Mikis Mantakas – Presente

Σκοτώσατε τον άνθρωπο, όχι την Ιδέα

“Μη λες πως ειμαστε λιγοι.. Πες μοναχα οτι ειμαστε αποφασισμενοι..”

“Το μυστικό να μαζέψετε την μεγαλύτερη σοδιά,
την μεγαλύτερη χαρά της ύπαρξης είναι το ζην επικινδύνως,
στις παρυφές του ηφαιστείου.
Χτίστε τις πόλεις στο Βεζούβιο!
Στείλτε τα πλοία σας σε ανεξερεύνητες θάλασσες!
Ζήστε σε πόλεμο με τους όμοιους σας και με τον εαυτό σας”
(Φρίντριχ Νίτσε)

Έχει σημασία αν είμαστε λίγοι ή πολλοί; Σημασία έχει να είμαστε αυτοί που πρέπει, ανεξάρτητα από την ποσότητα και τις κυρίαρχες καταμετρήσεις. Η δύναμις έγκειται στην νεότητα, πολύ παραπάνω δε συναρτάται της ποιότητας των ηγετών, των στελεχών και των μελών της οργάνωσης των ριζοσπαστών εθνικιστών.  Αν το δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία, μια οργάνωση, προερχόμενη είτε από τον χώρο της άκρας αριστεράς είτε από τον χώρο της άκρας δεξιάς, ουδέποτε κρίθηκε ή οδηγήθηκε ενώπιον των δικαστηρίων για την αριθμητική της δύναμη. Τουναντίον, το βασικό κριτήριο οιασδήποτε πολιτικής δίωξης υπέστησαν οι επαναστατικές οργανώσεις στη διάρκεια των ετών, ήταν και παραμένει η επικινδυνότητά τους για την επισφαλή ειρήνη που επιδιώκει να επιβάλει το καθεστώς.

Η επικινδυνότητα τους ορίζεται βάσει των επαναστατικών ενεργειών τους και κατά κύριο λόγο εξαιτίας της ραγδαίας ανάπτυξης των δυνάμεων που διαθέτει καθεμία στο ιδεολογικό και μη οπλοστάσιο της. Η οργάνωση που ανεβαίνει σκαλοπάτια στην επαναστατική διαδικασία, μοιραία συγκεντρώνει το άσβεστο μίσος των διωκτικών αρχών, ώστε να την ενοχοποιήσουν και να την κυνηγήσουν ανηλεώς. Εις μάτην όμως σε κάποιες περιπτώσεις. Η κοινωνία όσο κι αν έχει χάσει τα αλλοτινά αντανακλαστικά της, συναισθηματικά και ενδεχομένως λογικά διατηρεί ψήγματα ανθρωπιάς και από αντίδραση είτε ταυτίζεται με τους φερόμενους ως “θύτες” είτε τους προσφέρει την ηθική δικαίωση που επιζητούν μέσα από τον αγώνα τους. Σε κάθε περίπτωση το κράτος χάνει, διότι δεν κερδίζει ποτέ κατά κράτος. Διότι: «Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνάμενο από το στόμα του: «εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός «, σύμφωνα με τον Φρίντριχ Νίτσε.

Για εμάς δεν υπάρχουν αθώοι και ένοχοι. Οι όροι αυτοί λαμβάνουν το περιεχόμενο που τους δίνει η εκάστοτε εξουσία. Για εμάς υπάρχουν μόνο εθνικοί επαναστάτες και αστοί προσκυνημένοι. Το δίπολο “αθώοι ή ένοχοι” εξισώνει τον δήμιο με το θύμα. Εμείς θέλουμε να σπάσουμε αυτή την εξουσιαστική σχέση και οι άνθρωποι να ζουν εν αρμονία με τη φύση τους, δηλαδή βάσει της φυλής στην οποία φυσικά ανήκουν. Στις κοινότητες υπάρχουν ιεροί νόμοι με ισχύ κοινωνικού δικαίου και συλλογικοί κανόνες που συγκροτούν μια δίκαιη μικρογραφία της κοινωνίας. Στις κοινότητες εδράζεται το βαρύτερο πλήγμα για τον νεοελληνικό ραγιαδισμό. Στις κοινότητες θα ανθίσει και πάλι η γνήσια ελληνική ζωή. Ας τολμήσουμε να καταστρέψουμε τον ψεύτικο τρόπο ζωής των μεγαλουπόλεων και ας δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα στην ισορροπία του τρόμου που βασιλεύει στις δυτικές μητροπόλεις του ώριμου καπιταλισμού.

Οι επαναστάτες και ειδικότερα οι ριζοσπάστες εθνικιστές δρουν ως αντάρτες διότι το καθεστώς δεν τους περιέχει εννοιολογικά και οντολογικά. Το κίνητρο των επαναστατών δεν είναι οικονομικό, τουναντίον είναι άμεση συνάρτηση ενός απάνθρωπου τρόπου ζωής που δεν τους περιέχει καν στις λίστες των ζωντανών-νεκρών. Αρνούμαστε να οδηγήσουμε τον εαυτό μας εθελούσια στο ικρίωμα και επιλέγουμε την οδό της εθνικής και κοινωνικής επανάστασης με όλα τα μέσα.

Οι επαναστάτες ορίζουν τι είναι αυτό που πολεμούν. Ειδάλλως, ο αγώνας χαρακτηρίζεται από μια ανεπίτρεπτη ιδεολογική αστοχία υλικού, ίδιον της ανικανότητας για προσαρμογή στους ισχύοντες κανόνες του παιχνιδιού. Για να πολεμήσουμε, πρέπει να γνωρίζουμε πρωτίστως γιατί πολεμάμε και τι είναι αυτό που πολεμάμε, τι αντιτάσσουμε σ’ αυτό και με ποια μέσα θα το πετύχουμε, αλλά και τι υπερασπιζόμαστε και εν ονόματι ποιού ή ποιών. Οι ριζοσπάστες εθνικιστές δεν κάνουν αγώνες για λογαριασμό άλλων, παρά μόνο για το συμφέρον του έθνους. Εξάλλου, δεν αισθανόμαστε ότι ανήκουμε κάπου αλλού, παρά μόνο στο Έθνος μας.

Είναι βέβαιον ότι ο άρρωστος κόσμος που απλώνεται γύρω μας αρνείται πεισματικά να πεθάνει. Οι επαναστάτες έχουν να αντιμετωπίσουν ένα καθ’ όλα αρνητικό περιβάλλον στον ολιστικό αγώνα τους. Οι υπόδουλοι δεν λένε να ξυπνήσουν, παρά τις εκκωφαντικές εκρήξεις, απόρροια υπαρξιακών κλονισμών που λαμβάνουν χώρα σε κάθε χώρο και κάθε στιγμή, αρνούμενοι να προχωρήσουν βαθυστόχαστα στην μονόδρομο κριτική των όπλων, ωστόσο εμμένουν να οδύρονται με τα όπλα της κριτικής ανά χείρας ή παρά πόδας.

Είναι βέβαιον επίσης, ότι είμαστε επαναστάτες διότι μπορούμε να είμαστε μοναχικοί λύκοι στον κόσμο της απόλυτης μοναξιάς του όντος. Η απροσμέτρητη κυκλοφορία των ειδήσεων, των εμπορευμάτων, των θεαμάτων, των τροχοφόρων, των πεζών, η ασύδοτη εναλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών και η άνοδος και η πτώση των τιμών και των αξιών, όλα τους σε καθημερινή βάση, αυτά και πόσα άλλα, δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από το να διογκώνουν τα αισθήματα ομηρίας, σύνθλιψης της προσωπικότητας, το αίσθημα του ψυχικού βιασμού και της οριζόντιας μοναχικότητας στο παρόν. Η αιωρούμενη απειλή για το έθνος μας είναι η επιβεβλημένη διαιώνιση του γκρίζου παρόντος στο μέλλον.

Οι ριζοσπάστες εθνικιστές βλέπουμε το σύστημα σαν μια κοινωνική καταβόθρα που ρουφάει ανθρώπους, χρόνους, στιγμές, συναισθήματα, εικόνες, αναμνήσεις, τιμωρώντας τους πάντες και τα πάντα σε μια αιώνια λήθη και ανυπαρξία στον παρόντα χρόνο.

Οι ριζοσπάστες εθνικιστές δεν έχουν απέναντί τους έναν εχθρό που απειλεί τα σύνορα περιμετρικά της Ελλάδος. Οι ριζοσπάστες εθνικιστές, γνωρίζουν ότι το κράτος τους έχει στερήσει εκ των έσω την πατρίδα τους και αυτό είναι κάτι που δεν συγχωρείται καθοιονδήποτε τρόπο από εμάς. Θέλουμε επί πίνακι τα κεφάλια των πολιτικών, διότι είναι οι προδότες του έθνους βαρύνονται με την γενοκτονία στην οποία έχουν οδηγήσει τον άλλοτε υπερήφανο λαό μας. Ασκώντας αφόρητες ψυχολογικές πιέσεις και χρηματίζοντας αδρά επί δεκαετίες πήραν ως αντάλλαγμα της κοινωνική συναίνεση στο έγκλημα της εσχάτης προδοσίας. Μοίρασαν πλούτο που δεν προερχόταν από την εθνική παραγωγική βάση, πλούτο που δεν προερχόταν από τις παραγωγικές δυνάμεις του λαού, τουναντίον ήταν το αντίτιμο της αφαίμαξης του εθνικού κορμού από τις ληστρικές ορδές του εγχώριου και του αλλότριου καπιταλιστικού εσμού.

Γνωρίζουμε πως η πατρίδα μας κυβερνιέται από προδότες και ότι ουσιαστικά είναι νεκρή. Την δολοφόνησαν οι απάτριδες προδότες πολιτικοί. Είναι νεκρή διότι της αφαίρεσαν κάθε εθνικό όραμα για την εδαφική επέκτασή της επί των λυτρωτικών διεκδικήσεών της, όπως επίσης της ξερίζωσαν το φυσικό δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους, όπως εξίσου την αφαίμαξαν με κάθε τρόπο. Η πατρίδα μας στην σήμερον ημέρα, αποτελεί κατά δραματικό τρόπο το σύμβολο λατρείας και πίστης σε ένα μέλλον που δεν θα έχει καμία σχέση με το εφιαλτικό σήμερα  μονάχα για μια ισχυρή και αποφασισμένη μειοψηφία του λαού μας. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η πλειοψηφία του λαού οδηγείται σε μια εξόντωση που δεν αντιλαμβάνεται. Είναι η λεγόμενη άγνοια του κινδύνου, η οποία χαρακτηρίζει τόσο τους θαρραλέους, τους τολμηρούς, τους παράφρονες, τους ασυνείδητους, όσο και τους φύσει δειλούς. Στην περίπτωσή μας χαρακτηρίζει τους υπνοβάτες-συμπατριώτες-συνταξιδιώτες  της καθημερινής μας ζωής.

Οι ριζοσπάστες εθνικιστές δεν περιμένουν από καμία κεντρική ή κομματική εξουσία να πράξει τα δέοντα, ως όφειλε να το κάνει, αν τουλάχιστον ήθελε να την μεταχειρίζονται με τον ίδιο τρόπο οι σύγχρονοι υπήκοοί της. Η ισότιμη σχέση δεν περιλαμβάνεται στο φαντασιακό της εξουσίας και η άνιση μεταχείριση αποτελεί τον απαράβατο κανόνα κάθε δυτικής δημοκρατίας. Για εμάς δεν υπάρχουν αόρατες και ανεπαίσθητες επαναστάσεις που γίνονται με το βαμβάκι. Βρισκόμαστε σε πόλεμο με το σύστημα και αν αυτό συνεπάγεται περισσότερη δίκαιη βία εναντίον της προδοτικής εξουσίας, ας είναι έτσι. Κανένας δεν αισθάνεται ότι θα ζημιωθεί καθοιονδήποτε τρόπο από μια ενδεχόμενη “παράπλευρη” απώλεια των πολιτικών διότι πολύ απλά κανείς δεν πιστεύει στην χρησιμότητά τους.

Για εμάς υπάρχουν αντάρτες στα βουνά και κυρίως στις πόλεις που μάχονται άνευ όρων και συνθηκολογήσεων το καθεστώς, χρησιμοποιώντας την τέχνη του ασύμμετρου πολέμου, το κοφτερό μυαλό και την φαντασία τους στον αγώνα για ανορθόδοξη επιβίωση και μαζικό σαμποτάζ στις γραμμές του εχθρού σε έναν ολικό επαναστατικό πόλεμο.

Όσοι πιστεύουν στις πλάγιες λύσεις, προφανώς έχουν απολέσει  την πνευματική ισορροπία τους και εκκολάπτουν χίμαιρες στην συνείδηση του λαού. Από μια άλλη σκοπιά, όσοι κινούνται με πολιτικάντικα τσαλιμάκια και ελιγμούς, τοιουτοτρόπως δεν τοποθετούνται ευθέως επί των κυρίων ζητημάτων. Ομιλούν πλαγίως και ποτέ άμεσα, άρα, ειλικρινά. Πολιτική σημαίνει ότι εξαπατάς τον διπλανό σου για να πετύχεις κάτι. Η πολιτική είναι μια διαρκής εξαπάτηση.

Το τεκμήριο αθωότητας του λαού μας δεν είναι συγχωροχάρτι και για εμάς. Στο ίδιο ζουμί βράζουμε και τον ίδιο δηλητηριώδη ζωμό καταπίνουμε. Όπως προείπαμε, για εμάς δεν υφίστανται αθώοι, ούτε κι ένοχοι. Όλα είναι ζήτημα επιλογών. Μισούμε στον ίδιο βαθμό τόσο τους δήμιους που ηδονίζονται να μαστιγώνουν τα άψυχα κορμιά των υποταγμένων αστών, όσο και όλους όσοι επιλέγουν την παθητικότητα ως αντίληψη και καιροσκοπική στάση ζωής. Οι ριζοσπάστες εθνικιστές δεν συμμετέχουν στην διαδικασία της επιλογής της λιγότερο επιβλαβούς λύσης για το κοινωνικό σύνολο. Ο αγώνας μας είναι ολιστικός. Επιδιώκουμε την ολική ανατροπή και όχι μονάχα την τιμωρία των επιμέρους κομματιών ενός ασύμμετρου κοινωνικού πάζλ.

Το σύστημα αναπαράγει επιμέρους εξουσιαστικές δομές και συντηρεί τους μύθους που υποστυλώνουν αυτές. Η κεντρική εξουσία, απρόσιτη στο λαό και στην εικόνα την οποία θέλει να περάσει προς τα έξω, δημιουργεί αμέτρητες άλλες εξουσίες, αναπαραστάσεις των οποίων εντοπίζουμε στις συμπεριφορές μας, στις κινήσεις μας, στις χειρονομίες μας, στους φόβους μας και στις μικρές καθημερινές κοινωνικές εντροπίες.

Ορισμένοι, είτε από θέση συμφέροντος, είτε από θέση περίοπτη, είτε εξαιτίας μιας περιούσιας καταγωγής, οι κυρίαρχοι σφυρηλατούν μια ακαθόριστη εν πολλοίς σχέση αφέντη-δούλου στην νεοελληνική κοινωνία, βασιζόμενοι στο ότι εκ προοιμίου ο δούλος πρέπει να δώσει την απάντηση στο “τις πταίει” για την αδικία που υφίσταται από τον εκάστοτε αφέντη.  Αυτοί είναι οι υπέρμαχοι της διατήρησης της υπάρχουσας κοινωνικής και πολιτικής δομής στην Ελλάδα. Η ευθύνη που βαρύνει τους υπηκόους για την σημερινή κατάσταση είναι ότι κοιμούνται με φρούδες ελπίδες και “ξυπνούν”, αλλά πως ξυπνούν, με βασανιστικούς εφιάλτες.

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι θα ξεπεράσουμε ως λαός την οικονομική κρίση, την όξυνση των όποιων αντιθέσεων μέσα στην κοινωνία μέσα από το χρυσωμένο χάπι της αστικής αντίδρασης των χρεοκοπημένων αγανακτισμένων σε όλο αυτό το σκηνικό. Η μόνη θεραπεία που μπορούν να δώσουν οι ριζοσπάστες εθνικιστές στο κοινωνικό θέατρο είναι ένα νέο αντιθέατρο. Κοινώς, να αλλάξουν ή να σκίσουν όσες σελίδες χρειαστεί ώστε να περάσουμε στην επόμενη παράσταση. Το παρόν θυμίζει αρχαία τραγωδία με τις όποιες ομοιότητες στην συνισταμένη του γέλωτα. Έχει έλθει ο καιρός να περάσουμε στο σατυρικό δράμα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, το σατυρικό δράμα θεωρείται “η προβαθμίδα της τραγωδίας”.

Επομένως, την κρίση οικονομικών τίτλων και αξιών έχουμε ιερή υποχρέωση να την βαθύνουμε ως εκεί που δεν πάει το φτυάρι, ώστε να προκαλέσουμε το απαραίτητο βραχυκύκλωμα που απαιτείται σ’ ένα καθ’ όλα ηλεκτρισμένο κοινωνικό πεδίο για να γίνει η πολυπόθητη εκκένωση. Οι ριζοσπάστες εθνικιστές επιδιώκουν να αντλήσουν τα οφέλη που θα προκύψουν από μια επιτόπια κύλιση προς το χάος που θα προκληθεί στις μητροπόλεις του δυτικού καπιταλισμού.

Είμαστε ριζοσπάστες εθνικιστές, εθνικοί επαναστάτες, άνθρωποι της πράξης και της θεωρίας και όχι της θεωρίας και της πράξης. Η κίνηση δημιουργεί τη θεωρία και όχι η θεωρία την κίνηση. Οι επαναστάσεις χτίστηκαν βήμα-βήμα χάρη στις πράξεις των εξεγερμένων. Τίποτα δεν θεωρούμε αυτονόητο και δεν δίνουμε αξία σε πρόσωπα που δεν κάνουν πράξη τις ιδέες τους. Τι έχει στο μυαλό του ο καθένας για το επέκεινα ή την επαύριον δεν μας απασχόλησε ποτέ. Μας ενδιαφέρει τι κάνει στο παρόν. Δεν μας συγκινούν κοινωνικά οι πεθαμένοι. Μας αγγίζουν μόνο εθνικά. Ωστόσο, θεωρούμε πρωταρχικό μας καθήκον να μιλήσουμε στους ζωντανούς και να τους αγγίξουμε στην πράξη. Διότι, σε αυτούς χρωστάμε στο σήμερα. Και προπάντων στον εαυτό μας.

Δεν θέλουμε το χειροκρότημα, ούτε την αποδοχή τους, όπως δεν θέλουμε το αντίτιμο και την μαζική ικανοποίηση. Δεν περιμένουμε το πράσινο φως από τις μάζες προκειμένου να πράξουμε το καθήκον μας. Δρούμε καθημερινά γιατί αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον εθνικισμό. Βιωματικά.

Κάθε ανάληψη ευθύνης μας αποτελεί από μόνης της ένα κάλεσμα αγώνα και εγρήγορσης. Η έκφραση της οργής μας υψώνεται σαν τείχος απέναντι στον κόσμο της εξουσίας κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Δεν παίρνουμε αναβολή από τη ζωή για να εκδηλώσουμε την επίθεση μας σε πεπερασμένο χρόνο. Δεν δίνουμε χρονικά περιθώρια και ακυρώνουμε κάθε αναβολή. Ο πόλεμος μας ενάντια στο υπάρχον είναι ένα διαρκές και ανοικτό συμβόλαιο θανάτου που μετράει μόνο αντίστροφα. Όσο δεν το αποδέχεται η εξουσία, τόσο οπλίζει τις συνειδήσεις μας και άλλο τόσο τα χέρια μας.

Οι πυρήνες των ριζοσπαστών εθνικιστών έχουν το όνομά μας. Είναι ο μόνος δρόμος προκειμένου να προσπεράσουμε με στυλ την αδράνεια που επιδεικνύουν οι επαναστατικά άγουρες και ασύμφορες μάζες ώστε να συγκροτήσουμε ενιαίο ριζοσπαστικό μέτωπο με τις δυνάμεις της πύρινης γνώμης. Οι πυρήνες μας είναι τα τελευταία καταφύγια πριν τον μεγάλο χαμό. Δεν έχουμε άλλη θέληση από το να αγωνιστούμε μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν καούμε ζωντανοί σαν νέοι μάρτυρες της  ιδέας, ως γνήσιοι επίγονοι του ανυπέρβλητου Γρηγορίου Αυξεντίου σε έναν νέο Μαχαιρά του έθνους μας. Δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά, είναι του αντρειωμένου θανάτου η χαρά…

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_6323.html

LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. (ΜΕΡΟΣ 4)

Διαβάστε το 3ο μέρος εδώ

II. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.
» Θα έχω πετύχει τη σπουδαιότερη από όλες τις φιλοδοξίες μου   ,» είπε ο Hitler μόλις διορίστηκε Καγκελάριος , αν στο τέλος των ημερών μου θα μπορώ να αποδείξω ότι όχι μόνο  κέρδισα την εμπιστοσύνη του  Γερμανού  εργαζόμενου,  αλλά επιπλέον κατάφερα  να τον επανατοποθετήσω  στη σωστή του θέση, στα πλαίσια του  Ράιχ».
Με το τρόπο αυτό, δεν εκδήλωνε απλά τη πρόθεσή του  να ξαναβάλει  τους ανθρώπους σε δουλειές , αλλά και τη φροντίδα του  να διασφαλίσει ότι οι εργάτες,στα πλαίσια της εθνικής κοινότητας,  δεν θα απολάμβαναν  μόνο δικαιώματα αλλά και αξιοπρέπεια .
  Σε σχέση με το Γερμανό εργαζόμενο,  η εθνική κοινότητα από καιρό, συμβόλιζε τη παροιμιώδη κακιά μητριά .Η ταξική πάλη δεν υπήρξε η μοναδική πρωτοβουλία των Μαρξιστών. Ήταν επίσης και ένας τρόπος ζωής  απέναντι σε μια προνομιούχα  τάξη , εκείνη των καπιταλιστών , που αγωνίζονταν να κυριαρχήσουν πάνω στην εργατική τάξη. Με το τρόπο αυτό, ο Γερμανός εργαζόμενος , που ένοιωθε   προδομένος, σαν παρίας συχνά γύριζε  τις πλάτες του  στη πατρίδα , η οποία  έδειχνε  να τον αντιμετωπίζει  σαν ένα απλό εργαλείο παραγωγής.
Στα μάτια των καπιταλιστών , το χρήμα ήταν το μοναδικό ενεργό στοιχείο  στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας.  Με το τρόπο σκέψης του Hitler,  παρόμοια  σύλληψη ήταν ριζικά λανθασμένη: αντίθετα γι αυτόν ,το κεφάλαιο, ήταν μόνο το εργαλείο.Το πρωταρχικό στοιχείο ήταν η εργασία : η προσπάθεια του ανθρώπου, η τιμή του ανθρώπου, το αίμα , μυική δύναμη και ψυχή.
Ο Hitler δεν ήθελε απλά και μόνο να θέσει τέρμα στους  ταξικούς αγώνες , αλλά να αποκαταστήσει τη σπουδαιότητα  που πρέπει να έχουν για  κάθε άνθρωπο  , η δικαιοσύνη και ο σεβασμός , στα πλαίσια των  πρωταρχικών   παραγόντων  της παραγωγής.
Ένα από τα πράγματα που ο Hitler επιθυμούσε να πετύχει ήταν η  απεξάρτηση από το χρυσό .Μια δωδεκάδα άλλα πράγματα μπορούσαν  να  υποκαταστήσουν το χρυσό  σαν μέσο για τη τόνωση της  βιομηχανίας και ο Χίτλερ ήθελε να τα ανακαλύψει. Σε ότι  είχε να κάνει με την εργασία αυτή αποτελούσε την απαραίτητη βάση.

Για να αποκατασταθεί η  εμπιστοσύνη του εργαζόμενου στη μητέρα Πατρίδα, θα έπρεπε ο ίδιος ο εργαζόμενος να αισθάνεται  από εδώ και στο εξής ότι είναι(και  αντιμετωπίζεται) σαν  ισότιμος , αντί να παραμένει  κοινωνικά στο περιθώριο. Κάτω από τις κυβερνήσεις  των λεγομένων δημοκρατικών κομμάτων τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς,  ο εργαζόμενος είχε παραμείνει  στο περιθώριο , γιατί καμία από αυτές δεν είχε συνειδητοποιήσει  ότι στην  ιεραρχία των εθνικών αξιών, η εργασία  είναι η ίδια η ουσία της ζωής ‘ και η ύλη είτε πρόκειται για ατσάλι είτε για χρυσό δεν παύει να είναι το εργαλείο.
Ο σκοπός του, τότε , ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος από το να οδηγηθούν πίσω στην εργασία 6.000.000.000 άνεργοι.Ήταν η επίτευξη μιας πραγματικής επανάστασης.
«Οι άνθρωποι ,» δήλωσε ο Hitler  » δεν ήλθαν πάνω στη γη για χάρη της οικονομίας, και η οικονομία δεν υπάρχει για χάρη του κεφαλαίου. Αντίθετα το κεφάλαιο οφείλει να υπηρετεί την οικονομία , και σε αντάλλαγμα η οικονομία  να υπηρετεί το λαό.»
Ασφαλώς δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξανανοίξει τα χιλιάδες κλειστά εργοστάσια και να τα γεμίσει με εργαζόμενους.Αν παρέμεναν σε ισχύ οι παλιές αντιλήψεις ,οι εργαζόμενοι για μια ακόμη φορά, δεν θα ήσαν τίποτα περισσότερο από έμψυχες μηχανές , απρόσωπες και αναλώσιμες. Αυτό που χρειαζόταν. ήταν η αποκατάσταση της ηθικής ισορροπίας μεταξύ των εργαζομένων σαν ανθρωπίνων όντων, που επεξεργάζονται την ύλη , και ένα χρήσιμο και ελεγχόμενο καπιταλισμό, που επιστρέφει στη προηγούμενη λειτουργία του και ξαναγίνεται εργαλείο. Αυτό θα σήμαινε την αλλαγή ενός ολόκληρου κόσμου κάτι όμως που θα απαιτούσε χρόνο.
Όπως ο Hitler γνώριζε καλύτερα από το καθένα , μια παρόμοια επανάσταση δεν μπορούσε να επιτευχθεί την ώρα που η κεντρική και οι περιφερειακές κυβερνήσεις συνέχιζαν να λειτουργούν σε ένα καθεστώς αναρχίας και κάποιες φορές ακόμα και υστερίας και οι οποίες  σπάνια κατέληγαν σε κάτι αξιόλογο. Ούτε μπορούσε να υπάρξει μια επανάσταση στη κοινωνία την ώρα, που δωδεκάδες κόμματα και χιλιάδες από εκπροσώπους που με κάθε τρόπο επιδίωκαν να προωθήσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα κάτω από ένα πολιτικό σύστημα που είχε δώσει δείγματα κακοδιαχείρισης ήδη από τα 1919.
Η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας των γερμανικών θεσμών σε μια ευρεία εθνική βάση   ήταν επομένως μια απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική αναγέννηση.
«Το ψάρι σαπίζει από το κεφάλι» λέγει μια ρωσική παροιμία . Και το κεφάλι ήταν η πριν από το Χίτλερ πολιτική Γερμανία  , που ακολουθούσε λάθος δρόμο. Στο τέλος , τα «δημοκρατικά» κόμματα παραιτήθηκαν δίχως καν να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους. Στα 1930 ο ηλικιωμένος Πρόεδρος Στρατάρχης von Hindenburg χρησιμοποιούσε τις έκτακτες εξουσίες του που πήγαζαν από το Άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης [1]  με αποτέλεσμα να επιτρέψει σε μια σειρά  ημιδικτατόρων να κυβερνούν με διατάγματα.Αλλά ακόμα και έτσι πολύ λίγα μπορούσαν να καταφέρουν.
Αυτοί οι τελευταίοι Καγκελάριοι –Herr Brüning, Herr von Papen, και Στρατηγός Schleicher — μπορούσαν να κυβερνούν μόνο με τη κάλυψη των Προεδρικών διαταγμάτων. Η εξουσία τους, που υποστηριζόταν τεχνητά από τα μέτρα του Αρθρου 48 , εξηρτάτο από τις διαθέσεις του von Hindenburg και της αυλής του..Το πόσο αδύναμο ήταν το επίπεδο της λαικής υποστήριξης καταδείχθηκε σε μια κατ΄εξοχήν ταπεινωτική διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ του 1932 , όπου περισσότεροι από το 90% των βουλευτών ψήφισαν ενάντια σ΄αυτόν (von Papen) και στη Κυβέρνησή του.[2] Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία έβαλε απότομα τέλος στην κυβερνητική ανικανότητα. Ως προϋπόθεση ωστόσο,για το διορισμό του,  ο Hindenburg είχε απαιτήσει ότι ο νέος καγκελάριος όφειλε να βρίσκεται υπό επιτήρηση , φυλακισμένος μέσα στη δική του κυβέρνηση.[3] Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Χίτλερ υποχρεώθηκε να ονομάσει τέσσερις φορές περισσότερους από τους δικούς του, συντηρητικούς ή καλύτερα αντιδραστικούς υπουργούς.   Μόλις δύο μέλη του πρώτου υπουργικού συμβουλίου του ήταν εθνικοσοσιαλιστές.[4]

Υποσημειώσεις:
[1] Wenn ein Land die ihm nach der Reichsverfassung oder den Reichsgesetzen obliegenden Pflichten nicht erfüllt, kann der Reichspräsident es dazu mit Hilfe der bewaffneten Macht anhalten.
Der Reichspräsident kann, wenn im Deutschen Reiche die öffentliche Sicherheit und Ordnung erheblich gestört oder gefährdet wird, die zur Wiederherstellung der öffentlichen Sicherheit und Ordnung nötigen Maßnahmen treffen, erforderlichenfalls mit Hilfe der bewaffneten Macht einschreiten. Zu diesem Zwecke darf er vorübergehend die in den Artikeln 114, 115, 117, 118, 123, 124 und 153 festgesetzten Grundrechte ganz oder zum Teil außer Kraft setzen.( Σε περίπτωση που η δημόσια ασφάλεια απειληθεί  σοβαρά ή διαταραχθεί, ο Πρόεδρος του Ράιχ  μπορεί να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης, ακόμη και με τη χρήση ένοπλης βίας εάν κριθεί απαραίτητο. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, μπορεί να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα που περιγράφονται στα άρθρα 114, 115, 117, 118, 123, 124 και 153, εν μέρει ή στο σύνολό τους .)
Von allen gemäß Abs. 1 oder Abs. 2 dieses Artikels getroffenen Maßnahmen hat der Reichspräsident unverzüglich dem Reichstag Kenntnis zu geben. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Bei Gefahr im Verzuge kann die Landesregierung für ihr Gebiet einstweilige Maßnahmen der in Abs. 2 bezeichneten Art treffen. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichspräsidenten oder des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Das Nähere bestimmt ein Reichsgesetz.
[2] Στις 20 Αυγούστου ο  Thalmann  καταθέτει  πρόταση μομφής ενάντια στη  κυβέρνηση του  Papen. Η ψηφοφορία ορίζεται να λάβει χώρα δύο ημέρες αργότερα. Ο Papen  που διαισθάνεται τη καταστροφή, σχεδιάζει με τη συνεργασία  του Προέδρου της Δημοκρατίας  ένα «κοινοβουλευτικού» τύπου πραξικόπημα ώστε να αποφευχθεί η ψηφοφορία. Εφοδιασμένος με ένα προεδικό διάταγμα που αφορά τη διάλυση της Βουλής δείχνει αισιόδοξος. Μετά την αγόρευση  του Thalmann ζητά το λόγο, αλλά ο Πρόεδρος της Βουλής Γκαίρινγκ τον αγνοεί επιδεικτικά. Έξαλος ο  Papen πετά το διάταγμα πάνω στο έδρανο του Γκαίρινγκ και  αξιώνει να διαβαστεί. Ο Πρόεδρος της Βουλής για μια ακόμη φορά τον αγνοεί και δίνει αμέσως εντολή να αρχίσει η ψηφοφορία για την πρόταση μομφής. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό . 513 Βουλευτές (από τους οποίους 230 Εθνικοσοσιαλιστές)ψηφίζουν υπέρ της πρότασης των Κομμουνιστών και μόλις 32 κατά .
[3] Η άνοδος στο αξίωμα του Καγκελαρίου, του δεκανέα του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου Adolf Hitler στις 30 Ιανουαρίου 1933, παρουσιάζεται σαν αφετηρία μιας καινούργιας εποχής που σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η πρώτη κυβέρνηση Hitler   έχει όλες τις προϋποθέσεις να περάσει στην ιστορία σαν ένας ακόμη κρίκος στην μακρά αλυσίδα των βραχύβιων αποτυχημένων κυβερνήσεων .Οι πολιτικές συνθήκες είναι σαφώς χειρότερες από εκείνες του περασμένου χρόνου και επί πλέον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι σύμβουλοί του έχουν ήδη λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα που θα κρατήσουν κάτω από απόλυτο έλεγχο τον επικίνδυνο λαοπλάνο. Σίγουρος ο von Papen  για την Προεδρική εύνοια στο πρόσωπό του και αισιόδοξος ότι μετά από τη σύντομη παρένθεση Χίτλερ , θα είναι και πάλι Καγκελλάριος καθησυχάζει όσους ανησυχούν. «-Τον έχουμε στριμώξει σε μια γωνία και σε δύο μήνες κανείς δεν θ΄ακούει τις στριγκλιές του.»
[4] Από τα 11 Υπουργεία της καινούργιας Κυβέρνησης οι Εθνικοσοσιαλιστές κατέχουν τα 3. Πέρα από τον Hitler o ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα του Καγκελαρίου, ο Wilhelm Frick παρέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών και ο Hermann Goring (Πρωθυπουργός ήδη της Πρωσίας) ορκίστηκε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Να σημειώσουμε ότι τα κόμματα που συμμετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση Χίτλερ αντιπροσώπευαν το 40% του Ράιχσταγκ και ήταν μια μειοψηφία πολύ πιο ισχυρή από αυτή που στήριζε τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Η πρώτη Κυβέρνηση Hitler υπήρξε ο καταλύτης που διευκόλυνε τον μετασχηματισμό τηςΝόμιμης επανάστασης σεΕθνική Επανάσταση μέσα από τις εκλογές του Μαρτίου..

http://storiacontroversa.blogspot.gr/2013/02/leon-degrelle_14.html

Θα ανεβάσουμε εδώ την συνέχεια του ενδιαφέροντος άρθρου όταν αναρτηθεί στο http://storiacontroversa.blogspot.gr/

Η σημερινη κατασταση

Η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σχεδόν σε όλον τον λεγόμενο »πολιτισμένο» κόσμο, φαντάζει άθλια και αποκαρδιωτική. Δεν είναι μόνο η οικονομική κατάρρευση, αλλά κυρίως ο κοινωνικός εκτροχιασμός, εκφυλισμός, η ηθίκη και αξιακή κατάπτωση, με δεσπόζουσα την κυριαρχία φαύλων και βδελυρών προτύπων. Στο παρόν άρθρο, θα περιοριστώ στην πατρίδα Ελλάδα, εστιάζοντας στους πέντε κύριους λόγους-εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, οι οποίοι, υπονόμευσαν και υπονομεύουν τον λαό και το έθνος.

1)  Πρώτα και κύρια, η κατάπτυστη και προδοτική ηγεσία του τόπου, η οποία διαχρονικά αποδομεί την εθνική ταυτότητα, υποδαυλίζει τα θεμέλια και την ενότητα του ελληνισμού, με σκοπό να τον καταστήσει θνησιγενη στα επόμενα χρόνια. Όλα τα πολιτικά κόμματα, αποτελούνται, είτε απο ανθέλληνες, είτε απο μασώνους και φιλοσιωνιστές. Η Ελλάδα, δεν κυβερνάται απο Έλληνες και ελληνόψυχους. Τα μ.μ.ε., οι μ.κ.ο., συνεπικουρούν στην καταστροφή της Ελλάδος, πολεμώντας τον »κακό νεοναζισμό», την στιγμή που στηρίζουν απροκάλυπτα τους αυχληρούς αναρχικούς, τους »νεροκουβαλητές» των κοσμοκρατόρων.

2) Έν συνεχεία, ο πόλεμος που έχει εξαπολυθεί απο το διεθνή σιωνισμό, εναντίον της Ελλάδος και της ελληνικής ιδέας, με τη διείσδυση υλιστικών, αντεθνικών, κοσμοπολίτικων και ψευτοδιεθνιστικών απόψεων και θεωριών, εξοστράκισαν την ελληνικότητα απο την ψυχή του μέσου Έλληνα. Η κυριαρχία τους στην Ελλάδα, επικυρώθηκε με την υποταγή στο ΔΝΤ, το οποίο οι εβραιοσιωνιστές ελέγχουν απόλυτα, και οι οποίοι ετοιμάζονται να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα κατά της ελληνικής φυλής, μεσω της οικονομικής και βιολογικής γενοκτονίας, συνεχίζοντας ανενόχλητοι την ολοκλήρωση της επιβολής της παγκοσμοιοποίησης. Το τραγαλαφικό με τους συγκεκριμένους, είναι το γεγονός ότι, ενώ κατακεραυνώνουν τον »ναζισμό», τον ρατσισμό και τον φασισμό, οι ίδιοι, »αναρχικοί», μαρξιστές και καπιταλιστες, παραμένουν κατα βάθος σκληροί σιωνιστές και εθνικιστές! Αλλά δεν σεβαστηκαν ακόμα και αυτόν τον νόμο τους, ( ο οποιός είναι βαθιά ρατσιστικός, εν αντιθέσει με την φυλετική ψυχη των ιουδαίων, που πάντα παρέμεινε άγρια, άναρχη και παρακμιακή ) και τον »πολιτισμό» τους, διαστρέφοντας τον και αυτόν τελικώς…

3) Μεγάλο καρκίνωμα στο σώμα της Ελλάδος αποτελούν οι αριστεριστές. Μίσος για κάθε τι ελληνικό και εθνικό, συμμαχία και στήριξη του κάθε λογής αλλοδαπού, σύμπλευση με τον αλβανικό, τουρκικό και σκοπιανικό εθνικισμό, άλλοτε συγκαλυμμένα και ύπουλα, υπο τον μανδύα του αντιεθνικισμού (που ισχύει μόνο για τους Έλληνες!), κι άλλοτε απροκάλυπτα και ιταμά. Άλλωστε, η ιταμότητα είναι κάτι που ανέκαθεν διέκρινε, αυτούς τους πάσχοντες απο την »πνευματική ψώρα» του κομμουνισμού, σε όλες του τις εκφάνσεις. Πολλοί απο αυτούς είναι κρυφοί πράκτορες και εντολοδόχοι ξένων υπηρεσιών. Δεν είναι τυχαίο πως στα »δεκεμβριανά» του 2008, μαζί με τους »κοινωνικους αγωνιστές», (οι κεφαλές των οποίων είναι ελεγχόμενες)συνελήφθησαν αλβανοί και σκοπιανοί »αναρχικοι», εθνικιστες-πράκτορες! Για να μην αναφερθούμε στον »κύριο» Σορος…
4) Μια άλλη εμμετική συνιστώσα, αποτελούν οι μετανάστες. Νόμιμοι, παράνομοι, παράνομα νομιμοποιηθέντες, οι περισσότεροι τριτοκοσμικοί, απολίτιστοι, μετέφεραν τα βάρβαρα έθιμα τους, καταλαμβάνοντας πλατείες, γειτονιές, σπίτια, πολυκατοικίες, σφάζοντας, διαπράττοντας κάθε λογης έγκλημα…σύμμαχοι των εχθρών μας, τους αναρχικούς,( οι οποίοι νομίζουν οτι οι μετανάστες τους ακολουθούν ως »ταξικοί αγωνιστες κι όχι ως ξενη εθνικιστικη αποικιοκρατική δύναμη-τί θύματα!)
επιβεβαιώνοντας την ρήση » ο εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου». Ομιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα, την στιγμη που οι ίδιοι με την παράνομη εγκατάσταση στη χώρα μας, την δημιουργία παρανομων ενώσεων, κυκλωμάτων λαθρεμπορίου και ναρκεμπορίου, αποποιούνται κάθε δικαίωμα σεβασμού. Διαμένουν και παρασιτούν, παράνομα, κατά των Ελλήνων, έτοιμοι να γίνουν »αυτοί που θα φτιάξουν την νέα Ελλάδα», οποίο θράσος! Κι έχουν το ανήθικο ανάστημα να ομιλούν! Ενώ οι ίδιοι παραμένουν φυλετιστές και ρατσιστές, και εδώ και στις πατρίδες τους…εντελως αναξιοπρεπείς, οι πλείστοι εξ’ αυτών. Ας πάνε να παραστήσουν τους »αντιφασίστες» στις χώρες τους, να δούν για πότε θα βρεθούν αποκεφαλισμένοι…

5) Κράτησα το χειρότερο για το τέλος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα, αλλά και διαχρονικά, είναι ο ίδιος ο Έλληνας. Ανάξιος του δοξασμένου ονόματος που φέρει, τόσα χρόνια δέχθηκε ελαφρά την καρδία, να ανταλλάξει την τιμή του, την ελευθερία του, τα έθιμα του, την εθνική του μνήμη και κληρονομιά, με κάθε λογης ρουσφετιλίκια, υλικά αγαθά, ανέσεις, απολαύσεις, ανομίες, βολέματα…Θεοποίησε την ύλη, λησμόνησε ποιός ήταν. Έγινε ενα αξιοκαταφρόνητο κακέκτυπο των Αμερικανών. Σκιά του εαυτού του, αποθέωσε το καθεστώς που κατέστρεψε πνευματικά τη χώρα, και ξαφνικά, ώ του θαύματος, όταν τελείωσαν τα δανεικά, άρχισε να φοβάται να κυκλοφορεί, να μην έχει δουλειά, αηδιασμένος απ τη »δημοκρατία» και τα φερέφωνά της, είδε την πατρίδα (και την »πάρτη» του) να ξεπουλίεται στους σιωνιστές, θυμήθηκε να γίνει »εθνικόφρων». »Πατριώτης», »εθνικιστής». Επικυρώνοντας τον Γκαίμπελς, που έλεγε πως ο μέσος πολίτης δεν ενδιαφερεται παρα μόνο για την επιβίωση του και την »ελευθερία» να κάνει ότι θέλει. Όσο τα έχει, είναι »πατριώτης». Διότι ταυτίζει την πατρίδα με το κράτος, κι’ όχι με την φυλη, το έθνος, το πατρώο έδαφος. Μόλις τα απολέσει, μετατρέπεται στον μεγαλύτερο »αντιεθνικιστή» και αντικρατιστή. Εδώ και μια δεκαετία, ανθεί ο αναρχοκομμουνιστικός ανθελληνισμός, με ιδιαίτερη έξαρση στις μέρες μας, ο οποίος ελάχιστα ενοχλεί το σύστημα, που έφτιαξε τον κομμουνισμό, τον αναρχισμό και τον κοσμοπολίτικο υλιστικό δημοκρατικό διεθνισμό. (Κι αυτό είναι κοινή ομολογία του συστήματος, πως η »άκρα δεξιά» είναι ο πραγματικός κίνδυνος»!) Κι’ άν δεν επικρατεί εντελώς (ο αναρχοκομμουνισμός), οφείλεται στο γεγονός οτι ο μικροαστός, φοβάται την επανάσταση, κι οτι θα το πάρουν την περιουσια, κι όχι επειδή έχει κοινωνικές και εθνικές ανησυχίες!!! Και μόλις ξαναβολευτεί, πράττει ακριβώς τα ίδια με πρίν…
Όπως γίνεται αντιληπτό, επιβάλλεται να σχηματιστεί ένα αγνό. ανεξάρτητο, ενωτικό, ανατρεπτικό εθνικιστικό ρεύμα εντός της κοινωνίας, ασυμβίβαστο και ανυποχώρητο, με σκοπό την

ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ!
Κλείνοντας, λέω μόνο τούτο, προς κάθε ενδιαφερόμενο:
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΚΟΜΗ!!!!
http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3656.html

ΓΑΛΛΙΑ: Το 47% των Γαλλων δεν θεωρει «απειλη για τη δημοκρατια» το Εθνικο Μετωπο της Λεπεν

Το παρακάτω είναι άρθρο από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ που «θρηνεί» γιατί οι Γάλλοι θεωρούν «κανονικό» το «ακροδεξιό κόμμα» της Μαρίν Λεπέν, καθώς η σφυγμομέτρηση Sofres, για λογαριασμό της «Μοντ», δύο άλλων μίντια επιβεβαίωσε «τη συνεχή σταδιακή διάβρωση της γαλλικής κοινής γνώμης από τις ιδέες του».
Λέει το άρθρο:
Η εν λόγω σφυγμομέτρηση, που έγινε από τις 24 έως τις 28 Ιανουαρίου, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι ετήσια και γίνεται σταθερά από το 1984.
Συμφωνεί το 32%
Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο θεωρούν οι ψηφοφόροι ότι το Εθνικό Μέτωπο «αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία στη Γαλλία». Σήμερα το 47% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι το FN δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία. Συγκριτικά με το 2012 είναι 8 μονάδες επιπλέον.
Στις καμπύλες του «ναι» και του «όχι» των σφυγμομετρήσεων από το 1984, η μεγαλύτερη διαφορά είχε σημειωθεί το 1997, με το 75% των ερωτηθέντων που θεωρούσαν ότι «ναι», το FN αποτελούσε κίνδυνο.
Τα τωρινά αποτελέσματα δείχνουν πως η γαλλική κοινωνία έχει αρχίσει να βλέπει το FN σαν ένα «κανονικό» κόμμα και όχι ως «το πυρ το εξώτερον», όπως για χρόνια το αντιμετώπιζε, επί προεδρίας πατέρα Λεπέν. Σε ό,τι αφορά την ιδεολογία του κόμματος, το ποσοστό των συμφωνούντων έχει φθάσει το 32%, που αποτελεί το υψηλότερο έως τώρα ποσοστό.
Η Μαρίν Λεπέν ως αρχηγός του κόμματος έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος, αφού το 44% τη βλέπει ως «δεξιά πατριώτισσα που σέβεται τις παραδοσιακές αξίες», έναντι του 41% που τη βλέπει ως «ακροδεξιά ξενόφοβη εθνικίστρια».
Σε ό,τι αφορά το ευρώ και την Ε.Ε., το 35% των Γάλλων συμφωνούν με τις διαπιστώσεις της Μαρίν Λεπέν, μόνο το 12%, όμως, συμφωνεί με τις λύσεις που προτείνει. Οι ιδέες του FN πείθουν περισσότερο άτομα χαμηλής μόρφωσης ή εργάτες (42%) έναντι 79% των διπλωματούχων που δηλώνουν αντίθετοι.
Από το χώρο της Αριστεράς, 83% απορρίπτουν την ιδεολογία FN.
http://redskywarning.blogspot.gr/2013/02/47.html
Προφανώς το υπόλοιπο 53% θεωρεί το ΕΜ απειλή για την δημοκρατία (!!). Δηλαδή είναι ένα σημαντικό ποσοστό ηλιθίων, μιας και οι μόνοι που «απειλούνται» από το ΕΜ είναι οι γάλλοι εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές που τυχόν το στηρίζουν. Μιλάμε για το πιο ψευδοεθνικιστικό κόμμα στην Ευρώπη και σε καμία περίπτωση «αντιδημοκρατικό»!

HϟϟP

Αφιερωμενο σε νεοκοπους «εθνικιστες»…

του Γιάννη Χαραλαμπίδη
Εθνικιστές; Τι λέτε ρε…
Μεγάλωσα και ανδρώθηκα υφιστάμενος συχνά περιθωριοποίηση και στοχοποίηση για τις ιδέες και τις απόψεις μου, που μιλούσαν για έθνος, πατρίδα, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, ηθική.
Μιλούσα, φώναζα για συμφεροντολογία, για γραικυλισμό, για ανικανότητα και αδιαφορία, για παχυδερμισμό και ωχαδερφισμό αλλά δεν με άκουγε κανείς. Γιατί; Γιατί νοιάζονταν μόνο να διοριστούν στο δημόσιο, να κάνουν «μπίζνες στα Βαλκάνια», να παίξουν στο χρηματιστήριο, να αγοράσουν καινούργιο αμάξι, να πάρουν καλύτερο κινητό.
Τους έλεγα για Περικλή Γιαννόπουλο, για Ίωνα Δραγούμη, για Παύλο Μελά, για Λεωνίδα, για Κωνσταντίνο Παλαιολόγο κι αυτοί μου απαντούσαν με Σάκη Ρουβά, με Άννα Βίσση, με Λάκη Λαζόπουλο και με Τζιμπούρ και Τζιμπρίλ.
Όταν πουλιόταν φέτα-φέτα το όνομα κι η ιστορία της Μακεδονίας έμεινα μόνος να φωνάζω. Όταν βάλανε στο τσεπάκι την σημαία στα Ίμια έτρεχα μόνος μου στις κηδείες των πεσόντων και φώναζα για προδοσία. Όταν ξεπουλήθηκε ο Οτσαλάν φώναζα μόνος για την ξεφτίλα.
Η μόνιμη επωδός σε κάθε συζήτηση ήταν: «είσαι ακραίος» κι ας έλεγα αυτονόητα πράγματα, «είσαι φασίστας» κι ας τους ζητούσα επιχειρήματα και διάλογο, «είσαι χουντικός» κι ας το μόνο που ‘χα γνωρίσει ήταν η ένδοξη «Αλλαγή»…
Και τώρα, που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, γίνανε εν μία νυκτί όλοι εθνικιστές; Όσο έγινα κι εγώ Εσκιμώος! Όχι ρε δεν είστε εθνικιστές! Νεοβαλκάνιοι υπήκοοι παραμένετε, που βρήκατε ένα αποκριάτικο άρμα να σκαρφαλώσετε και να βγάλετε τα απωθημένα σας γιατί σας βάλανε το χέρι στην τσέπη! Τώρα το θυμηθήκατε τάχαμου το Έθνος το Ελληνικό, που σας βάλανε χέρι στο πορτοφόλι και σας κόψανε την καλοπέραση!
Και στην πραγματικότητα δεν θέλετε αυτό που οδηγούσε τον αγώνα των Ελλήνων Εθνικιστών πάντα, δηλαδή ένα σοβαρό, ισχυρό, δίκαιο εθνικό κράτος και μια νέα λαμπρή θέση για τον Ελληνισμό και τους Έλληνες στον κόσμο. Το μόνο που θέλετε είναι να μην αλλάξει τίποτα από αυτό το σάπιο και σκωροφαγωμένο συστηματάκι που σας έτρεφε βολεμένους τόσα χρόνια. Η πάρτη σας, σας νοιάζει και πάλι μόνο!
Εμένα όμως και χτες και σήμερα και αύριο θα με νοιάζει μόνο η «πάτρη» και το έθνος, η τιμή στο χθες, ο αγώνας στο σήμερα και η οφειλή στο αύριο! Ούτε συναγωνιστές δεν είστε, ούτε καν αγωνιστές! Γιατί ο αγωνιστής δεν παλεύει για τον εαυτούλη του, αλλά για κάτι ανώτερο και ευρύτερο. Υπήκοοι ήσασταν και υπήκοοι παραμένετε. Μόνο που τώρα παρατήσατε αυτούς που σας τάιζαν ως χτες και πασχίζετε να βρείτε νέους τροφείς. Όποιος σας τάξει τα περισσότερα θα σας έχει.
Αυτοί είστε, αυτούς αξίζετε!
Σαπίστε εκεί που είστε!

ΛΟΓΟΣ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ (4/5/1941)

http://www.mediafire.com/?ysy11449lhutqka

 

Βουλευτές !!

Άνδρες του ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ Ράΐχσταγκ!

Εις εποχή κατά την οποίαν οι πράξεις αποτελούν το παν, και οι φράσεις έχουν ελαχίστη σημασία, δεν έχω την πρόθεση να εμφανίζομαι ενώπιον υμών, οίτινες εξελέγητε ως αντιπρόσωποι του γερμανικού λαού, παρά μόνον οσάκις παρίσταται απόλυτος ανάγκη.
Αποτάθηκα δια πρώτη φοράν εις υμάς κατά την έκρηξη του πολέμου την στιγμήν κατά την οποίαν είχε ναυαγήσει πλέον—χάρις εις την αγγλογαλλική εναντίον της ειρήνης συνομωσία — παρά σα προσπάθεια, ήτις θα μας οδηγεί άνευ της παρεμβάσεως αυτής εις συμβιβασμό μετά της Πολωνίας. ΟΙ πλέον ασυνείδητοι άνδρες της εποχής μας, ο( όποιοι παραδέχονται σήμερον ότι είχαν λάβει ήδη από το 1936 την απόφαση να ερημώσουν και να εξουθενώσουν ει δυνατόν δι’ ενός νέου αιματηρού πολέμου το Ράιχ, διότι εύρισκαν ότι τούτο είχε υπέρ το δέον ισχυροποιηθεί δια της ειρηνικής αναδημιουργικής του εργασίας, είχαν τέλος κατορθώσει να βρουν εις την Πολωνία το κράτος εκείνο, όπερ ήταν πρόθυμο να σύρει πρώτον το ξίφος δια τα συμφέροντα και τους σκοπούς των. Όλες οι προσπάθειες μου όπως επιτύχω, ειδικώς με την Αγγλία, τρόπον συνεννοήσεως, ακόμη και μίαν διαρκή και φιλική συνεργασία, ναυαγήσαν ενώπιον της επιθυμίας και της θελήσεως μιας ολιγάριθμου κλίκας, ή Οποία, είτε λόγω μίσους είτε και εκ λόγων οικονομικού συμφέροντος, απέρριψε πάσα γερμανική πρόταση οχυρωμένη όπισθεν της απροκάλυπτου αποφάσεως, όπως διεξαγάγει υπό οιασδήποτε συνθήκες τον πόλεμο.
Ό άνθρωπος ο έπιδιώκων το φανατικών όσον και σατανικό σχέδιο της δια πάσης θυσίας κηρύξεως ένας πολέμου, ήταν άπα τότε ήδη Ο Μίστερ Τσώρτσιλ και βοηθοί του οι άνδρες, οι Οποίοι αποτελούν σήμερον την Βρετανική Κυβέρνηση. ΑΙ εντεύθεν και εκείθεν του ωκεανού «μεγάλες Δημοκρατίες» προήγαγαν περισσότερο παντός αλλού φανερά και εν κρυπτώ τις προσπάθειες αυτές
Oι εν εποχή αυξανούσης δυσαρέσκειας των λαών υπεύθυνα άνδρες, οίτινες είχαν εξαντλήσει παν μέσον διακυβερνήσεως, ένα μείζον ότι θα ηδύναντο να επιλύσουν τα μη επιδεχόμενα πλέον οι ουδεμία λύση προβλήματα δι’ ενός επιτυχούς πολέμου. Όπισθεν αυτών ίστατο το μέγα διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο των Τραπεζών των Χρηματιστηρίων και των Εξοπλισμών, το όποιον ώσφραίνετο εκ νέου, όπως και άλλοτε, την πιθανότητα μιας βρομερής αλλ πάντως λίαν επικερδούς εργασίας.
Ήσαν πάλιν   πρόθυμοι, χωρίς  τύψεις συνειδήσεως,
ακριβώς όπως και τότε, να θυσιάσουν το αίμα των
λαών  χάριν του χρυσίου των. Αυτή είναι ή ιστορία
της αρχής του πολέμου αυτού.
‘Ολίγας εβδομάδας αργότερα είχαν ηττηθεί και εξουθενωθώ το πρώτον κράτος πού εδέχθη απερίσκεπτα να εξυπηρέτηση τι οικονομικά και κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα των ερεθιστών του πολέμου.
Υπό τις συνθήκες αυτές νόμιζα ότι είχα υποχρέωσαν έναντι του γερμανικοί) λαού και αναρίθμητων ακόμη ,αθώων όσον και καθώς πρέπει ανθρώπων του κόσμου, να απευθύνω εκ νέου έκκληση προς την φρόνηση<ν και την συνείδηση των άλλων πολιτικών ανδρών. Καθόρισα την 6 Οκτωβρίου 1939 και πάλιν ότι ή Γέρμα νια δεν ζήτησε ούτε επρόκειτο να ζήτηση τίποτε τόσον από τη Αγγλία όσον και! από την Γαλλία και ότι ή συνέχιση του πόλε μου είναι παραφροσύνη, προ παντός δε ότι τα τρομερά σύγχρονο( πολεμικά όπλα θα κατέστρεφαν, τιθέμενα εν χρήσει, μεγάλος περιοχές της γης. Επέστησα την προσοχή προκειμένου περί της πολεμικής χρήσεως των βαρέων βλημάτων πυροβολικού μακράς ολκή» εναντίων αμάχων περιοχών, διότι είχα πλήρη επίγνωση ότι δει ηδύναντο παρά να επιφέρουν αμοιβαίως την καταστροφή εκτεταμένων εδαφών. Υπέδειξα προ παντός ότι ή χρήση του όπλου της αεροπορίας με τα εκ μεγίστης αποστάσεως αποτελέσματα του θα επέφερε την καταστροφή όλων των αποκτημάτων ενδελεχούς και κοπιώδους εργασίας Ολοκλήρων αιώνων, αποκτημάτων τα όποια αποτελούν τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμοί).
Ή νέα μου έκκληση προσέκρουσε εις άρνηση πλήρη άγανα· κτήσεως, ακριβώς όπως είχε μείνει άνευ αποτελέσματος και εκείνη της 1ης Σεπτεμβρίου του 1939. Οι Βρετανοί ερεθισταί του πολέμου και τα εβραιοκεφαλαιοκρατικά όργανα των δεν ερμήνευσαν την εις τα ανθρωπιστικά αισθήματα των έκκληση μου παρά  μόνον δείγμα γερμανικής αδυναμίας.   Διαβεβαίωναν τους λαούς της  Αγγλίας και της Γαλλίας ότι ή Γερμανία τρέμει με την (δέον, ότι ι άνοιξη του 1940   θα επέλθει ή ένοπλος λύση και πως επιθυμεί από φόβο της επικείμενης καταστροφής—να κλίσει τάχιστα την ειρήνη δήλωναν ακόμη ότι δεν έπρεπε κατ’ ουδέν λόγο να συναφθεί  μια  τοιαύτη ειρήνη προτού συντριβή το Γερμανικό Ράιχ Η προτού ηττηθούν και δυστυχήσουν οι Γερμανοί μέχρι τοιούτου   σημείου, ώστε να ίστανται προ των μαγειρείων εκστρατείας των αν πάλων και να επαιτούν λίγη τροφή.

Συνέχεια

ΑΛΑΙΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ – Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

View this document on Scribd

http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5622.html