Sir Oswald Mosley – 1896 – 1980

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΑΜ -ΕΛΑΣ – ΚΚΕ

View this document on Scribd

Βεζανης Δημητριος

ΒΕΖΑΝΗΣ

 

Ο Δημήτρης Βεζανής, Έλληνας εθνικοσοσιαλιστής καθηγητής Πανεπιστημίου, πολιτικός επιστήμονας, πολιτειολόγος και συνταγματολόγος, γεννήθηκε το 1904 και πέθανε στις 19 Μαρτίου 1968

Κατάγονταν από οικογένεια με οικονομική άνεση. Παππούς του ήταν ο Δημήτριος Βεζανής, έμπορος, εργολάβος και βιομήχανος, ο οποίος το 1882 ήταν συνιδρυτής του εργοστασίου εριουργίας «Βεζανής & Σελάς» στα Πατήσια, εκεί που βρίσκεται σήμερα η βίλα Δρακόπουλου, ενώ πατέρας του ήταν ο Σωτήρης Βεζανής, νομικός και βιομήχανος, με σπουδές κλωστοϋφαντουργίας και ένας από τους πρώτους που έθεσαν τα θέματα της οκτάωρης εργασίας, της αργίας της Κυριακής και της εισαγωγής του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων. Είχε μία αδελφή την Ελένη Κοτσαρίδα-Βεζανή.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Το 1932 εκλέχθηκε υφηγητής στην έδρα της Γενικής Πολιτειολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών και τα διαστήματα από το 1948 έως το 1951 και 1953 μέχρι το 1956 ήταν Έκτακτος καθηγητής της ίδιας έδρας. Είχε εκλεγεί επίσης Έκτακτος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών, το σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ από το 1943 ήταν τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας.

Την περίοδο 1930-1931 διατέλεσε Νομάρχης Άρτας, ενώ από το 1936 έως το 1948 ήταν διευθυντής στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, [Ι.Κ.Α.]. Ήταν ενεργό πολιτικό και ιδεολογικό στέλεχος Εθνικιστικών κινήσεων και μαζί με τους μαζί με τους Γ. Ρουμάνη, Παμπούκη, Δ. Σούτζο, υπήρξε ηγετικό στέλεχος της οργανώσεως «Εθνικιστικός Σύνδεσμος» , η οποία στην κατοχή δημιούργησε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι» και εξέδιδε τα έντυπα «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ήταν συνεργάτης της δεκαπενθήμερης εφημερίδος «Ο Εθνικοσοσιαλιστής» που εξέδιδε από το 1934 το πολιτικό κόμμα «Οργάνωσις Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών» του Ιάκωβου Διαμαντόπουλου. Τον ίδιο χρόνο υποστήριζε ότι η δημοκρατία είναι στενά συνδεδεμένη με τον ανθρωπισμό και τον σοσιαλισμό, όμως σταδιακά κατέληξε στο συμπέρασμα της απαξίας της Δημοκρατίας και όχι της προσωρινής της ανεπάρκειας, και κατέκρινε την «οικονομική και ηθική βαράθρωσι εις την οποίαν μάς έφερε η δημοκρατική πολιτεία» ως «μία των μεγαλυτέρων πηγών της αντιδημοκρατικής και αντιανθρωπιστικής κινήσεως». Σύμφωνα με την άποψή του υπήρχε κρίση του «δημοκρατισμού», της δημοκρατικής ιδεολογίας, κρίση της ως πολιτεύματος και κρίση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού. Στη μελέτη του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» περιγράφει το φασισμό ως «κυρίως μια πνευματική κίνησις, μία επανάστασις ψυχών κατά της υφισταμένης τάξεως των πραγμάτων…{…}… ο Φασισμός δεν προτιμά την δουλείαν από την ελευθερίαν. Αλλά βλέπων τον άμεσον, τον μέγα κίνδυνον όστις απειλεί όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον της φυλής θέλει να τη σώση πάσει δυνάμει, έστω και με θυσίαν των μεγαλυτέρων ανθρωπίνων αγαθών. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ αντιδημοκρατών και δημοκρατών δεν είναι ότι οι πρώτοι τάσσονται υπέρ της δουλείας και οι δεύτεροι υπέρ της ελευθερίας. Αλλ’ ότι οι πρώτοι βλέπουν τον κίνδυνον ενώ οι δεύτεροι δεν θέλουν να ιδούν αυτόν». Το 1944 εντάχθηκε ως μέλος στην αντιστασιακή οργάνωση «Χ» του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, ενώ την περίοδο από το 1946 έως το 1949, αρθρογραφούσε σε μια σειρά από έντυπα υποστηρίζοντας τις θέσεις των νόμιμων Ελληνικών κυβερνήσεων.

Μιλώντας στις 9 Σεπτεμβρίου 1945, στον χώρο του τότε κινηματογράφου «Καπιτόλ», με θέμα τον Ελληνικό εθνικισμό, είπε «…Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας. Και οι εθνικιστές είναι οι πιστοί της θρησκείας αυτής….. Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν. Και εις αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η διαφορά μεταξύ του απλώς εθνικόφρονα και του εθνικιστή…{…}…Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός ο οποίος τόσο προέχουσαν θέση δίνει εις το σύνολο και του οποίου η κυριότερη ηθική επιταγή λέγει «θυσιάσου χάριν του συνόλου» δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Ο σοσιαλισμός όμως των οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε». Θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε όμως παράφρονες να θέλουμε να σταματήσει η παραγωγή όπως ήθελαν οι άνθρωποι του ΚΚΕ …. Η παραγωγή δεν πρέπει να διατηρείται εις το σημερινό της επίπεδο. Πρέπει διαρκώς να αυξάνει για να ανταποκρίνεται εις τις ανάγκες του λαού. … Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι η πραγματική παραγωγή είναι η παραγωγή των υλικών αγαθών και η πραγματική δημιουργική εργασία είναι η εργασία του εργάτη και του αγρότη. Οι διοικητικές γραφικές υπηρεσίες πρέπει να είναι μόνο οι απαραιτήτως αναγκαίες και να μην μεταβάλλονται εις παράσιτα που θα απορροφήσουν τον δημιουργικό μόχθο του εργάτη…… Ο Σοσιαλισμός για εμάς δεν επιτυγχάνεται με τη λήψη ορισμένων μέτρων όπως για παράδειγμα είναι η κρατικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων, η γενική κατάργηση της ιδιοκτησίας, όπως οι κομουνιστές και οι αριστεριστές υποστηρίζουν. … Αφελές και παιδαριώδες είναι να νομίζουμε ότι η κοινωνική ευτυχία θα κατακτηθεί ως δια μαγείας με μιαν μονοκονδυλιά. Μόνο με συνεχείς αγώνες και με διαδοχικές προσεγγίσεις θα πλησιάσουμε την κοινωνική ευτυχία. Και λέγοντας αγώνες δεν μιλάμε για ταξικούς, αλλά για μια συνολική προσπάθεια λαού και της διοίκησης της πολιτείας να υπερνικά διαρκώς τις συνεχείς δυσκολίες και τα αφάνταστα εμπόδια που βάζει ο καπιταλισμός. Απαράβατος όρος μας είναι ότι η ελληνική παραγωγή πρέπει να διατηρηθεί και να αυξάνεται. Κάθε μέτρο μείωση της παραγωγής είναι μέτρο αντισοσιαλιστικόν και αντεθνικόν. Το τεράστιο χάσμα και η τεράστια διαφορά η οποία χωρίζει τον Σοσιαλισμό μας από τον Σοσιαλισμό των μπολσεβίκων είναι ότι εμείς θέλουμε να γίνουν και οι εργάτες άρχοντες ενώ οι κομουνιστές θέλουν να καταστεί πτωχότερος ολόκληρος ο ελληνικός λαός, με τον υποβιβασμό όχι μόνο των ευημερούντων αλλά και αυτών των εργατών και των μισθωτών. Με όσα σας ανέπτυξα προκύπτει ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα: Ο Εθνικισμός δεν είναι κίνημα αντιδραστικό, δεν είναι ένα κίνημα πλουσίων. Ο Εθνικισμός είναι κίνημα κατ΄ εξοχήν λαϊκό». Πήρε μέρος στις εκλογές του 1946 και ήταν υποψήφιος βουλευτής Πειραιώς με τον Συνδυασμό Κόμματος Χιτών Εθνικής Αντιστάσεως και συγκέντρωσε 102 ψήφους.

Μαζί με τους Κύπρου Μακάριο, Νικόλαο Παπαδόπουλο, Γεώργιο Στράτο, Γεράσιμο Κονιδάρη, Αντώνιο Αυγίκο, Σάββα Λοϊζίδη, Σωκράτη Λοϊζίδη, Γεώργιο Γρίβα, Ηλία Τσατσόμοιρο, Δ. Σταυρόπουλο, και Ηλία Αλεξόπουλο, ανήκε στη δωδεκαμελή επιτροπή που συγκροτήθηκε στην Αθήνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, η οποία ορκίστηκε στην Καινή Διαθήκη. Η επιτροπή είχε πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, που ήταν ο πολιτικός αρχηγός του Αγώνα. Στις 7 Μαρτίου 1953 στο σπίτι του Γεράσιμου Κονιδάρη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οδό Ασκληπιού 36Β, στον 3ο όροφο, έδωσε όρκο «…εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα, μυστικόν παν ό,τι γνωρίζω και θέλω ακούσει διά την υπόθεσιν της Ενώσεως της Κύπρου. Θα υπακούω δε εις τας εκάστοτε διδομένας μοι διαταγάς». Τα επόμενα χρόνια η επιτροπή συνεδρίασε στο σπίτι του Δημητρίου Βεζανή στην οδό Σκουφά 34, αλλά και στα σπίτια του καθηγητή Γεράσιμου Κονιδάρη (Ασκληπιού 36Β), του δικηγόρου Σάββα Λοϊζίδη, στην οδό Μαυρομιχάλη 59, και στο δικηγορικό γραφείο του Αντωνίου Αυγίκου, στην οδό Σατωβριάνδου 10.

Το 1954 σε άρθρο του με τίτλο «Ανάγκη ενοποιήσεως της Ελληνικής Εκκλησίας» υπεστήριξε ότι πρέπει να περιορισθούν οι διοικητικές εξουσίες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στις λεγόμενες «Νέες Χώρες», τη Δωδεκάνησο και την Κρήτη, ώστε να υπάρξει μία Εκκλησία που θα διευθύνεται ενιαία, ώστε η Ελλαδική Εκκλησία να αποκτήσει στενότερες σχέσεις με την Ελληνική Πολιτεία. Τις απόψεις του αντέκρουσε κυρίως ο Δημήτριος Τσάκωνας με τα άρθρα του «Η παράδοσις της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο Φαρμακίδης» και «Από του Φαρμακίδου εις την Δωδεκάνησον», τα οποία προκάλεσαν την ανταπάντηση του Βεζανή, που δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Οικουμενικόν Πατριαρχείον και Ελληνική Εκκλησία. (Μία απάντησις εις τον κ. Δ. Τσάκωνα)». Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτριο Κιτσίκη ήταν θαυμαστής του Περικλή Γιαννόπουλου και θεωρητικός ενός «καθαρά ελληνικού φασισμού», ενώ πάντα κατά τον Κιτσίκη, το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε αποφασίσει να του αναθέσει υπουργικά καθήκοντα, όμως η απόφαση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή.

Θεωρείται φωτεινή μορφή με ξεκάθαρες πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις, και πίστευε ότι είναι λάθος να μεταφερθούν στην Ελλάδα οι πολιτικές πρακτικές άλλων κρατών της Ευρώπης, καθώς η διαφορετικότητα των Ελληνικών συνθηκών θα οδηγούσε στην καταστροφική τους εφαρμογή. Με άρθρα του στο ΑΟΚΕ, ασχολήθηκε από το 1926 έως το 1935, με θέματα και με την ορολογία του πληθωρισμού.

Στα βιβλία του διατύπωσε την κοσμοθεωρία τού ελληνικού Εθνικισμού και θεωρείται συνεχιστής του έργου των Ίωνα Δραγούμη και Περικλή Γιαννόπουλου. Σημαντικότερα από τα έργα του είναι

  • «Dietrels Individualismus und Sosialismus. Ein beitraeg zur Sozialophilosophie. Archiv fur Systematische philosophie» το 1927,
  • «Η θεωρητική οικονομική επιστήμη κατά τον Franz Openheimer» το 1927,
  • « Zur Kritik des Satzes vom Grunde. Archiv fur systematische Philosophie» το 1929,
  • «Ο Παλαμάς φιλόσοφος» το 1930, [«…Η ζωή και η τάξις, η βιολογική δύναμις και το πνεύμα, ισορροπούνται απολύτως εις το πρόσωπον και εις την φιλοσοφίαν του Παλαμά, φιλοσοφία της ζωής και του φέρεσθαι…»],
  • «Θεωρία του κράτους» το 1932,
  • «Das Aesthestische Grund proplem and seine systematiche Losung», το 1932,
  • «Πολιτική και οικονομία» το 1932,

[Στο έργο επισημαίνει την με αυξανόμενο ρυθμό παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, που έγινε που έγινε με αφορμή τον Παγκόσμιο Πόλεμο, διέψευσε τις προσδοκίες για την επικράτηση του σοσιαλισμού, δημιούργησε την εντύπωση ότι η οικονομία είναι ισχυρότερη της πολιτικής και δημιούργησε συμμαχίες φιλελεύθερων και κομμουνιστών. Οι μαρξιστές, σημειώνει ότι, πανηγυρίζουν με τις αποτυχίες των κρατικών επεμβάσεων, καθώς θεωρούν ότι διαφορετικά θα μπορούσε να σωθεί ο καπιταλισμός, φέρνει ως παράδειγμα τον Σβώλο, ενώ οι φιλελεύθεροι που στην Ελλάδα τους εκπροσωπούσε ο Ξενοφών Ζολώτας, πανηγυρίζουν καθώς θεωρούν ότι η επιτυχία του κρατικού παρεμβατισμού θα κατέστρεφε τον καπιταλισμό].

  • «Η περί κράτους και δικαίου θεωρία του Felix Somlo» το 1934,
  • «Η φιλοσοφία του Λένιν» το 1936,
  • «Ο Ανώτατος Άρχων» το 1936, επανέκδοση το 1944,
  • «Πολιτισμός και επιστήμη του πολιτισμού» το 1939,
  • «Μαθήματα συνταγματικού δικαίου», έργο σε 2 τόμους, το 1938-1939,
  • Βάσεις και προοπτική της Κοινωνικής πολιτικής και του εργατικού δικαίου» το 1944,
  • «Η ιδέα του κράτους παρ’ Έλλησι» το 1949,
  • «Το Κράτος (Πανεπιστημιακές παραδόσεις)» το 1949,
  • «Η αιωνία νεότης των Ελλήνων» το 1950,
  • «Το μέγα μήνυμα του Περικλή Γιαννόπουλου» το 1951,
  • «Θρησκεία και Έθνος» το 1956,
  • «Γενική πολιτειολογία 1947-1963»,

[Στο έργο αναφέρει την κατά τη γνώμη του διαφορά Εθνικισμού και Εθνισμού και γράφει ότι ο μεν εθνικισμός αποτελεί την «…ενεργητικήν κατάφασιν της ιδέας του Έθνους..», ενώ ο Εθνισμός «…την παθητικήν κατάφασιν της ιδέας του Έθνους..», που σημαίνει ότι ο Εθνιστής πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους, αλλά ηθελημένα δεν αγωνίζεται γι’ αυτά, ενώ στο Γενική Πολιτειολογία Γ΄ αποκαλεί τη Δίκη της Νυρεμβέργης, «…εξωτερικήν σκηνοθεσίαν προαποφασισθεισών εκτελέσεων…»].

  • «La sauverainete, notion indispensable dans tout ordre juridique, Athenes» το 1964,
  • «Kritik der Geweltentei lungslekre Oester Zeitschrift fur»,
  • «Oeffentlicher Rechh Wien 1964 bd XIV»,
  • «Η διοικητική μας οργάνωση»,
  • «Ίων Δραγούμης»,
  • «Το ζήτημα της Κύπρου»,
  • «Κράτος και έθνος», επανέκδοση το 2000, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»,
  • «Θεωρία του κράτους» το 2003, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις».

 

livepedia.gr

Η σημαια του μισους στην πυρα

http://theendofzion.com/2013/03/21/swedish-nationalists-burn-israeli-flag-in-public/

Romantikus Eröszak – Elöre mind pesti srácok

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ

 

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές μετά την εμετική ανακοίνωση των κομματικών πρακτόρων του Π.Α.Μ.Ε, περί τη δήθεν ταξική υφή της επανάστασης του 1821, πρέπει να απαντήσουμε στους Σταλινοτσολιάδες εργατοπατέρες με μανδύα εκπαιδευτικού, των οποίων η φιλο-εργοδοτική και αντιδραστική στάση κρύβεται μονίμως κάτω από δήθεν αντικαπιταλιστικές κορώνες, για την πρωτίστως φυλετική και δευτερευόντως εθνική υφή της επανάστασης του 1821. Θα απαντήσουμε ως εθνικοσοσιαλιστές μακριά από τις αστικές προκαταλήψεις και τις εκκλησιαστικές κορώνες, με γνώμονα την ιστορική αλήθεια, όπως πάντα.

Η Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού
Καταρχήν ας ξεκινήσουμε με το γιατί οι κομμουνιστές θεωρούν την επανάσταση ταξική, και ως εκ τούτου προσπαθούν να τεκμηριώσουν με ανυπόστατα ψεύδη αυτόν τους τον ισχυρισμό. Οι κομμουνιστές πιστεύουν στον επονομαζόμενο ιστορικό υλισμό, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό γεγονός οφείλεται στην πάλη των τάξεων με βάση τη Μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας.
Μάλιστα πιστεύουν στην καθολικότητα του ιστορικού υλισμού, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό φαινόμενο μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευθεί, επομένως αρκεί ένα ιστορικό παράδειγμα μη ταξικού ιστορικού φαινομένου για να καταρρεύσει το Μαρξιστικό οικοδόμημα. Με βάση τον ‘προτασιακό λογισμό’, δηλαδή τους νόμους της ορθολογικής σκέψεως, μια πρόταση που αξιώνει καθολική ισχύ για να θεωρηθεί αποδεδειγμένη, πρέπει να ισχύει σε όλα τα παραδείγματα (περιπτώσεις) που εξετάζονται, ενώ αν κάποιος αποδείξει ότι δεν ισχύει μόνο σε μια περίπτωση, η καθολικότητα καταρρέει.
Ο ιστορικός υλισμός, αν και ερμηνεύει κοινωνικά φαινόμενα, καταρρέει στην περίπτωση των εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, όπως η εθνοφυλετική επανάσταση του 1821, καθώς και σε κάθε πόλεμο ενάντια σε αλλοεθνείς ή αλλόφυλους κατακτητές. Επομένως, η καθολικότητα του ιστορικού υλισμού καταρρέει παρασύροντας μαζί της και ολόκληρο το Μαρξιστικό δόγμα. Ως εκ τούτου η ιστορική αλήθεια πρέπει να τεμαχιστεί και να διαστραφεί, έτσι ώστε να ‘χωρέσει’ στην Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού, ώστε ο Εβραίος πολυλογάς φιλόσοφος να διατηρήσει το κύρος του.
Τα ψέματα των εργατοπατέρων
Η έναρξη της επανάστασης.
Ας δούμε τώρα για λίγο τα ψεύδη του Π.Α.Μ.Ε. Αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση ότι:  ‘Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 την 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;’
Εδώ είναι το μόνο σημείο που οι εργατοπατέρες έχουν εν μέρει δίκιο, διότι πράγματι η επανάσταση δεν ξεκίνησε την 25η Μαρτίου του 1821, αλλά πήρε σάρκα και οστά όταν στις 26 Φεβρουαρίου 1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας η επαναστατική σημαία του Αλεξάνδρου Υψηλάντη καθαγιάστηκε στην εκκλησία των τριών Ιεραρχών του Ιασίου από τον μητροπολίτη Βενιαμίν. Η σημαία φέρει στη μία επιφάνεια της, το σταυρό και τις εικόνες του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης με την φράση ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ και στην άλλη, παράσταση του φοίνικα με την φράση ΕΚ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ.
Στις 3 Μαρτίου ο Ιερός Λόχος συγκροτήθηκε στρατιωτικά και στις 7 Μαρτίου ξεκίνησε η μάχη. Όντως το Ελληνικό κράτος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση, θέσπισε την 25η Μαρτίου ως ημέρα έναρξης της επανάστασης για να συμπέσει με τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου και να σηματοδοτείται ο Ελληνορθόδοξος χαρακτήρας του νέου Ελληνικού κρατιδίου, το οποίο, σε αντίθεση με τα αστικά κράτη της Ευρώπης, ήταν ένα εθνικό-θρησκευτικό κράτος ως προς το χαρακτήρα του, που προέκυψε από μια κυρίως φυλετική και λιγότερο εθνική επανάσταση.
Βεβαίως η ημερομηνία αυτή πέραν του γεγονότος ότι καταδεικνύει την εκκλησιαστική επιβολή στη ράτσα μας, δεν δείχνει πουθενά κανένα ταξικό χαρακτηριστικό, απλά χρησιμοποιείται προπαγανδιστικά για να θίξει την αξιοπιστία της επίσημης θέσης που διδάσκεται στο σχολείο (που αμφιβάλουμε κατά πόσο διδάσκεται πράγματι).
Πρόκριτοι και εκκλησία
Οι εργατοπατέρες συνεχίζουν το αντιδραστικό τους παραλήρημα αναφέροντας μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: ‘Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας. Τι σημαίνει αυτό;’,‘Όμως η επίσημη Εκκλησία δεν ήταν υπέρ της Επανάστασης, ‘Ένας από τους κοτζαμπάσηδες, δηλαδή τους Έλληνες άρχοντες της εποχής, είπε «κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να’ χει δικαιώματα»!’
Ας δούμε τώρα ξεκάθαρα την κατάσταση μεταξύ των διαφόρων ‘τάξεων’ στον υπόδουλο Ελληνισμό.
Οι πρόκριτοι ή κοτζαμπάσηδες ή προεστοί ήταν σαφώς μια ελάχιστη μειοψηφία προδοτών, δήθεν κοινοτικών εκπροσώπων του λαού, οι οποίοι, συνεργαζόμενοι με τους Μογγόλους υπανθρώπους, συμμετείχαν στην καταδυνάστευση του λαού τους κι απέκτησαν μεγάλη προσωπική περιουσία, είτε με τη μορφή τσιφλικιών στην Πελοπόννησο και την ηπειρωτική  Ελλάδα, είτε με τη μορφή πλοίων στη νησιωτική Ελλάδα (Κυκλάδες, Ύδρα, Σπέτσες), κυρίως μέσω της παρακράτησης μέρους των φόρων που πλήρωναν οι υπόδουλοι Έλληνες στο Σουλτάνο.
Ως προς τους Τούρκους, η συμπεριφορά τους διαφοροποιείται. Λίγοι επιδίωξαν τη συνέχιση της Οθωμανικής κυριαρχίας δείχνοντας απροθυμία στον αγώνα, ενώ οι περισσότεροι υπήρξαν ένθερμοι επαναστάτες και έδειξαν ότι τελικά μισούσαν τους Τούρκους θανάσιμα. Είναι επίσης γεγονός ότι χωρίς την οικονομική τους συνεισφορά, η επανάσταση πολύ δύσκολα θα πραγματοποιούνταν. Επομένως παρά το γεγονός ότι ηθικά η συμπεριφορά τους ήταν προδοτική, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας τελικά κατέληξαν να ωφελήσουν τον εθνικό σκοπό και πολλοί από αυτούς πολέμησαν ηρωικά.1
Όσο για τον Εθνικό ήρωα Παναγιώτη Καρατζά, του οποίου τη γενναιότητα εξάρει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός λέγοντας ότι προκαλούσε τον τρόμο στους Τούρκους, η δολοφονία του όντως έγινε από κάποιους πρόκριτους, αλλά με τη βοήθεια άλλων οπλαρχηγών, οι οποίοι επίσης τον φθονούσαν και προφανώς αν και ανήκαν στα λαϊκά στρώματα, δεν είχαν ταξική συνείδηση. Πάλι ο ταξικός αυνανισμός του ΚΚΕ, το αυτογελοιοποιεί.
Για να μην μακρηγορούμε, στον αγώνα ενάντια στους Τούρκους ενώθηκαν τόσο οι κλέφτες και οι αρματολοί και ο απλός λαός, όσο και η πλειοψηφία των προκρίτων, διότι εκείνη τη στιγμή ήταν το αίμα που μίλαγε και όχι οι ταξικές διαφορές. Άλλωστε, οι ταξικές διαφορές μεταξύ των Ελλήνων ήταν μεταξύ μια κυρίαρχης τάξης ‘πολιτικών’ που εξυπηρετούσε τους Τούρκους, και του απλού λαού που οδηγούνταν από τους οπλαρχηγούς-λαϊκούς ηγέτες.
Δεν υπήρχαν ούτε φεουδάρχες, ούτε αστοί, ούτε προλετάριοι με την έννοια που δίνει ο κομμουνισμός στην ταξική πάλη. Υπήρχαν μόνο αυτοί που υπάκουαν στο αίμα και οι προδότες, όπως και σήμερα.
Οι κομμουνιστές ανήκουν στους προδότες μαζί με τους δεξιούς. Στον εμφύλιο που ακολούθησε, πάλι τα δύο στρατόπεδα ήταν: από τη μια οι οπλαρχηγοί με τον Κολοκοτρώνη και από την άλλοι οι πρώην κοτζαμπάσηδες με κάποιους οπλαρχηγούς. Δεν χωρίζονταν με βάση το είδος του εισοδήματός τους (γαιοπρόσοδος, κάτοχοι κεφαλαίου, εργαζόμενοι) αλλά με βάση την προηγούμενη κοινωνικοπολιτική τους κατάσταση και την ισχύ τους στις ντόπιες κοινωνίες, τα οποία καθορίστηκαν από τις σχέσεις διαπλοκής που είχαν με το Οθωμανικό καθεστώς.
Βλέπουμε εδώ βεβαίως για άλλη μια φορά τη σχιζοειδή συμπεριφορά του ΚΚΕ, καθώς θεωρεί ως μια τάξη τους τσιφλικάδες, οι οποίοι θεωρούνται από το Μαρξισμό φεουδάρχες, και τους πλοικτήτες-εμπόρους, οι οποίοι θεωρούνται από το Μαρξισμό αστοί και ως εκ τούτου ταξικοί εχθροί των πρώτων. Εδώ ο ταξικός αγώνας του ιστορικού υλισμού πάει περίπατο για τις ανάγκες της προπαγάνδας!
Η εκκλησία όντως απολάμβανε μεγάλα προνόμια επί Τουρκοκρατίας τα οποία και δυστυχώς όχι μόνο δεν απώλεσε μετά την επανάσταση, αλλά αντίθετα ενισχύθηκε η θέση της και η κυριαρχία της πάνω στο έθνος. Ακόμα και σήμερα η εκκλησία κατέχει μεγάλες εκτάσεις τις οποίες απέκτησε επί Τουρκοκρατίας με τη βούλα του Σουλτάνου, και οι οποίες ανήκουν δικαιωματικά στον ελληνικό λαό και σε εκείνον πρέπει να επιστραφούν άμεσα. Όμως τα παραπάνω δεν δηλώνουν σε καμιά περίπτωση ότι η εκκλησία ήταν εναντίον της επανάστασης. Οι απλοί ιερείς έδωσαν το αίμα τους για τον αγώνα, με προεξάρχοντες τον Γρηγόριο Δίκαιο ή αλλιώς Παπαφλέσσα και τον Αθανάσιο Διάκο.
Όσον αφορά τη συμμετοχή των αρχιερέων στην Επανάσταση, να αναφέρουμε ότι συνολικά 143 αρχιερείς σε γενικό σύνολο 195-200, δηλαδή το 72% των ορθόδοξων αρχιερέων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έλαβαν μέρος στην Επανάσταση ή διώχθηκαν εξαιτίας της.
Η επίσημη καταδίκη της επανάστασης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε,΄ ο οποίος μάλιστα είχε χειροτονήσει ως αρχιμανδρίτη τον Παπαφλέσσα, ασφαλώς και οφείλεται σε μια προσπάθεια της εκκλησίας να προστατέψει τους Έλληνες από τις μαζικές σφαγές, έστω και προσωρινά, εξευμενίζοντας τους Οθωμανούς με αυτήν την καταδικαστική δήλωση. Άλλωστε και η συντακτική μορφή του κειμένου του αφορισμού αποδεικνύει ότι ήταν ένα κείμενο πολύ διαφορετικό από την τυπική μορφή του αφορισμού όπως προβλέπεται από τους κανόνες της εκκλησίας, οι οποίοι και τηρούνται απαρέγκλιτα.
Άλλωστε όσο κι αν δε μας αρέσει, η ορθοδοξία παρά τα προκλητικά προνόμια της Εκκλησίας και τη διαπλοκή της με την εξουσία, έδωσε μια πνευματική υπόσταση στην έννοια του έθνους το οποίο αποτελούνταν από ένα φυλετικά καθαρό αλλά πάμπτωχο, καταπιεσμένο και αμόρφωτο λαό.
Βεβαίως μετά την επανάσταση τόσο η Εκκλησία όσο και οι οικογένειες των προκρίτων, μαζί με την αστική τάξη που αναπτύχθηκε αργότερα, δόμησαν ένα θεοκρατικό και αστικοτσιφλικάδικο προτεκτοράτο της Αγγλίας, του οποίου τις αμαρτίες πληρώνουμε ακόμα και σήμερα. Όμως όλα αυτά συνέβησαν σταδιακά μετά το 1830 και καμιά σχέση δεν έχουν με την μεγάλη φυλετική εξέγερση του ελληνικού λαού.
Βενετοτουρκικοί Πόλεμοι, Αρβανίτες, ‘Αλβανοί’ και Φιλέλληνες.
Τα τελευταία αισχρά ψέματα των εργατοπατέρων είναι ότι οι Έλληνες δήθεν πολέμησαν μαζί με τους Τούρκους εναντίον των Βενετών, ότι οι Αρβανίτες είναι ‘Αλβανοί’ και ότι οι Φιλέλληνες πολέμησαν με ταξικά κριτήρια υπέρ των Ελλήνων.
Όπως εύκολα διαπιστώνεται από κάθε ιστορική πηγή, οι Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία πολέμησαν με φανατισμό εναντίον των Τούρκων σε κάθε Βενετοτουρκικό πόλεμο, ελπίζοντας ότι μια συμμαχία με τους Βενετούς θα μπορούσε να τους απελευθερώσει από τον Τουρκικό ζυγό. Βεβαίως οι ελπίδες τους διαψεύδονταν κάθε φορά, αλλά ήταν τόση η καταπίεση από το Μογγόλο υπάνθρωπο και το μίσος που αυτή γεννούσε, που οι Έλληνες έβλεπαν μια ελπίδα για επανάσταση εναντίον του κατακτητή συμμαχώντας με τους Βενετούς, οι οποίοι άλλωστε ήταν και πολιτισμένοι και πιο ήπιοι ως κατακτητές από τα Μογγολικά κτήνη.
Πολλές φορές μάλιστα οι Έλληνες ξεκίνησαν επαναστάσεις αναμένοντας τη βοήθεια των Βενετών. Μάλιστα ο πάπας Πίος Β’, επηρεασμένος από τον φίλο του Βησσαρίωνα, έγραψε σε πολλούς Ευρωπαίους ηγεμόνες καλώντας τους να συμμετέχουν σε σταυροφορία για να διώξουν τους απίστους.
Ελάχιστες ήταν οι περιπτώσεις, που υπό την επίδραση της εκκλησίας και εξαιτίας της πίεσης που ασκούσαν οι Καθολικοί για αλλαγή του δόγματος των ορθόδοξων Ελλήνων, οι Έλληνες πολέμησαν μαζί με τους Τούρκους και εναντίον των Βενετών.
Άλλωστε και σήμερα οι κομμουνιστές, αν και φυλετικά Έλληνες, δολοφονούν τη ράτσα μας συμμαχώντας με Ασιάτες έποικους στη γη των προγόνων μας, αυτούς που η δεξιά και η ακροδεξιά ονομάζουν χαϊδευτικά ‘μετανάστες’.
Οι επονομαζόμενοι ‘στρατιώτες’ από τους Βενετούς ήταν τα πρώτα αντάρτικα σώματα τα οποία συμμάχησαν με τους Βενετούς και πολέμησαν εναντίον των Τούρκων, είτε ανεξάρτητα είτε στρατολογημένοι, εντός των Βενετικών Δυνάμεων2.  Οι ‘στρατιώτες’ σχηματίστηκαν αμέσως μετά την άλωση της Πόλης και έδρασαν στην Πελοπόννησο, την Αιτωλοακαρνανία και σε περιοχές της σημερινής Αλβανίας, όπου οι σκληροτράχηλοι Αρβανίτες και οι Ηπειρώτες πολέμησαν με μίσος ενάντια στους Τούρκους. Οι ‘στρατιώτες’ θεωρούνται από τους ιστορικούς ως πρόγονοι των κλεφτών και των αρματολών.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τους οπλαρχηγούς των στρατιωτών: Μιχαήλ Ράλλης, Κορκόδειλος Κλαδάς, Νικόλαος Γραίτζας, Ισαάκιος Ράλλης-Λάσκαρης, Πέτρος Μπούας, Νικόλαος Παγωμένος, Νικόλαος Μπόχαλης και Ιωάννης Γαβαλλάς, οι οποίοι διακρίθηκαν για τον αγώνα τους.
Μάλιστα, κατά τον Βενετοτουρκικό Πόλεμο του 1684, δύο χιλιάδες κλέφτες και αρματολοί πολέμησαν στο πλευρό των Βενετών. Στον συγκεκριμένο πόλεμο, ενώ ο Βενετικός στόλος επιχειρούσε στα Επτάνησα, οι φημισμένοι αρματολοί Αγγελής Βλάχος και Πανάγος Μεϊντάνης απελευθέρωσαν τα παράλια της Αιτωλοακαρνανίας.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο εθνικός ήρωας των Αλβανών Σκεντέρμπεης, δεν είναι άλλος από τον Έλληνα Γεώργιο Καστριώτη, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον των Τούρκων. Οι ‘Αλβανοί’ που συμμετείχαν στην επανάσταση ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες φυλετικά, που ζούσαν βορείως της Ηπείρου στη σημερινή Αλβανία.
Άλλωστε ακόμα και σήμερα εκτός των Βορειοηπειρωτών που είναι Έλληνες υπάρχουν Αλβανοί στη συνείδηση οι οποίοι είναι απόγονοι Αρβανιτών, δηλαδή φυλετικά Έλληνες. Επομένως η συμμετοχή των Αλβανών στην ελληνική επανάσταση είναι απλώς αμελητέα!
Η Ελληνικότητα των Αρβανιτών
Οι Αρβανίτες είναι αποδεδειγμένα Έλληνες και δεν έχουν καμιά σχέση με τους Αλβανούς, καθώς είναι απόγονοι μεταναστών από τη σημερινή Βόρειο Ήπειρο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου και σε νησιά του Αργοσαρωνικού από τα τέλη του 13ου αιώνα έως τον 15ο αιώνα, μετά από προσκλήσεις Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και Δεσποτών (Δυναστεία Παλαιολόγων), καθώς και των Καταλανών και των Βενετών που κατά διαστήματα κυριαρχούσαν σε αυτές τις περιοχές.
Φυλετικά και γλωσσικά συγγενεύουν με τους Τόσκηδες, Ελληνικά φύλα της Ηπείρου, οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε Αλβανικά φύλα, υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την Αλβανική γλώσσα, αναμιγνύοντας και στοιχεία από την Ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο.
Χαρακτηριστική είναι η έντονη διαφοροποίηση τους με τους Γκέκηδες, τη φυλή της Βόρειας Αλβανίας, τόσο φυλετικά όσο και γλωσσικά και πολιτισμικά. Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι στο λεξιλόγιο τους δεν συμπεριλαμβάνεται οι όροι «Σκιπτάρ» και «Σκιπερία», εθνικές ονομασίες των Αλβανών και της Αλβανίας αντίστοιχα.
Οι Αρβανίτες παράλληλα θεωρούνται ως οι Δωριείς του νεώτερου Ελληνισμού και όχι άδικα αφού, με το αρχαίο Ελληνικό αυτό φύλο παρουσιάζονται πολλές ομοιότητες στην κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα. Επομένως τα προπαγανδιστικά ψεύδη των Σταλινοτσολιάδων, με τα οποία μολύνουν παιδικούς εγκεφάλους, να τα κρατήσουν για τις δύσοσμες συνάξεις τους με τα ταξικά τους αδέρφια δηλαδή τα Άφγα, τα Πάκι και πάσης μορφής βιολογικό απόβλητο.
Φιλέλληνες
Για τους φιλέλληνες έχουμε να πούμε τα εξής. Είναι απίστευτα γελοίος ο ισχυρισμός του ΚΚΕ ότι είχαν ταξικά κίνητρα να προωθήσουν μέσα από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης τα συμφέροντα της αστικής τάξης για ένα και βασικό λόγο. Οι περισσότεροι ήταν αριστοκρατικής καταγωγής (Λόρδος Βύρωνας, Νόρμαν, Λουδοβίκος Α της Βαυαρίας, κλπ), επομένως, αν εξυπηρετούσαν την αστική τάξη θα στρέφονταν εναντίον της τάξης τους, κάτι αδιανόητο για τον ιστορικό υλισμό, τον οποίο προπαγανδίζουν οι εργατοπατέρες. Το κίνητρο των φιλελλήνων δεν μπορεί παρά να ήταν ο αγνός ιδεαλισμός που πήγαζε κυρίως από τον θαυμασμό τους για την αρχαία Ελλάδα, τη μητέρα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Ο Φυλετικός χαρακτήρας της επανάστασης
Τώρα θα αποκαταστήσουμε την αλήθεια γύρω από την υφή της επανάστασης του 1821 αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για μια φυλετική επανάσταση, μια επανάσταση του γένους (γεννώ-γένος) και δευτερευόντως εθνική. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό προέρχεται από τα λόγια του Γέρου του Μοριά:
«Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.
Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.»
Τι προκύπτει λοιπόν από τα λεγόμενα του Κολοκοτρώνη; Προκύπτει ότι η πνευματική-πολιτιστική οντότητα που ονομάζεται “έθνος” υπήρχε στον αμόρφωτο και απαίδευτο λαό σε μια σχεδόν ασχημάτιστη μορφή, ως ένστικτο, αφού δεν υπήρχε η εκπαίδευση που θα καλλιεργούσε σε πνευματικό επίπεδο την εθνική συνείδηση, εκτός ίσως από τις περιπτώσεις κάποιων εμπόρων ή προεστών που ήταν σε θέση να μελετήσουν Ελληνικά συγγράμματα, αρχαία ή Βυζαντινά. Τότε γιατί ο απλός λαός και οι σκληροτράχηλοι, αλλά αμόρφωτοι κλέφτες κι αρματολοί θυσιάστηκαν για την εθνική ανεξαρτησία;
Θυσιάστηκαν διότι μίλησε το αίμα, η ράτσα, η φυλή! Μίλησαν τα 46 χρωμοσώματα που καθορίζουν το είναι μας, το σώμα μας, το πνεύμα μας, την ψυχή μας, μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια.
Τα γονίδια διέταξαν την εξάλειψη των υπανθρώπων από τη γη των Ελλήνων, ακριβώς όπως μας διατάζουν και σήμερα. Το σώμα υπάκουσε το γενετικό του κώδικα και επαναστάτησε επανειλημμένα ενάντια στον φυλετικό εχθρό, καθώς και στους ‘ταξικούς’ συνεργάτες του, δηλαδή τους πρόκριτους ή τους ιερείς που εναντιώνονταν στην απελευθέρωση. Όμως το αίμα μίλησε και στους πρόκριτους και στους ιερείς και στους πάντες.
Είναι εκείνη η υπέροχη στιγμή που τα οικονομικά και κοινωνικά προνόμια υποχωρούν μπροστά στη δύναμη του αίματος. Είναι η στιγμή που η φύση νικά κάθε τεχνητή κοινωνικοοικονομική δομή, σπάνε τα δεσμά με το ταξικό συμφέρον και με έναν υπέροχο τρόπο γεννιέται ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ.
Αυτή η εθνικοσοσιαλιστική ορμή που πηγάζει από τα χρωμοσώματά μας, είναι που κίνησε την επανάσταση, όχι μόνο του 1821, αλλά και όλες όσες είχαν γίνει μέχρι τότε ενάντια στους Τούρκους. Απλά αυτή εκδηλώθηκε στις κατάλληλες συνθήκες και πέτυχε.
Αν κάποιος απορεί γιατί οι ενσυνείδητοι κομμουνιστές (όχι οι απλοί υποστηρικτές), αλλά και πολλοί δεξιοί δεν νιώθουν μέσα τους την ορμή του αίματος, τότε υπάρχει απάντηση: κατά τη μεταγραφή και κατά τη μετάφραση του γενετικού κώδικα συμβαίνουν λάθη. Αυτά τα λάθη η φύση τα διορθώνει εξαλείφοντας τους φορείς τους.
ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΘΑ ΤΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ!
 ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!
Φυλετικός Σοσιαλισμός Τώρα!
Σπάρτακος
1 Μπορείτε να διαβάσετε μια λεπτομερή λίστα των προκρίτων, και γενικότερα των πλούσιων Ελλήνων, οι οποίοι έδωσαν από την περιουσία μέχρι και τη ζωή τους για την ανεξαρτησία της Ελλάδας στον παρακάτω σύνδεσμο:  http://themataistorias.pblogs.gr/2010/03/1821-a-prokritoi-proestoi-dhmogerontes-karabokyrhdes-kai-loipoi-.html
2 Σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και το εξαιρετικό άρθρο του ιστορικού Σταύρου Καρκαλέτση επί του θέματος το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Στρατιωτική Ιστορία” στον παρακάτω σύνδεσμο: http://www.livepedia.gr/content-providers/periskopio/stratiwtiki-istoria/785KLEFT.pdf
http://spartakosns.blogspot.gr/2013/03/25-1821_3066.html