπου. Κλείνοντας, μπορεί να υποστηριχθεί πως πιθανόν ο κομμουνισμός να μην ήταν λάθος επί των αρχών του και ίσως είναι εφαρμόσιμος σε μικρότερες και «καθυστερημένες» κοινωνίες, ή σε δημοκρατικώς οργανωμένα «κοινόβια», παρ’ ότι «απέτυχε». Ο κομμουνισμός μπορεί να δημιουργεί τέρατα εξίσου καλά με οποιοδήποτε άλλο σύστημα, πολιτικό ή/ και οικονομικό, όπως η δημοκρατία και ο καπιταλισμός

                                                         Μαχητικός πυρήνας Μακεδονίας

 

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_18.html